Καλώς ήλθατε-Welcome-welkom-mirë se vini- welkomma- ahlan wa sahlan- bari galoust- xos gelmissiniz -i bisimila - akwaba - ongi etorri - Шчыра запрашаем - swagata - amrehba sisswène - ani kié - dobro došli - degemer mad - добре дошъл - kyo tzo pa eit - benvinguts - bonavinuta - dobrodošli - vítejte - velkommen - welkom - bonvenon - tere tulemast -gabitê - vælkomin - tervetuloa - welkom - bienvenue - wolkom - binvignut - benvido -herzlich willkommen - eguahé porá - mikouabô - bienvéni - baroukh haba / brouha aba-a - swaagat / aap ka swaagat hein - üdvözlöm - velkomin - nnoo / i biala - selamat datang -fáilte - benvenuto - yôkoso - amrehva ysswène / l'aaslama - chum reap suor (formal) / suor sdei (casual) -murakaza neza - 환영합니다 - nodé - bi xer hati - gnindi ton hap - gratus mihi venis - laipni lūdzam -

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

25η ΜΑΡΤΙΟΥ...

https://lh5.googleusercontent.com/-_GiS4_7AQ5A/TYttlXdYx1I/AAAAAAAATLk/qfUwsna3lkI/s1600/1.jpg

Cutest baby in the world

Μέτρα "Σωσίβιο" για την σύνταξη

Τέσσερα µέτρα-ανάσα για ανέργους προωθεί το υπουργείο Εργασίας. Οι σχετικές ρυθµίσεις εντάσσονται στο νοµοσχέδιο για την αναδιάρθρωση του Σώµατος Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ) που θα δοθεί για δηµόσια διαβούλευση την ερχόµενη...


Δευτέρα και στο οποίο θα είναι ενσωµατωµένο και πακέτοδιαφόρων θεµάτων που άπτονται στην κοινωνική ασφάλιση. Ετσι:

1. ΕΩΣ και 1.500 ΕΝΣΗΜΑ θα συµπληρώνει ο ΟΑΕΔ για τη συνταξιοδότηση ανέργων πουχρειάζονται τουλάχιστον 4.500 ένσηµα για να εισπράξουν την κατώτατη σύνταξη ακόµη και στα 55 ή 60 έτη (µε καθεστώς βαρέων).

2. ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ 3863/2010 (νόµος Λοβέρδου) προβλέπεται ότι εργαζόµενοι ηλικίας 55 έως 64 ετών – των οποίωνη σύµβαση εργασίας καταγγέλλεται, ανεξάρτητα αν πρόκειται για οµαδικές ή µεµονωµένες απολύσεις –εφόσον παραµένουν άνεργοι έχουν το δικαίωµα της αυτασφάλισης, η οποία ασκείται εντός διµήνου από την καταγγελία, στην οποία υποχρεούται ο εργοδότης που τους απέλυσε να συµµετέχει µε: α) Το 50%του κόστους της αυτασφάλισης για ασφαλισµένους ηλικίας 55 ετών έως 60 ετών και για χρονικό διάστηµα µέχρι 3 χρόνια. β) Το 80% του κόστους της αυτασφάλισης για ασφαλισµένους 60ετών συµπληρωµένων έως 64ετών και για χρονικό διάστηµα µέχρι 3χρόνια. Το υπόλοιπο µέρος του κόστους αυτασφάλισης µπορεί να καλύπτεται µε ειδικά προγράµµατα οικονοµικής ενίσχυσης του ΟΑΕΔ ή µε την ένταξη των απολυόµενων στα προγράµµατα εργασίας των µακροχρόνια ανέργων ηλικίας 55 έως 64 ετών για εργασία στονδηµόσιο τοµέα, των οποίων η δαπάνη βαρύνει τον κλάδο ΛΑΕΚ.

3. ΠΡΟΩΘΕΙΤΑΙ Η ΡΥΘΜΙΣΗ της πλήρους ασφαλιστικής κάλυψης 400.000 ανέργων και άλλων ευπαθών οµάδων. Από το µέτρο αυτό θα ωφεληθούν εκείνοι που είτε δεν έχουν δουλειά είτε απασχολούνται προσωρινά, µε αποτέλεσµανα µη συµπληρώνουν τοναπαιτούµενο αριθµό ενσήµων γιανα έχουν περίθαλψη. Η κάλυψη αυτή θα αφορά: n Ανέργους ηλικίας µέχρι 30 ετών µε µόνη προϋπόθεση την εγγραφή τους στο µητρώο ανέργων του ΟΑΕΔ. n Ανέργους ηλικίας από 30 ετών και άνω που έχουν συµπληρώσει τουλάχιστον δύο έτη ασφάλισης στο ΙΚΑ ή τον ΟΑΕΕ. Ο χρόνος ασφάλισης για κάθε έτος µετά το 30ό προσαυξάνεται κατά 100 ηµέρες ασφάλισης και µέχρι συµπλήρωσης 3.000 ηµερών ασφάλισης.

n Εργαζοµένους που συµπλήρωσαν το 2010 πενήντα ηµέρες ασφάλισης σε οποιονδήποτε φορέα (αντί των 70 ηµερών που ισχύει σήµερα). Υπενθυµίζεται πως ιατροφαρµακευτική κάλυψη για δύο χρόνια µετά τη διακοπή της δραστηριότητας παρέχεται ήδη από τον Οργανισµό Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελµατιών στους ασφαλισµένουςαπό 30 µέχρι και 65 ετών.

4. ΟΣΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ είναι άνω των 55 ετών θα έχουν προτεραιότητα στις προσλήψεις µε το υπό καθιέρωση πρόγραµµα τηςκοινωνικής οικονοµίας και των τοπικών προγραµµάτων απασχόλησης.


Η Άννα Βίσση τραγουδάει για τον Παναθηναϊκό

Και πόλεμος κατά τραπεζών!Έξοδος «πολεμάρχων» στις παρελάσεις και στη Μεσόγειο

Σοφία Βούλτεψη
24/03/2011
Στην Ελλάδα, οι «πολέμαρχοι» θα πέσουν, μετά από πρωθυπουργική εντολή, στα πεδία των μαχών της 25ης Μαρτίου και στις Βρυξέλλες, οι «πολέμαρχοι» της Ευρώπης αποφασίζουν να σταθούν στο πλευρό των αντικανταφικών.

Οι εξελίξεις στη Λιβύη και η πυρηνική απειλή από την Ιαπωνία θα κλέψουν, όπως φαίνεται το ενδιαφέρον των ηγετών της ΕΕ που συναντώνται σήμερα και αύριο με σκοπό να επικυρώσουν τις αποφάσεις της 11ης Μαρτίου στο Eurogroup. Η ανθρωπιστική κρίση είναι δεδομένη και ήδη στις ακτές των ευρωπαϊκών χωρών της Μεσογείου φθάνουν συνεχώς καΐκια με μετανάστες από την Β. Αφρική.

Ένας λόγος παραπάνω που το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο συνέρχεται υπό το φως των τελευταίων γεγονότων, καθώς η Ευρώπη βρίσκεται ουσιαστικά σε πόλεμο, με αποτέλεσμα αυτό να καθιστά βαριά την ατμόσφαιρα στις Βρυξέλλες.

Και πολύ περισσότερο που οι Σύμμαχοι υποχρεώνονται να αλλάζουν συνεχώς στάση – χωρίς να ξεκαθαρίζεται ποιος έχει το πάνω χέρι στην διοίκηση της επιχείρησης. Μετά την πρώτη απόφαση, σύμφωνα με την οποία ο Καντάφι δεν ήταν στόχος και σκοπός των αεροπορικών επιθέσεων ήταν αποκλειστικά η προστασία των αμάχων, χθες αποφασίστηκε πως η Συμμαχία θα σταθεί στο πλευρό των αντικανταφικών ανταρτών.

Έτσι, ο τρόπος ενίσχυσης του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας που θα έχει στη διάθεσή του τα πολυπόθητα 440 δις ευρώ μεταφέρεται για τον Ιούνιο.

Παρ’ όλα αυτά, τα μέτρα που αποφασίστηκαν στις 11 Μαρτίου, για κοινή ευρωπαϊκή πολιτική σε φορολογικά, μισθοδοτικά, συνταξιοδοτικά ζητήματα, αναμένεται να οριστικοποιηθούν, ώστε να τεθούν άμεσα σε εφαρμογή.

Η Ελλάδα έχει «εξασφαλίσει» την επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους και την μείωση του επιτοκίου, αλλά είναι ανίκανη να αντιμετωπίσει τα χρόνια προβλήματά της, με τα έσοδα να καταρρέουν, τα spread σε επίπεδα-ρεκόρ, την ανεργία στα ύψη – όλα όσα συνθέτουν μια βαθιά ύφεση που εμποδίζει κάθε προσπάθεια για λειτουργία της οικονομίας και επομένως έσοδα για το Κράτος.

Παρ’ όλα αυτά, ο μεγάλος πονοκέφαλος χθες για τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου ήταν, σύμφωνα με πληροφορίες, η «έξοδος», όχι του… Μεσολογγίου, αλλά των στελεχών της κυβέρνησης, προκειμένου να παρευρεθούν στις παρελάσεις και άλλες εκδηλώσεις για την αυριανή επέτειο της Εθνικής Παλιγγενεσίας.

Τα επεισόδια των τελευταίων ημερών κατά πολιτικών και κυρίως μελών της κυβέρνησης, αλλά και του ίδιου του πρωθυπουργού, έχουν πυκνώσει, με τελευταίο το χθεσινό, όταν οι εργαζόμενο της Φιλκεράμ Τζόνσον εισέβαλα στον χώρο όπου η υπουργός Εργασίας Λούκα Κατσέλη είχε συνάντηση με τον περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Παναγιώτη Ψωμιάδη.

Η πληροφόρηση που υπήρχε χθες από το υπουργικό συμβούλιο ήταν ότι ο κ. Παπανδρέου προσπάθησε να… εμψυχώσει τους υπουργούς του, παροτρύνοντάς τους να συνεχίσουν τις δραστηριότητές τους και να… πάρουν το ρίσκο των δημοσίων εμφανίσεων.

«Δεν θα κλειστούμε στα γραφεία μας», φέρεται να είπε ο πρωθυπουργός. «Θα είμαστε κοντά στον λαό, καθώς γι’ αυτό μας ψήφισαν οι πολίτες».

Παράλληλα, στο υπουργικό συμβούλιο εκδηλώθηκε και ένα είδος… ανταρσίας κατά της πρότασης του υπουργού των Οικονομικών για νέα ενίσχυση ύψους 30 δις ευρώ προς τις τράπεζες. Στη συζήτηση που έγινε, πολλοί, σύμφωνα με πληροφορίες ξεσπάθωσαν κατά των τραπεζών, ζητώντας περισσότερη ρευστότητα και αλλαγή τακτικής εκ μέρους των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, ώστε να αξιοποιούν τις ενισχύσεις για να ρίχνουν χρήμα στην αγορά.

Η λέξη «αξιοποίηση» είναι το καινούργιο προπαγανδιστικό εργαλείο και πλέον χρησιμοποιείται ευρύτατα σε κάθε περίπτωση – και ειδικά στο θέμα της πώλησης δημόσιας περιουσίας.

Φυσικά, η υπόθεση των τραπεζών δεν είναι άσχετη προς την γενική οικονομική κατάσταση ενός κράτους που εξαρτάται από τις δάνειες δυνάμεις – με αποτέλεσμα το τραπεζικό του σύστημα να εξαρτάται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ενός κράτους που βλέπει τους Διεθνείς Οίκους να υποβαθμίζουν συνεχώς την πιστοληπτική του ικανότητα – με αποτέλεσμα να υποβαθμίζονται και οι τράπεζές του.

Και όλα αυτά, ενώ η αναδιάρθρωση του χρέους εξακολουθεί να αποτελεί απειλή, με τον πρωθυπουργό να δηλώνει σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Stern ότι κάτι τέτοιο θα προκαλούσε πιθανότατα την κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών, ενδεχομένως και των γερμανικών.

Αλλά ο κ. Παπανδρέου επέμεινε χθες πως η χώρα θα μπει στον δρόμο προς την ανάπτυξη ήδη από το 2012. Σ’ αυτήν την πορεία, όπως είπε, υπάρχουν τρεις σταθμοί: Το τριετές πρόγραμμα, η εθνική συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ και η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης!

Άγνωστο πόσο σχετικά είναι αυτά τα τρία μεταξύ τους και σε τι θα συνεισφέρει σχετικά με την πορεία προς την έξοδο από την κρίση η… εθνική συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ! Για προπαγανδιστικούς, όμως, λόγους η εθνική συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ μετετράπη σε… εθνικό στόχο!

Στο μεταξύ, στο θέμα της «αξιοποίησης» της δημόσιας περιουσίας έγινε χθες άλλο ένα βήμα με τον ορισμό συμβούλων για την επέκταση της διάρκειας της υφιστάμενης σύμβασης παραχώρησης για τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών, για την αξιοποίηση της έκτασης του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό, αλλά και για τον διαχωρισμό των δραστηριοτήτων του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων (ΤΠΔ).

Κατά τη συνεδρίαση της Διυπουργικής Επιτροπής Αναδιαρθρώσεων και Αποκρατικοποιήσεων (ΔΕΑΑ) αποφασίστηκε η πρόσληψη της BNP Paribas και της Εθνικής Τράπεζας ως χρηματοοικονομικών συμβούλων και της Δικηγορικής Εταιρείας Μπερνίτσα ως νομικού συμβούλου για την παράταση της σύμβασης παραχώρησης του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών (ΔΑΑ).

Παράλληλα, η Citigroup και η Τράπεζα Πειραιώς επελέγησαν ως χρηματοοικονομικοί σύμβουλοι για την αξιοποίηση της έκτασης του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό. Για το Ελληνικό, αποφασίστηκε ακόμη η πρόσληψη της ΛΑΜΔΑ Χρηματοοικονομικοί Σύμβουλοι ως ειδικού χρηματοοικονομικού συμβούλου, της Δικηγορικής Εταιρείας Ζεμπέρης, Μαρκεζίνης, Λάμπρου και Συνεργάτες ως νομικού συμβούλου και της Barcelona Strategical Urban Systems AIE ως τεχνικού συμβούλου.

Σε ό,τι αφορά το διαχωρισμό των δραστηριοτήτων του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων καθώς και τη διερεύνηση της δυνατότητας αξιοποίησης της εμπορικής του δραστηριότητας, επελέγη η Lazard & Co Ltd ως χρηματοοικονομικός σύμβουλος και η Δικηγορική Εταιρεία Καλλιμόπουλος, Λουκόπουλος, Χιωτέλλης ως νομικός σύμβουλος.

Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση, για ένα μεγάλο αριθμό δράσεων οι προσλήψεις θα ολοκληρωθούν τις επόμενες εβδομάδες (για παράδειγμα, επέκταση σύμβασης ΟΠΑΠ, συμβάσεις παραχώρησης, περιφερειακά αεροδρόμια, λιμάνια, ΛΑΡΚΟ ΤΡΑΙΝΟΣΕ, Κρατικά Λαχεία, υποθαλάσσια αποθήκη φυσικού αερίου) και σχεδόν το σύνολο των προσλήψεων των συμβούλων για τις δράσεις αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης ακίνητης περιουσίας του δημοσίου θα έχουν ολοκληρωθεί έως το τέλος του 2ου τριμήνου του 2011.

Οι σύμβουλοι θα παρουσιάσουν μία πρώτη καταγραφή τον Ιούνιο του 2011, η οποία και θα επικαιροποιείται κάθε εξάμηνο. Παράλληλα, θα προχωρήσουν και στην προετοιμασία των χρηματοοικονομικών εργαλείων για την πραγματοποίηση αξιών από την ακίνητη περιουσία.

Στο μεταξύ καυγάς ξέσπασε ανάμεσα σε κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση εξαιτίας με αφορμή την απευθείας ανάθεση του σχεδιασμού και της υλοποίησης του συνόλου των αποκρατικοποιήσεων «σε νεοσύστατη προσωποπαγή εταιρεία με μηδενική εμπειρία και μετοχικό κεφάλαιο μόλις μίας λίρας Αγγλίας».

Και βέβαια, από τον «αχταρμά» δεν έλειψε και μια ακόμη τουρκική πρόκληση, καθώς η Άγκυρα χθες έφθασε στο σημείο να… δώσει άδεια σε ιταλικό ερευνητικό πλοίο που δραστηριοποιείται σε θαλάσσια περιοχή ελληνικής δικαιοδοσίας, ενώ ήδη έχει δοθεί άδεια από την Ελλάδα!

Ψηφίστηκε το νέο φορολογικό νομοσχέδιο..

Υπερψηφίστηκε και επί των άρθρων το νέο φορολογικό νομοσχέδιο από την ολομέλεια της Βουλής. Σημειώνεται ότι για έξι άρθρα πραγματοποιήθηκε ονομαστική ψηφοφορία. Πρόκειται για τα άρθρα 3, 20, 21, 43, 45 και 47, τα οποία υπερψηφίστηκαν από τους παρόντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και...


καταψηφίστηκαν από τους βουλευτές της αντιπολίτευσης. Σημειώνεται ότι για το άρθρο 44, υπερψηφίστηκε από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, καταψηφίστηκε από τους παρόντες βουλευτές της ΝΔ, του ΚΚΕ και του ΛΑΟΣ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε «παρών». Την ονομαστική ψηφοφορία είχε ζητήσει το ΛΑΟΣ.

Για τα επίμαχα άρθρα, αναφέρεται ότι το άρθρο 3 θεσπίζει ως διαρκή και αυτόφωρα τα αδικήματα της φοροδιαφυγής, της παρακράτησης ΦΠΑ και της μη καταβολής βεβαιωμένων και ληξιπρόθεσμων χρεών προς το Δημόσιο, ενώ αυξάνονται και οι ποινές για τους παραβάτες, μέχρι φυλάκισης. Το άρθρο 20 ρυθμίζει ζητήματα υποβολής φορολογικών δηλώσεων από τους δικηγόρους, τους αρχιτέκτονες και τους πολιτικούς μηχανικούς, ενώ το άρθρο 21 παρατείνει την δυνατότητα επαναπατρισμού κεφαλαίων από την αλλοδαπή μέχρι τα τέλη του Σεπτεμβρίου, εφόσον καταβληθεί φόρος 8%. Επιπλέον, το άρθρο 43, μεταξύ άλλων περικόπτει τα μερίσματα των χηρευουσών οικογενειών αξιωματικών, στο Μετοχικό Ταμείο Στρατού και το άρθρο 44, τροποποιεί το νομοθετικό πλαίσιο λειτουργίας της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής.

Τέλος, το άρθρο 45 αποζημιώνει με 10 εκ. ευρώ την ισραηλιτική κοινότητα της Θεσσαλονίκης, για την χρησιμοποίηση του νεκροταφείου της προκειμένου να ανεγερθεί στον ίδιο χώρο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της πόλης και προβλέπεται και η αποπληρωμή των χρεών του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών ύψους τουλάχιστον 85 εκ. ευρώ, υπό την προϋπόθεση της ανάληψης εκ μέρους του Δημοσίου, της πλειοψηφίας στο Διοικητικό του Συμβούλιο, ενώ το άρθρο 47 καθορίζει αναδρομικά το κατώτατο όριο προμήθειας των χονδρεμπόρων και λιανεμπόρων τσιγάρων.

Επετειακό

Η Ώρα της Γης το Σάββατο 26 Μαρτίου, 2011


Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά η Ελλάδα συμμετέχει στην παγκόσμια εκστρατεία του WWF ενάντια στην κλιματική αλλαγή που έχει χαρακτηριστεί ως «το μεγαλύτερο συμμετοχικό γεγονός στον πλανήτη».

Κάθε χρόνο η Ώρα της Γης λαμβάνει και έναν ξεχωριστό χαρακτήρα. Το 2009, όπου οι Έλληνες συμμετείχαν με πρωτοφανή ενθουσιασμό, η εκστρατεία εστίασε τη δυναμική της στην Κοπεγχάγη. Ένα χρόνο αργότερα και μετά τις άκαρπες διαπραγματεύσεις στην πρωτεύουσα της Δανίας, η Ώρα της Γης ήρθε να μας υπενθυμίσει ότι όταν χάνεται μια μάχη δεν χάνεται και ο πόλεμος.
Φέτος, η Ώρα της Γης 2011 ξεπερνάει τον ίδιο της τον εαυτό! Μας θέτει απλά ερωτήματα για το τι πραγματικά κάνουμε για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, μετά από την μια συμβολική ώρα στο σκοτάδι. Χρησιμοποιούμε τα ΜΜΜ; Επιλέγουμε το ποδήλατο, ή ακόμα και τα…πόδια μας για τις μετακινήσεις μας;

Μετά από τρία χρόνια όλο και πιο δυναμικής παγκόσμιας ανταπόκρισης η Ώρα της Γης γίνεται θεσμός και ένας απλός τρόπος να αποδείξουμε ότι πέρα από γεωπολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές διαφορές, παραμένουμε πολίτες ενός κοινού τόπου. Του πλανήτη Γη.

Φέτος λοιπόν, το Σάββατο, 26 Μαρτίου, στις 8:30 το βράδυ, "κλείνουμε "(ουσιαστικά αναβουμε) όλοι τα φώτα μας για μία ώρα
Το μεγάλο στοίχημα όμως είναι να ξεπεράσουμε τη μία ώρα.

Ξεπεράστε τον ίδιο σας τον εαυτό!
Η κοινή παγκόσμια αποστολή του WWF είναι:
Να σταματήσει την υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος του πλανήτη και να προάγει ένα μέλλον στο οποίο οι άνθρωποι θα ζουν σε αρμονία με την φύση, μέσω:
  • Της προστασίας της βιοποικιλότητας
  • Της προώθησης της βιώσιμης διαχείρισης των ανανεώσιμων φυσικών πόρων
  • Της μείωσης της ρύπανσης και της άσκοπης κατανάλωσης

Τι έγινε τα δύο προηγούμενα χρόνια;

Ο Ιερός Βράχος της Ακρόπολης και το κτήριο της Βουλής των Ελλήνων, ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης, η Γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου και πολλά άλλα σημεία και κτίρια κατατεθέν της Ελλάδας «κατέβασαν τον διακόπτη» το 2009 και το 2010 για την Ώρα της Γης.
Από την πρώτη κιόλας συμμετοχή της χώρας μας στην παγκόσμια αυτή πρωτοβουλία ενάντια στην κλιματική αλλαγή, η ανταπόκριση των Ελλήνων υπήρξε εντυπωσιακή. Εκτιμάται ότι περισσότερα από ένα εκατομμύριο νοικοκυριά σε ολόκληρη την Ελλάδα σκοτείνιασαν κατά το 2009, ενώ για το 2010 τα φώτα έσβησαν 251 δήμοι και κοινότητες, 334 σχολεία και εκπαιδευτικοί οργανισμοί και 1180 φορείς και επιχειρήσεις.
Σύμφωνα μάλιστα με στοιχεία του ΔΕΣΜΗΕ, μέσα σε δύο ώρες (2009 και 2010) εξοικονομήθηκαν περίπου 1000 τόνοι CO2. Κι αν το νούμερο δεν είναι απόλυτα κατανοητό, αρκεί να υπολογίσει κανείς ότι ισοδυναμεί με την «έξοδο» από την κυκλοφορία για 2 ώρες, 73.018 αυτοκινήτων.
Τα νούμερα όμως είναι μικρά αν σκεφτεί κανείς τη συμβολική σημασία της Ώρας της Γης και την πίεση που ασκείται στις πολιτικές ηγεσίες όλου του κόσμου. Ήδη στο Κανκούν του Μεξικού είχαμε κάποια πρώτα ψήγματα επιτυχίας. Κι όμως, η επιτυχία των δύο προηγούμενων χρόνων θα μείνει χωρίς αντίκρισμα αν δεν ξεπεράσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Αν δεν καταφέρουμε φέτος να ξεπεράσουμε τη μία ώρα και να δεσμευτούμε – ο καθένας προσωπικά – σε μία δράση εξοικονόμησης ενέργειας που θα γίνει βίωμα για όλον τον χρόνο.
Δηλώστε λοιπόν συμμετοχή, δώστε τη δική σας προσωπική δέσμευση και μοιραστείτε την με τους φίλους σας και ελάτε να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Ελάτε να χτίσουμε πάνω σε όσα όλοι μαζί καταφέραμε τα δύο προηγούμενα χρόνια.


Για περισσότερες πληροφορίες μπείτε εδώ
http://www.wwf.gr/earthhour/index.php

Ξεκαρδιστηκε ο μικρός...

10 εκατομμύρια Έλληνες (ανέκδοτο)

Ταξιδεύουν ο Παπανδρέου, η Μπιρμπίλη και ο Παπακωνσταντίνου με το Πρωθυπουργικό αεροπλάνο για τις Βρυξέλλες. Κάπου πάνω από την Αττική, κάνει μια το βλέμμα του κάτω στο δάπεδο του αεροπλάνου η Μπιρμπίλη και βλέπει ένα χαρτονόμισμα των 200 ευρώ.

Το μαζεύει και με ύφος γυρίζει στον Παπακωνσταντίνου και του λέει " Να μπορούσα να άνοιγα τωρα το παράθυρο, να το πέταγα κάτω και να έκανα έναν Έλληνα που θα το....έβρισκε ευτυχισμένο..." .

Απαντάει και ο Παπακωνσταντίνου ...

" Γι' αυτό Τίνα μου είσαι εσύ στο ΥΠΕΧΩΔΕ και εγώ στο οικονομίας, γιατί αυτό που θα έκανα εγώ, ήταν να χαλάσω τα 200 ευρώ σε 2 κατοστάρικα, που θα πέταγα από το παράθυρο και έτσι θα έκανα 2 Έλληνες ευτυχισμένους".

Τα ακούει και ο Παπανδρέου αυτά που λέγανε, παρατάει το PSP και λέει και στους δυο:

"Τρίχες...γι' αυτό κανείς από τους 2 σας δεν θα γίνει ποτέ πρωθυπουργός, γιατί αυτό που θα έκανα εγώ είναι να το χαλάσω σε 4 50άρικα και έτσι θα έκανα 4 Έλληνες ευτυχισμένους!!!"

Ακούνε και οι κακομοίρηδες οι πιλότοι την όλη κουβέντα και των τριών και λέει ο ένας στον άλλο:

"Να το καρφώσω τώρα στην Πάρνηθα και να κάνω 10 εκατομμύρια Έλληνες ευτυχισμένους;"

Θ. Κολοκοτρώνης: «Μινίστροι και κλήρος εμπήκαν εις το πιλάφι…»


Γράφει η Σοφία Βούλτεψη
Πριν από έναν χρόνο ακριβώς, η Ελλάδα πανηγύριζε για την… σωτηρία της! Είχε πια διαπιστωθεί πως λεφτά δεν υπήρχαν και η χώρα όδευε ολοταχώς προς το ΔΝΤ και τους άλλους δανειστές. Ανήμερα της εθνικής γιορτής, πληροφορηθήκαμε πως έπρεπε να… ανακουφιστούμε.

Η προπαγάνδα είχε ξεκινήσει ένα καινούργιο τροπάρι: Φτιάχτηκε για χάρη μας ένας μηχανισμός που θα μας σώσει από την χρεοκοπία – δεν ήταν καινούργιος, είχε ήδη εφαρμοστεί στην Ουγγαρία, αλλά έτσι ήθελε η προπαγάνδα.

Φέτος, έναν χρόνο μετά, δεν πανηγυρίζει κανείς. Βαθιά ύφεση, ανεργία, σκληρή λιτότητα για τις πιο αδύναμες τάξεις, ένας πόλεμος στη γειτονιά μας, η πρόσφατη απόφαση του Eurogroup για την επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που πάλι συμπίπτει με την εθνική μας γιορτή.

Ο καθένας έχει μια γνώμη για το τι έφταιξε. Αλλά η πιο έγκυρη παραμένει αυτή του Γέρου του Μοριά, όπως καταγράφεται στα, δια χειρός Γεωργίου Τερτσέτη, Απομνημονεύματα του Στρατηγού Θ. Κολοκοτρώνη (Εκδόσεις Βεργίνα).

Στα προλεγόμενά του, ο Τερτσέτης εξιστορεί πώς ο Γέρος του Μοριά εξηγούσε τα αίτια της πτώσης της Κωνσταντινούπολης, χρησιμοποιώντας τους δύο βραχίονες και τα πέντε δάχτυλα της χειρός.

Παρομοίαζε τον Σουλτάνο με το ζερβί χέρι που «έκαμε ζάπι την Ανατολή όλην». Μετά καταπιανόταν με τα δάχτυλα του άλλου χεριού: «Το χοντρό δάχτυλο της άλλης χειρός, ο βασιλέας της Κωνσταντινουπόλεως, των Ρωμαίων, ερωτούσε τα δύο δάχτυλα πλησίον του, τον κλήρον και τους πολιτικούς, τι είναι τούτο; Ο λαός τότε ήταν το λιανό δάχτυλο. Και το ψηλότερο, το γειτονικό του, οι έμποροι και οι σπουδασμένοι. Το χοντρό δάχτυλο λοιπόν, ερωτούσε τον κλήρο και τους Μινίστρους, τι είναι τούτο; Αποκρίνοντο, ο Θεός θα τον χάση, ας ψάλλομε το «Νίκας κατά βαρβάρων δωρούμενος».

«Τα τροπάρια, όμως, μη συντροφευμένα από πέτρας και λιθάρια, από άρματα, δεν εμπόδισαν τον Σουλτάνο να πηδήση εις την άλλην γραμμήν της χειρός (…) Ο Βασιλέας λέγουν ότι ήθελε πόλεμον, οι Μινίστροι και ο κλήρος τον αντέκοψαν, θαρρευμένοι οι πρώτοι εις την ψευδοπολιτικήν τους, οι άλλοι εις ταις ψαλμωδίαις τους. Έπειτα από ένα χρόνο ο Σουλτάνος έρριχνε το χοντρό δάχτυλο και εκάθιζε εκείνος εις τον τόπον του. Τα τέσσαρα πνίγουν το ένα, και ας είναι όσον θέλει αντρειωμένο. Δεν εσυγγνώμισαν κλήρος, μινίστροι, εμπορικό και λαός να καταβάλουν τον Σουλτάνο. Οι μινίστροι και ο κλήρος εμπήκαν εις το πιλάφι μαζί του και έτρωγαν. Ο λαός λιανός, ακέφαλος, οι έμποροι και οι πεπαιδευμένοι έφυγαν, πέφτοντας η Κωνσταντινούπολις, και επήγαν εις τα βασίλεια της Δύσης».

Έτσι, ο λαός «έμεινε εις την τυραννίαν των τριωνών, Σουλτάνου, αρχόντων και κλήρου», ενώ «οι διαβασμένοι, με τη σοφία των προγόνων, εφώτισαν τους αλλοεθνείς. Αν από το λαό έβγαινε κανένας προκομμένος, έξυπνος, τον έπαιρνε το πετραχίλι ή ο προεστός δια γραμματικόν του ή τον προσκαλούσε εις την Ευρώπην ο θείος του, ο αδελφός του ο έμπορος. Και πάντα ο λαός ελιάνευε και το γένος εφύραινε…»


Δυστυχώς, η Ιστορία επαναλαμβάνεται…

Yπολογισμός Σύνταξης και Εφάπαξ Εκπαιδευτικών

Κάντε κλικ εδώ για να υπολογίσετε τη σύνταξή σας.


ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΕΦΑΠΑΞ

ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΑΣ

ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΒΙΒΛΙΑΡΙΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ

Τι σχεδιάζει η Κυβέρνηση για το εφάπαξ εκπαιδευτικών και δημοσίων υπαλλήλων

Quantcast



Μας δάνεισαν 6,52 δις $ πραγματικά χρήματα, εισπράττοντας "τοκογλυφικούς τόκους" για 302.600 δις $ λογιστικό χρήμα‏

«Άφησε με ελεύθερο να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος ψηφίζει τους νόμους του», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά ο M.A. Rothschild, επιφανές μέλος της ομώνυμης ευρωπαϊκής (γερμανικής) ιουδαϊκής οικογένειας, η οποία ίδρυσε στα τέλη του 18ου αιώνα τα γνωστά τραπεζικά και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ο δε αμερικανοκαναδός οικονομολόγος J.K. Galbraith, γνωστός υπέρμαχος του φιλελευθερισμού, είχε τονίσει ότι, «Η διαδικασία, με την οποία οι τράπεζες δημιουργούν νέο χρήμα, είναι τόσο απλή, που το μυαλό αηδιάζει».

Αναλυτικότερα, με τη διαδικασία της «δημιουργίας» χρήματος «κατασκευάζεται» ουσιαστικά το «λογιστικό χρήμα», το οποίο στη συνέχεια «διοχετεύεται» στο κυκλοφοριακό σύστημα της Οικονομίας. Το γεγονός αυτό δεν συμβαίνει βέβαια με την εκτύπωση χρημάτων, αλλά με την λήψη δανείων εκ μέρους του δημοσίου, των επιχειρήσεων και των ιδιωτών, από τις εμπορικές τράπεζες – επίσης, με τη δανειοδότηση των ιδιωτικών τραπεζών από τις εκάστοτε κεντρικές τους, ή από την αντίστοιχη μεταξύ τους, στη διατραπεζική αγορά.

Για παράδειγμα, όταν μία εταιρεία (ιδιώτης, δημόσιο) δανείζεται από μία εμπορική τράπεζα, «δημιουργούνται» αυτόματα νέα χρήματα – όπως και όταν η ιδιωτική τράπεζα δανείζει κάποια άλλη ή δανείζεται από την κεντρική. Εκτός αυτού, δημιουργούνται επίσης νέα χρήματα από τις ιδιωτικές τράπεζες, όταν αγοράζουν στοιχεία του Ενεργητικού τους (αξιόγραφα, ακίνητα κλπ), ανοίγοντας πιστωτικό λογαριασμό (όψεως) στον πωλητή, με τον οποίο συναλλάσσονται.

Έτσι λοιπόν, η «δημιουργία» του νέου χρήματος είναι συνδεδεμένη με τη δημιουργία πιστώσεων, ενώ η εξόφληση των πάσης φύσεως δανείων, ή η πώληση των στοιχείων του ενεργητικού από τις τράπεζες «καταστρέφει», περιορίζει δηλαδή, την υφιστάμενη ποσότητα χρημάτων. Τα «άϋλα» χρήματα δε που «παρασκευάζονται» ή «καταστρέφονται» με αυτόν τον τρόπο, ονομάζονται, σε αντίθεση με αυτά που προέρχονται από τα ευγενή μέταλλα, «Fiat Money» - από το λατινικό «fiat», το οποίο μεταφράζεται ως «δημιουργία» (στην προκειμένη περίπτωση, χρήματα που δημιουργούνται από το τίποτα.

Είναι ίσως σκόπιμο να προσθέσουμε εδώ ότι, τα χρήματα που δημιουργούνται με αυτή τη «μαγική» διαδικασία, αντιπροσωπεύουν πραγματικές αξίες (ΑΕΠ), εφόσον δανείζονται έναντι υλικών αξιών (ακίνητα, αξιόγραφα, μετοχές κλπ), οι οποίες «δεσμεύονται» από τις τράπεζες σαν εγγυήσεις. Όταν όμως οι υλικές αυτές αξίες είναι υπερτιμημένες, όπως στο παράδειγμα των Subprimes (Η.Π.Α., Ισπανία, Ιρλανδία κλπ), όταν δηλαδή υπάρχουν «στρεβλώσεις» στις αγορές, τότε τα χρήματα που δημιουργούνται με το συγκεκριμένο αντίκρισμα είναι εντελώς αδικαιολόγητα – με αποτέλεσμα να «εκβάλλουν» στις γνωστές μας χρηματοπιστωτικές κρίσεις, όπου «καταστρέφονται» (διαγράφονται) στην πραγματικότητα οι υπερβάλλουσες ποσότητες.

Οφείλουμε να σημειώσουμε επίσης ότι, οι εμπορικές τράπεζες επιτρέπεται να δανείζουν στους καταναλωτές (επιχειρήσεις και ιδιώτες), ένα συγκεκριμένο πολλαπλάσιο ποσόν των συναλλαγματικών αποθεμάτων τους (καταθέσεων), στην εκάστοτε κεντρική τράπεζα. Στην Ευρώπη (ΕΚΤ) είναι υποχρεωμένες να διαθέτουν ένα ελάχιστο απόθεμα καταθέσεων (ρεζέρβα) ύψους 2% - γεγονός που σημαίνει ότι μπορούν να δανείζουν το 50πλάσιο των καταθέσεων που διατηρούν στην κεντρική τράπεζα, με τη μορφή λογιστικών χρημάτων (θα αλλάξει στο 33πλάσιο, με βάση τη συνθήκη της Βασιλείας ΙΙΙ, αλλά από το 2018 – τόσος ήταν ο «πολλαπλασιαστής» κεφαλαίων στη Lehman Brothers, όταν χρεοκόπησε).

Σε ορισμένες χώρες (Καναδάς, Σουηδία, Μ. Βρετανία) δεν είναι υποχρεωμένες οι ιδιωτικές τράπεζες να διαθέτουν ελάχιστα αποθέματα στις κεντρικές. Φυσικά τηρούνται παράλληλα ορισμένοι άλλοι κανόνες, όπως το ύψος των καταθέσεων σε σχέση με την εκχώρηση δανείων, έτσι ώστε να υπάρχει κίνητρο για τις τράπεζες, η «διαχείριση» των αποταμιεύσεων και διάφοροι άλλοι, στους οποίους θα αναφερθούμε εκτενέστερα στο μέλλον. Ειδικά όσον αφορά τα μετρητά χρήματα, η δημιουργία τους είναι αποκλειστικό «προνόμιο» της εκάστοτε κεντρικής τράπεζας – αν και αποτελούν ένα ελάχιστο μέρος (περί το 3%), της συνολικής ποσότητας χρήματος, ενώ βαίνουν συνεχώς μειούμενα.

Η αιτία της μείωσης των μετρητών χρημάτων, ανεξάρτητα με τα όσα συνήθως λέγονται, είναι η περιορισμένη ωφέλεια (κερδοφορία) των τραπεζών, αφού δεν μπορούν να 50πλασιαστούν ανάλογα - παράλληλα με το ότι απαιτούνται ίσου ύψους καταθέσεις των εμπορικών, στις κεντρικές τράπεζες. Αυτός είναι ουσιαστικά ο κύριος λόγος, για τον οποίο οι συναλλαγές με μετρητά χρήματα περιορίζονται συνεχώς, ακόμη και νομοθετικά, αντικαθιστάμενες με το «πλαστικό χρήμα», με τη χρήση επιταγών ακόμη και για μικρά ποσά κλπ. Οι τράπεζες αντιπαθούν λοιπόν τις συναλλαγές με μετρητά, επειδή διαθέτουν συνήθως πολύ περιορισμένα αποθέματα πραγματικών χρημάτων – για κανέναν άλλο λόγο.

Συνεχίζοντας, από τα παραπάνω τεκμηριώνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η «τοκογλυφική» λειτουργία των τραπεζών, η οποία δεν είναι «σχήμα λόγου», αλλά απτή πραγματικότητα. Για παράδειγμα, όταν μία τράπεζα διαθέτει καταθέσεις ενός εκατομμυρίου στην κεντρική μπορεί, σύμφωνα με όσα έχουμε αναφέρει, να δανείζει 50 εκατομμύρια – δηλαδή, 49.000.000 περισσότερα από αυτά που διαθέτει. Εάν χρεώνει λοιπόν επιτόκιο 5%, κερδίζει ετήσια 2.500.000, διαθέτοντας καταθέσεις ύψους 1.000.000. Επομένως, κερδίζει 250% ετησίως στο ποσόν που πραγματικά «επενδύει» - ένα εξόφθαλμα τοκογλυφικό επιτόκιο, άνω του 20% μηνιαία (οι τοκογλύφοι κερδίζουν πολύ λιγότερα).

Εάν συμπληρώσουμε δε ότι οι τράπεζες, με διάφορα τεχνάσματα πολλαπλασιάζουν ακόμη περισσότερο τον «αέρα» που δανείζουν (για παράδειγμα, όταν ασφαλίζουν τα δάνεια τους, θεωρούνται σαν να μην υπάρχουν – έτσι λειτούργησαν οι τράπεζες με τα γνωστά μας πια CDS, τα Credit Default Swaps), τότε τα επιτόκια που απολαμβάνουν στο αρχικό τους εγγυητικό κεφάλαιο του 1.000.000, ξεπερνούν κατά πολύ το 500% ετησίως.

Επίσης από εδώ διαπιστώνεται το τεράστιο πρόβλημα που θα δημιουργούταν στις τράπεζες των χωρών που έχουν δανείσει τη χώρα μας (κάτι ανάλογο συνέβη με την πτώχευση της Lehman Brothers), στην περίπτωση μίας ενδεχόμενης χρεοκοπίας της. Στον Πίνακα Ι φαίνεται, για παράδειγμα, ότι, οι Γαλλικές τράπεζες, οι οποίες είχαν δανείσει στην Ελλάδα 75 δις $, είχαν καταθέσεις στην ΕΚΤ, για το συγκεκριμένο βέβαια δάνειο, το πολύ 1,5 δις $ - με υποθετικό πολλαπλασιαστή (leverage – ξεπερνάει συχνά το 100πλάσιο) μόλις 50πλάσιο:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου σε εκ. δολάρια, καταθέσεις χρημάτων στην εκάστοτε κεντρική τράπεζα, σε εκ. δολάρια

ΧΩΡΑ

Ομόλογα

Καταθέσεις στις κεντρικές τράπεζες

Γαλλία

75.452

1.509,04

Ελβετία

63.966

1.279,32

Γερμανία

43.236

864,72

Η.Π.Α.

16.411

328,22

Μ. Βρετανία

12.342

246,84

Ολλανδία

11.849

236,98

Πορτογαλία

10.317

206,34

Ιρλανδία

8.506

170,12

Ιαπωνία

8.447

168,94

Ιταλία

8.381

167,62

Υπόλοιπες χώρες

43.693

873,86

Γενικό σύνολο

302.600

6.052

Πηγή: Αναφορά τρίτου τετραμήνου 2009 της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS).

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Από τον Πίνακα Ι διαπιστώνεται ότι, υποθέτοντας πως όλες οι ξένες τράπεζες δάνεισαν τη χώρα μας μόνο με το 50πλάσιο των καταθέσεων τους στην εκάστοτε κεντρική τους, διέθεσαν μόλις 6,052 δις $ - για συνολικά δάνεια 302.600 εκ. $. Εάν όμως η Ελλάδα χρεοκοπούσε, θα ήταν υποχρεωμένες να καταθέσουν τα υπόλοιπα 296,548 δις $ στην κεντρική τράπεζα – ένα πραγματικά τεράστιο ποσόν (το 50πλάσιο), το οποίο θα οδηγούσε ίσως κάποιες από αυτές επίσης στη χρεοκοπία (ένα από τα σημαντικότερα «διαπραγματευτικά χαρτιά», το οποίο φαίνεται ότι δεν χρησιμοποίησε η κυβέρνηση μας, για λόγους που μόνο η ίδια γνωρίζει).

Ένα επόμενο συμπέρασμα είναι το ότι, μας δάνεισαν 6,52 δις $ πραγματικά χρήματα, εισπράττοντας «τοκογλυφικούς τόκους» για 302.600 δις $ λογιστικό χρήμα (το ίδιο συμβαίνει προφανώς και με τις Ελληνικές τράπεζες, όσον αφορά τα δάνεια τους στο δημόσιο). Το τι θα σήμαινε μία ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ιρλανδίας, η οποία οφείλει πάνω από 730 δις $ στις τράπεζες (εξ αυτών, τα 508,6 δις $ στις ευρωπαϊκές), είναι τουλάχιστον «ανατριχιαστικό». Πόσα κερδίζουν βέβαια οι νέοι δανειστές μας, από το «πακέτο» στήριξης της οικονομίας μας, με το «ψηφιακό ποσόν» των 110 δις € που μας δανείζουν πλέον ενυπόθηκα, με «δόσεις υποτέλειας», είναι αρκετά εμφανές – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν θα έχουν την παραμικρή διάθεση να μας «επιτρέψουν» (επιστρέψουν) την Εθνική μας κυριαρχία.

Ο κίνδυνος τώρα των μαζικών αναλήψεων των καταθετών από τις τράπεζες (επιδρομή στις τράπεζες - Bank run) οφείλεται στο ότι, οι τράπεζες διαθέτουν μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό των καταθέσεων σε μετρητά, της τάξης του 3%. Εάν λοιπόν ένας μεγαλύτερος αριθμός καταθετών θελήσει να αποσύρει τα χρήματα του, οι τράπεζες αδυνατούν να τα διαθέσουν. Έτσι συνέβη σε γενικές γραμμές στην κρίση του 1930 - κάτι που τελικά επιλύθηκε αργότερα, ως ένα βαθμό, με τη βοήθεια της ίδρυσης των κεντρικών τραπεζών, οι οποίες καλύπτουν (εν μέρει φυσικά), τέτοιου είδους ενδεχόμενα (Bank run).

Αυτό που επίσης συνέβη στην ίδια κρίση (1930), ήταν η μανία «αποχρέωσης» των νοικοκυριών (επιστροφή παλαιών δανείων, κανένας νέος δανεισμός) – γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα, αφενός μεν την «καταστροφή» μεγάλων ποσοτήτων χρήματος, αφετέρου το μηδενισμό της δημιουργίας νέων (μία από τις σημαντικότερες «παρενέργειες» του φαινομένου του «στασιμοπληθωρισμού», από τον οποίο κινδυνεύει τα μέγιστα σήμερα η χώρα μας, λόγω της ΔΝΤ-πολιτικής, στην οποία «σέρνεται» κυριολεκτικά η κυβέρνηση μας).

Χωρίς να επεκταθούμε σε περαιτέρω λεπτομέρειες, αφού ο σκοπός του κειμένου μας είναι διαφορετικός (θα επανέλθουμε με ιδιαίτερο άρθρο μας), δεν μπορεί κανείς παρά να αναρωτηθεί, ποια είναι η τελική πηγή των χρημάτων – κάτι αντίστοιχο δηλαδή, με την αναζήτηση της αρχής του σύμπαντος και του δημιουργού του.

Ψάχνοντας την απάντηση, καταλήγει εύκολα στην Τράπεζα των Τραπεζών – στην «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών» δηλαδή (Bank for International Settlements ή BIS) η οποία, με έδρα τη Βασιλεία, λειτουργεί ουσιαστικά σαν την κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών. Η πόλη αυτή της Ελβετίας είναι γνωστή από τους κανόνες που θεσπίζονται για το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, με την ονομασία Βασιλεία Ι, Βασιλεία ΙΙ κλπ. Επίσης, από την εντυπωσιακά μεγάλη έκθεση χρυσού και πολυτίμων λίθων, στην οποία πρωτοστατούν οι Εβραίοι.

Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ BIS

Η «κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών» (BIS) είναι μία διεθνής οργάνωση του χρηματοπιστωτικού κλάδου, η οποία διαχειρίζεται ένα μέρος των διεθνών συναλλαγματικών αποθεμάτων. Ιδρύθηκε το 1930 από τις κεντρικές τράπεζες του Βελγίου, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Μ. Βρετανίας και της Ιταλίας, καθώς επίσης από δύο ομίλους ιδιωτικών τραπεζών των Η.Π.Α. και της Ιαπωνίας. Ο αρχικός σκοπός της ίδρυσης της ήταν η εξασφάλιση της ικανότητας αποπληρωμής των πολεμικών αποζημιώσεων του 1ου παγκοσμίου πολέμου από τη Γερμανία, σε συνδυασμό με το Young-Plan (συμφωνία αποζημιώσεων και προγραμματισμός της πληρωμής τους, η οποία γράφτηκε το 1929 και υιοθετήθηκε το 1930).

Ήδη όμως από το 1931, όπου σταμάτησε η πληρωμή των αποζημιώσεων εκ μέρους της Γερμανίας, λόγω της παγκόσμιας τότε χρηματοπιστωτικής κρίσης, έπαψε να υφίσταται ο λόγος, για τον οποίο ιδρύθηκε η τράπεζα. Εν τούτοις, συνέχισε τη λειτουργία της, αφού μετατράπηκε στην κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών, η οποία συνέβαλλε στη στενότερη συνεργασία των κεντρικών τραπεζών μεταξύ τους - ενώ προσέφερε δυνατότητες νέων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων (businesses).

Στην BIS αντιπροσωπεύονταν κυρίως τα ηγετικά αμερικανικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (JP Morgan Chase & Co, Morgan Stanley, Chase National Bank of Rockefeller, Dillon-Read Group, Bank house J.Henry Schroeder New York), τα οποία ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για «επιχειρηματικές συνεργασίες» με τη Γερμανία. Από γερμανικής πλευράς, συμμετείχε κυρίως ο Kurt von Schroeder, ένας από τους σημαντικότερους χρηματοδότες του Hitler.

Στην περίοδο του Εθνικοσοσιαλισμού (1933-1945), η BIS θεωρούταν ιδιαίτερα «φιλοναζιστική», με μία εξαιρετικά μεγάλης επιρροής γερμανική ομάδα εντός της. Για παράδειγμα, ο αντιπρόεδρος της γερμανικής κεντρικής τράπεζας του 3ου Ράιχ ήταν ένας από τους προέδρους της BIS. Το 1938, μετά την προσάρτηση της Αυστρίας, η BIS ανέλαβε τον αυστριακό χρυσό, ενώ «βοήθησε» στην αποστολή μέρους του τσεχικού χρυσού, προς όφελος των ναζί, μετά την κατάληψη της Τσεχίας (1939). Τότε, ο βρετανός λόρδος Montagun Norman, ένας από τους προέδρους της BIS και ταυτόχρονα διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας, δεν εμπόδισε τη μεταφορά του τσεχικού χρυσού, προς όφελος των ναζί.

Τον Απρίλιο του 1939 ανέλαβε επίσημα πρόεδρος της BIS ο αμερικανός δικηγόρος Thomas Mc Kittrick, ο οποίος εκπροσωπούσε παράλληλα τα συμφέροντα των Rockefellers, ενώ κατά τη διάρκεια του 2ου παγκοσμίου πολέμου, η BIS διακανόνιζε όλες τις απαιτούμενες συναλλαγματικές δραστηριότητες του 3ου Ράιχ – όπως, για παράδειγμα, τις «συναλλαγές» με τον κλεμμένο χρυσό των κεντρικών τραπεζών των χωρών που είχαν καταληφθεί από τη ναζιστική Γερμανία. Το ίδιο χρονικό διάστημα, η τράπεζα ήταν ο μυστικός τόπος συνάντησης γερμανών, ηγετικών στελεχών του Hitler, με διεθνείς τραπεζίτες - καθώς επίσης, με τον αρχηγό της αμερικανικής μυστικής υπηρεσίας στην Ελβετία.

Το 1943, οι προσπάθειες του τότε υπουργού οικονομικών των Η.Π.Α., καθώς επίσης της εξόριστης νορβηγικής κυβέρνησης να πάψει η λειτουργία της BIS, λόγω της ναζιστικής της «καταγωγής», δεν ευοδώθηκαν – μεταξύ άλλων, ο Keynes ήταν υπέρ της διατήρησης της, τεκμηριώνοντας τη θέση του με το ότι, η BIS θα φαινόταν χρήσιμη για την «επανόρθωση» της οικονομίας μετά τον πόλεμο. Μέχρι το 1990 δε έγιναν μεγάλες προσπάθειες για να διατηρηθεί κρυφό το ναζιστικό παρελθόν της BIS - παρά το ότι το 1952 είχε γραφεί ένα βιβλίο για την ιστορία της, από το Δανό K.Moltke.

Το βιβλίο αναφερόταν ουσιαστικά στην «υπόγεια» σχέση και στη στενή συνεργασία του αμερικανικού με το γερμανικό Καρτέλ, με συνδετικό κρίκο την τράπεζα των τραπεζών – κάτι που ενδεχομένως συνεχίζει να συμβαίνει, ειδικά όσον αφορά τα δύο αυτά ηγετικά Καρτέλ των πολυεθνικών. Πρόκειται λοιπόν για τη «φωλιά του κτήνους», όπως χαρακτηρίζουν το αιμοβόρο, αδρανές κερδοσκοπικό κεφάλαιο πολλοί οικονομολόγοι, η οποία (φωλιά) είναι ταυτόχρονα η «σκοτεινή σπηλιά» συνάντησης και συντονισμού του γερμανικού με το αμερικανικό, αλλά και με τα υπόλοιπα «δυτικά» Καρτέλ (των εντολοδόχων του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας δηλαδή).

Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ BIS

Η τράπεζα των τραπεζών άρχισε να λειτουργεί κανονικά το 1945, αφού άλλαξε το καταστατικό της - έτσι ώστε όλες οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες, επίσης οι σοσιαλιστικές (με εξαίρεση τη Σοβιετική Ένωση και την Α. Γερμανία), να είναι μέλη της. Μεταξύ των ετών 1962 και 1971, το κεντρικό βάρος των δραστηριοτήτων της ήταν η καταπολέμηση των συναλλαγματικών κρίσεων, σε στενή συνεργασία με τους G10, όπου εκπροσωπούνταν οι κεντρικές τράπεζες των δέκα σημαντικότερων μελών του ΔΝΤ και της Ελβετίας (δεν ήταν τότε μέλος του Ταμείου). Από το 1971, μετά το χρονικό σημείο δηλαδή που έπαψε να ισχύει ο κανόνας του χρυσού και η σύνδεση των νομισμάτων με το δολάριο, οι δραστηριότητες της BIS αφορούσαν κυρίως τις ευρωπαϊκές αγορές συναλλάγματος, την επίβλεψη των τραπεζών, καθώς επίσης των ασφαλιστικών εταιρειών.

Ουσιαστικά η BIS είναι μία διεθνής «οργάνωση», η οποία «ορίζεται» από το ιδιαίτερο status μίας ανώνυμης εταιρείας «εξειδικευμένου Δικαίου», με έδρα τη Βασιλεία και δύο υποκαταστήματα – στην πρωτεύουσα του Μεξικού και στο Χονγκ Κονγκ. Τα ίδια κεφάλαια της ήταν αρχικά 1,5 δις «χρυσά φράγκα», χωρισμένα σε 600.000 μετοχές, αξίας 2.500 «χρυσά φράγκα» η κάθε μία (ένα «χρυσό φράγκο» αντιπροσωπεύει κάτι περισσότερο από 0,29 γραμμάρια καθαρού χρυσού).

Κατά τον επίσημο ισολογισμό της από τις 31.10.2010, το μετοχικό κεφάλαιο είναι χωρισμένο σε 547.125 μετοχές, αξίας 5.000 SDR (Special Drawing Right) εκάστης. Το SDR είναι μία ειδική μονάδα μέτρησης, ένα ειδικό, δικό τους νόμισμα δηλαδή («Θεϊκό»), το οποίο χρησιμοποιεί το ΔΝΤ – στις 31.03.2009 το 1 SDR αντιστοιχούσε με 1,493 $, ενώ υπολογίζεται σε σχέση με ένα ειδικό καλάθι διαφόρων ισχυρών νομισμάτων (η στενή σχέση της τράπεζας των τραπεζών με το ΔΝΤ, τον εντολοδόχο του Καρτέλ, καθώς επίσης οι ειδικοί μέθοδοι μέτρησης/αξιολόγησης που χρησιμοποιούνται από το Βατικανό του Κεφαλαίου, όπως αποκαλείται από κάποιους η BIS, είναι φανερή).

Οι μέτοχοι της είναι κεντρικές τράπεζες ενώ, παρά το καινούργιο καταστατικό της, υπάρχουν ακόμη μερικοί ιδιώτες-μέτοχοι, οι οποίοι δεν θέλουν να αποκαλυφθούν τα στοιχεία τους και δεν τους γνωρίζει κανένας «θνητός». Ο Πίνακας ΙΙ που ακολουθεί, αναφέρεται στα εξαιρετικά κερδοφόρα, στα εμφανή βέβαια αποτελέσματα της BIS, για το έτος χρήσης της που έληξε την 31.03.2010:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Αποτελέσματα χρήσεως 31.03.2009 – 31.03.2010, σε εκ. SDR

Στοιχεία

31.03.2010

31.03.2009

Σύνολο Ενεργητικού

*258.893,30

255.386,70

Καταθέσεις σε συνάλλαγμα

195.755,10

197.222,10

Καταθέσεις σε χρυσό

32.064,10

23.052,10

Ίδια Κεφάλαια

683,10

683,10

Καθαρό Κέρδος

**1.859,80

446,10

Κέρδος ανά μετοχή σε SDR

***3.405,40

816,80

* Περίπου 258 δις SDR, ήτοι 384 δις $

** Περίπου 1,8 δις SDR. ήτοι 2,68 δις $

*** 3.405 SDR ή 5.083 $

Πηγή: Ισολογισμός BIS

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Στη Γενική Συνέλευση, στο ανώτατο όργανο της τράπεζας, συμμετείχαν το 2001 συνολικά 49 κεντρικοί τραπεζίτες με δικαίωμα ψήφου. Εκτός από τις χώρες των G10, μέλη είναι η ΕΚΤ (1999), οι κεντρικές τράπεζες όλων των δυτικοευρωπαϊκών χωρών, αρκετές της Α. Ευρώπης και οι σημαντικότερες ασιατικές χώρες – περαιτέρω, οι μεγαλύτερες λατινοαμερικανικές τράπεζες, καθώς επίσης οι κεντρικές τράπεζες της Κίνας, της Ινδίας, της Σαουδικής Αραβίας και της Ν. Αφρικής.

Η BIS διαχειρίζεται, από τη θέση της σαν κεντρική τράπεζα των κεντρικών τραπεζών, ένα μέρος των συναλλαγματικών αποθεμάτων πάρα πολλών κρατών, καθώς επίσης χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Τέλη του 2000, τα συναλλαγματικά αποθέματα που διατηρούνταν εκεί ήταν της τάξης του 7% των παγκοσμίων αποθεμάτων, με πελάτες της 120 κεντρικές τράπεζες.

Τα χρηματικά αποθέματα διατηρούνται σε κατάσταση «υψηλής ρευστότητας», έτσι ώστε να διατίθενται αμέσως, όταν χρειαστούν. Η BIS λειτουργεί επίσης σαν επενδυτική τράπεζα (Investment Bank) των κεντρικών τραπεζών, με στόχο την αύξηση των αποδόσεων τους από τα συναλλαγματικά τους αποθέματα. Σε ορισμένες περιπτώσεις δε εκχωρεί βραχυπρόθεσμες «διευκολύνσεις», ενώ χρηματοδοτεί συνήθως δάνεια, τα οποία εγγυάται η Παγκόσμια Τράπεζα ή το ΔΝΤ.

Περαιτέρω η BIS είναι, με βάση το καταστατικό της, ένα φόρουμ διεθνούς συνεργασίας για χρηματοοικονομικά θέματα, καθώς επίσης για τα θέματα του χρυσού. Συμμετέχει σε διαδικασίες στήριξης των ευρωπαϊκών νομισμάτων ενώ, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, όπου έχουν αυξηθεί οι διασυνοριακές ροές των χρημάτων σε μεγάλο βαθμό, «εποπτεύει» επίσημα τις κινήσεις τους (προφανώς, με τις πληροφορίες που κατέχει, μπορεί να κερδίζει απεριόριστες ποσότητες χρημάτων). Στον τομέα των ιδιωτικών τραπεζών, ασχολείται με τις συνθήκες εποπτείας τους (Βασιλεία Ι, ΙΙ, ΙΙΙ κλπ), όπως τα ελάχιστα ίδια κεφάλαια τους (8% του συνολικού τους ενεργητικού). Με τον τομέα των ασφαλιστικών εταιρειών ασχολείται η «διεθνής ένωση των Αρχών εποπτείας των ασφαλειών» (IAIS, μέλη 100 κράτη), η γραμματεία της οποίας έχει έδρα, από το 1988, στην BIS.

Ολοκληρώνοντας, η BIS ασχολείται με την έρευνα στους τομείς της πολιτικής χρήματος, εκδίδει μελέτες σε επιστημονικά έντυπα, καθώς επίσης γενικές οικονομικές αναλύσεις ανά τρίμηνο. Συγκεντρώνει στοιχεία από όλα τα μέλη της και τα εμφανίζει σε διεθνείς τραπεζικές στατιστικές, με ιδιαίτερη σημασία στην πρόβλεψη των κινδύνων υπερχρέωσης των κρατών, καθώς επίσης την έγκαιρη διαπίστωση μελλοντικών κρίσεων – σε συνεργασία με τον ΟΟΣΑ, το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα.

Τέλος, πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν κατάφερε να προβλέψει έγκαιρα την παρούσα οικονομική κρίση, η οποία ξεκίνησε (επίσημα) με την κατάρρευση της Lehman Brothers - παρά την οργάνωση, την ποιότητα και τις λεπτομερείς, παγκόσμιες πληροφορίες της. Άλλοι βέβαια πιστεύουν ακριβώς το αντίθετο:

Ότι δηλαδή η ίδια την προκάλεσε, συντονίζοντας τις δυνάμεις όλου του τραπεζικού συστήματος, στα πλαίσια της ολοκληρωτικής επίθεσης του Καρτέλ εναντίον των αδύναμων χωρών, των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των εργαζομένων της «δύσης» - με στόχους είτε την υποδούλωση συγκεκριμένων χωρών (με τη βοήθεια της αποκρατικοποίησης της Πολιτικής), είτε την ήττα του κοινωνικού καπιταλισμού από τον μονοπωλιακό, είτε τη «λεηλασία» κάποιων επιχειρήσεων (ιδίως των κερδοφόρων κοινωφελών), είτε τη «συμπίεση» των αμοιβών των εργαζομένων (στο ύψος του κινεζικού «προτύπου»), είτε άλλους.

ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

Η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS) είναι προφανώς το κέντρο, το «σημείο μηδέν» δηλαδή, του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος – «η φωλιά του Κτήνους», η «ναυαρχίδα» των διεθνών τοκογλύφων καλύτερα, η οποία «απομυζά» το αίμα που ρέει στο κυκλοφοριακό σύστημα των αγορών. Η οργάνωση επιτυγχάνει ετήσια κέρδη δισεκατομμυρίων, χωρίς να πληρώνει ούτε στο ελάχιστο φόρους, όπως όλοι εμείς οι θνητοί. Οι ικανότατοι διαχειριστές της διαπραγματεύονται με αξιόγραφα, με χρυσό και με κάθε άλλου είδους εμπορεύματα (commodities), σε έναν δικό τους κόσμο χωρίς σύνορα – ενώ κανένα δικαστήριο και καμία κυβέρνηση δεν ελέγχει τις δραστηριότητες τους. Όποιος θελήσει να επισκεφθεί τα 18όροφα κεντρικά της, δίπλα από το σιδηροδρομικό σταθμό της Βασιλείας, οφείλει να γνωρίζει ότι εισέρχεται σε διεθνές έδαφος, αφού η Ελβετική αστυνομία δεν έχει καμία δικαιοδοσία (πηγή: Tagespiegel).

Οι συζητήσεις που γίνονται στις «οχυρωμένες», ασφαλείς εγκαταστάσεις της BIS είναι απόλυτα εμπιστευτικές – ενώ οι αίθουσες είναι μονωμένες, έτσι ώστε να μην μπορούν να ακουστούν αυτά που διαδραματίζονται εντός τους. Πέντε φορές ετήσια συναντώνται εδώ οι κυρίαρχοι των επιτοκίων και των ποσοτήτων χρημάτων που διατίθενται στις αγορές παγκοσμίως, για μυστικές ανταλλαγές απόψεων. Οι κεντρικοί τραπεζίτες των 56 χωρών-μελών της Γενικής της συνέλευσης σήμερα, αποφασίζουν στη Βασιλεία για τις πολιτικές αντιμετώπισης του χάους που βασιλεύει στις χρηματοπιστωτικές αγορές, καθώς επίσης για τα «πακέτα» στήριξης των χωρών που είναι αντιμέτωπες με οικονομικές κρίσεις – χωρίς κανένας να ενημερώνεται για το περιεχόμενο των άκρως απορρήτων συζητήσεων τους.

Στο ίδιο κτίριο στεγάζεται το «Συμβούλιο της Βασιλείας για την εποπτεία των τραπεζών», καθώς επίσης το «Συμβούλιο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (Financial Stability Board) – εκείνες οι οργανώσεις δηλαδή, στις οποίες οι χρηματοπιστωτικοί «επόπτες» των 20 μεγαλυτέρων κρατών (G20) συμφωνούν μόνοι τους τα ελάχιστα «στάνταρντ» (συμφωνίες της Βασιλείας), για την προστασία του κλάδου του χρήματος. Η BIS, στην προκειμένη περίπτωση, δεν διαθέτει μόνο τους χώρους συνάντησης, αλλά τις ειδικές της γνώσεις, καθώς επίσης τα 550 άτομα του προσωπικού της.

Η βασική ασχολία όμως του προσωπικού της, είναι η διαχείριση ενός μέρους των αποθεμάτων (ρεζέρβες) της ΕΚΤ ή της Fed, με εντολή δική τους. Τα κέρδη από τη διαχείριση κεφαλαίων των κεντρικών τραπεζών, ύψους περί τα 300 δις €, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητα (περί τα 2,68 δις $), ενώ καθιστούν ανεξάρτητη την BIS. Οι «κυρίαρχοι του παιχνιδιού» εδώ είναι οι διοικητές των κεντρικών τραπεζών και όχι οι εθνικές κυβερνήσεις - γεγονός που προστατεύει την τράπεζα από τις πολιτικές επιρροές. Όπως λέγεται δε, «Εδώ αποφασίζουν μόνο οι Bernanke οι Trichet αυτού του κόσμου, κανένας πολιτικός».

Ίσως το σημαντικότερο πρόσφατο γεγονός, ήταν η υποχρεωτική αύξηση των ιδίων κεφαλαίων των τραπεζικών ιδρυμάτων, με βάση τα οποία προσφέρουν δάνεια έως και 50πλάσια των χρημάτων, τα οποία πραγματικά διαθέτουν – με αντίστοιχο πολλαπλασιασμό των ευκαιριών (κερδών), αλλά και του ρίσκου, στην περίπτωση που οι τοποθετήσεις τους (δάνεια, επενδύσεις) αποδειχθούν ζημιογόνες. Η μείωση του πολλαπλασιαστή αυτού στο 33 (50 σήμερα), από το 2018, η τοποθέτηση δηλαδή ενός ανωτάτου ορίου χρέωσης των τραπεζών, στο 33πλάσιο των καταθέσεων τους στις εκάστοτε κεντρικές τράπεζες, προκάλεσε πολλές αντιδράσεις στο διεθνές τραπεζικό λόμπυ.

Ο παγκόσμιος σύλλογος των μεγάλων τραπεζών (Institute of International Finance), πρόεδρος του οποίου είναι ο κ. J. Ackerman της Deutsche Bank (μάλλον εβραϊκής καταγωγής), προειδοποίησε την επιτροπή (BIS), ισχυριζόμενος ότι θα χαθούν τουλάχιστον 10.000.000 θέσεις εργασίας – κάτι που θεωρήθηκε εντελώς εσφαλμένο, αφού ένα ελάχιστο μόνο μέρος των τραπεζικών δανείων καταλήγει στην πραγματική οικονομία. Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος τοποθετείται στα χρηματιστήρια, με υπερ100πλάσιο «πολλαπλασιαστή» – γεγονός που προσφέρει ονειρικές αποδόσεις στις τράπεζες (αλλά και απίστευτα μεγάλα ρίσκα).

Η BIS ΚΑΙ Η ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ

Ο αμερικανικός όμιλος GATA (Gold Anti-Trust Action Committee), κατέθεσε το Φεβρουάριο του 2002 (λίγο αργότερα ξεκίνησε παραδόξως η άνοδος των τιμών του χρυσού, μετά από πάρα πολλά χρόνια σταθερής διατήρησης της ισοτιμίας του), στο δικαστήριο της Βοστόνης, αγωγή εναντίον του αμερικανικού αποθετηρίου, της κεντρικής τράπεζας των Η.Π.Α. (Fed), καθώς επίσης διαφόρων μεγάλων τραπεζών. Κατηγορούμενοι ήταν πολιτικοί, όπως ο πρώην Πρόεδρος B. Clinton και ο πρώην υπουργός οικονομικών L. Summers, ο διοικητής της Fed κ. A. Greenspan, καθώς επίσης οι πολυεθνικές τράπεζες, μεταξύ των οποίων η BIS, η J.P.Morgan, η Chase Manhattan, η Citigroup, η Goldman Sachs και η Deutsche Bank.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, η κυβέρνηση των Η.Π.Α., σε συνεργασία με τις ηγετικές τράπεζες του κλάδου, είχε «χειραγωγήσει» από το 1994 και μετά την τιμή του χρυσού, με στόχο τη διατήρηση της σε χαμηλά επίπεδα. Ο στόχος των τραπεζών ήταν η επίτευξη μεγάλων κερδών, ενώ η κυβέρνηση των Η.Π.Α. αποσκοπούσε στην παραπλάνηση του υπολοίπου κόσμου, σε σχέση με την ισχύ του δολαρίου – το οποίο ουσιαστικά διατηρούταν τεχνητά υπερτιμημένο, έτσι ώστε να παραμένει παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, χωρίς τον ανταγωνισμό των υπολοίπων νομισμάτων (πηγές: B.Seiler, gata.org). Ειδικότερα, η αγωγή αναφερόταν, μεταξύ άλλων, στα εξής:

(α) Η τιμή του χρυσού δεν επιτρεπόταν να αυξηθεί, επειδή κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με «σήμα κινδύνου» προς τις διεθνείς αγορές, σε σχέση με τον πληθωρισμό του αμερικανικού νομίσματος.

(β) Μία ενδεχόμενη αύξηση της τιμής του χρυσού, θα πρόδιδε τη διεθνή αδυναμία του δολαρίου.

(γ) Θα έπρεπε να προστατευθούν από δυνητικές ζημίες τόσο οι τράπεζες, όσο και τα υπόλοιπα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τα οποία δανείζονταν με χαμηλότοκα ομόλογα χρυσού, διαθέτοντας εξ αυτού πολύ χαμηλά αποθέματα του κίτρινου μετάλλου – κάτι που θα συνέβαινε, θα ζημιώνονταν δηλαδή οι τράπεζες, εάν αυξανόταν η τιμή του χρυσού.

Χωρίς καμία αμφιβολία, ο χρυσός αποτελεί ακόμη ένα αξιόπιστο βαρόμετρο του πληθωρισμού ενός νομίσματος («εκτύπωση» δυσανάλογων ποσοτήτων χρήματος, με αποτέλεσμα την υποτίμηση τους), εάν δεν μπορεί κανείς να εξασφαλίσει τεχνητά τη διατήρηση του σε χαμηλή τιμή, σε σχέση με το συγκεκριμένο νόμισμα (εν προκειμένω, το δολάριο).

Αναμφίβολα λοιπόν, η αύξηση της τιμής του χρυσού σε σχέση με το δολάριο, «τεκμηριώνει» την αστάθεια του νομίσματος. Επομένως, εάν η αμερικανική κυβέρνηση ήταν σε θέση να ελέγξει την τιμή του χρυσού (σύμφωνα πάντα με το κατηγορητήριο που συνέταξαν οι δικηγόροι της GATA), μπορούσε να ελέγξει επίσης την ισοτιμία του δολαρίου – εξαπατώντας τον υπόλοιπο πλανήτη. Συνεπώς, ο χρυσός ήταν ανέκαθεν, ενώ συνεχίζει να είναι, ένα «πολιτικό» μέταλλο.

Αντίθετα, οι τράπεζες έλαβαν τότε μέρος στο, χωρίς καμία αμφιβολία εξαιρετικά πολύπλοκο αυτό παιχνίδι, με στόχο την αποκόμιση υπερκερδών. Η επεξήγηση αυτής της «υπόθεσης εργασίας» είχε ως εξής:

(α) Στα χαρτιά, δανείζονταν οι εμπορικές τράπεζες χρυσό, από την εκάστοτε κεντρική τράπεζα, με πολύ χαμηλό επιτόκιο (περί το 1%).

(β) Τον χρυσό αυτόν που δανείζονταν, τον πουλούσαν αργότερα στην «ανοιχτή αγορά», χωρίς την ανάληψη κανενός ρίσκου – αφού γνώριζαν ότι, η τιμή του θα διατηρούνταν σταθερή (κάτι που προφανώς δεν ισχύει για τίποτα στον κόσμο, εάν δεν «χειραγωγείται» η τιμή του).

(γ) Στη συνέχεια, επένδυαν τα έσοδα από την πώληση του χρυσού, σε κρατικά ομόλογα – ή συμμετείχαν στις κερδοσκοπικές αγορές των παραγώγων, οι οποίες υπόσχονταν τεράστια κέρδη, με χαμηλές επενδύσεις (μόνο το 2005, η J.P.Morgan κατείχε παράγωγα αξίας 25 τρις $).

Εάν λοιπόν δεν συνέβαινε κάτι απρόβλεπτο, οι τράπεζες που συμμετείχαν σε αυτό το παιχνίδι (Colpo Grosso) κέρδιζαν στην κυριολεξία τεράστια ποσά. Εάν όμως κατέρρεαν τα χρηματιστήρια ή εάν αυξανόταν η τιμή του χρυσού, τον οποίο είχαν δανεισθεί και όφειλαν να επιστρέψουν αργότερα, τότε οι τράπεζες θα έχαναν αντίστοιχα τεράστια ποσά, οδηγούμενες στη χρεοκοπία – πόσο μάλλον αφού, μαζί με την άνοδο της τιμής του χρυσού, θα αυξάνονταν και οι τόκοι που πλήρωναν για τις ποσότητες που είχαν δανεισθεί, σε επίπεδα που θα αδυνατούσαν να πληρώσουν.

Μεταξύ άλλων, η GATA ανέφερε ότι, μεταξύ των ετών 1998 και 2001 η ζήτηση του χρυσού ήταν σημαντικά μεγαλύτερη από τις ετήσιες ποσότητες εξόρυξης, γεγονός που όφειλε να οδηγήσει στην αύξηση της τιμής του. Κατά την ίδια, το κέρδος του Καρτέλ των τραπεζών, με τη βοήθεια της χειραγώγησης της τιμής του χρυσού, ήταν της τάξης των 42 δις $.

Φυσικά η αγωγή απορρίφθηκε από το αμερικανικό δικαστήριο, το οποίο θεώρησε ότι ο κατήγορος δεν είχε έννομο συμφέρον. Εμείς βέβαια δεν μπορούμε να έχουμε σαφή άποψη, αν και οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, τα τελευταία πέντε χρόνια η τιμή του χρυσού σχεδόν 7πλασιάστηκε (από τα 200 $ στα 1.400 $ σήμερα) – κάτι που μάλλον θα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά, σχετικά με την πραγματική ισοτιμία του δολαρίου και την μητέρα των κρίσεων που προβλέπεται.

Εάν δε συνειδητοποιήσουμε ότι, η άνοδος της δύσης, η ανάπτυξη και η πρόοδος της, κυρίως εις βάρος άλλων λαών, στηρίχθηκε στο τραπεζικό σύστημα, στην πίστωση καλύτερα, με την ταχυδακτυλουργική δημιουργία νέων χρημάτων από το πουθενά, ενδεχομένως να καταλάβουμε ότι τα θεμέλια, επάνω στα οποία οικοδομούμε αδιάκοπα το μέλλον μας, δεν είναι τόσο σίγουρα, όσο νομίζουμε.

Ίσως δε κάποια στιγμή να πάψει ο πλανήτης να ανταλλάσσει τα χωρίς αντίκρισμα χαρτονομίσματα, με τα «πραγματικά» προϊόντα της φύσης και με την εργασία, σε μη ισορροπημένες, «χειραγωγημένες» από το Καρτέλ, ισοτιμίες ανταλλαγής – πόσο μάλλον όταν οι συνολικοί τόκοι επί των συνεχώς αυξανομένων χρεών, για τους οποίους δεν «κατασκευάζονται» παραδόξως νέα χρήματα (ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα της διαδικασίας), ξεπεράσουν τα συνολικά κεφάλαια, τα οποία ολόκληρη η ανθρωπότητα οφείλει στους, ελάχιστους σχετικά, κυρίαρχους του σύμπαντος.

Κλείνουμε με τα χαρακτηριστικά λόγια του 28ου Προέδρου των Η.Π.Α. W.Wilson, αναφορικά με το τραπεζικό σύστημα: «Υπάρχει μία (σκοτεινή) δύναμη τόσο οργανωμένη, τόσο λεπτή, τόσο προσεκτική, τόσο διασφαλισμένη, τόσο πλήρης και τόσο κυρίαρχη, που καλά θα κάνουν να προσέχουν όσοι και όταν μιλούν εναντίον της».

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 11. Δεκεμβρίου 2010

viliardos@kbanalysis.com

Facebook Twitter Netlog

Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

tweeter

Our Banner

ultimate website translator

Βρείτε μας στο Facebook

ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ

Καλώς ήλθατε-Welcome-welkom-mirë se vini- welkomma- ahlan wa sahlan- bari galoust- xos gelmissiniz -i bisimila - akwaba - ongi etorri - Шчыра запрашаем - swagata - amrehba sisswène - ani kié - dobro došli - degemer mad - добре дошъл - - benvinguts - bonavinuta - dobrodošli - vítejte - velkommen - welkom - bonvenon - tere tulemast -gabitê - vælkomin - tervetuloa - welkom - bienvenue - wolkom - binvignut - benvido -herzlich willkommen - eguahé porá - mikouabô - bienvéni - / brouha aba-a - aap ka swaagat hein - üdvözlöm - velkomin - nnoo / i biala - selamat datang -fáilte - benvenuto - - amrehva ysswène / l'aaslama - chum reap suor (formal) / suor sdei (casual) -murakaza neza - - nodé - bi xer hati - gnindi ton hap - gratus mihi venis - laipni lūdzam - benvegnûi - boyeyi bolamu - sveiki atvykę - welkum - wëllkom - dobredojde - tonga soa -selamat datang - swagatham - merħba -haere mai - miawezon -tavtai morilogtun (Тавтай морилогтун) - ne y waoongo - namaste - velkommen - benvenguts - khosh âmadid (formal) / khoshumadi (informal) -witaj (sing.) / witajcie (pl.) -bem-vindo - mishto-avilian tú - bine ai venit (sing.) / bine aţi venit (pl.) - добро пожаловать - afio mai, susu mai ma maliu mai - benènnidu / beni benìu - fàilte - dobrodošli - karibu - wauya (plural: mauya) - bhali karay aaya -aayuboovan - vitame vás / vitajte - dobrodošel (to a man) - zupinje z te videtite - bienvenido - karibu - välkommen - härzliche wöikomme -maligayang pagdating - maeva / manava - nal-varravu -rahim itegez - swagatham -ยินดีต้อนรับ - malo e lelei - hosgeldiniz - gazhasa oetiśkom - laskavo prosymo -khush amdeed - hush kelibsiz - chào mừng - bénvnou (bénvnowe) / wilicome -croeso -bel bonjou - dalal ak diam - ékouabô / ékabô

(Ιf you want, you can use our website translator)