Θεοδωράκης στους FT: Μπήκα στην πολιτική για να αλλάξω τα πράγματα

Συνέντευξη του Σταύρου Θεοδωράκη φιλοξενεί η εφημερίδα Financial Times, σύμφωνα με την οποία «αρκεί να του ρίξεις μια ματιά για να καταλάβεις τη διαφορά του με τους άλλους Έλληνες πολιτικούς».

«Για να καταλάβεις το μήνυμα του Σταύρου Θεοδωράκη, του νεώτερου πολιτικού σταρ της Ελλάδας, αρκεί να του ρίξεις μια ματιά: φοράει T-shirt, σακάκι στρατιωτικού τύπου και αθλητικά. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό κοντράστ με την πλειοψηφία των κοστουμαρισμένων Ελλήνων πολιτικών, από τους οποίους θέλει να διαφοροποιηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο». Έτσι ξεκινά η αμερικανική εφημερίδα το άρθρο της.
Οι FT κάνουν λόγο στο «χάρισμα» του ηγέτη του «Ποταμιού», το οποίο έχει συμβάλει στα διψήφια ποσοστά του κόμματος σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις παρά τις μόλις επτά εβδομάδες από την ίδρυσή του.
«Ένιωθα αδύναμος ως δημοσιογράφος κι έτσι στράφηκα στην πολιτική, ως έναν τρόπο να αλλάξω τα πράγματα», απαντώντας στο πώς προέκυψε «Το Ποτάμι».
«Οι άνθρωποι αισθάνονται ότι το παλιό σύστημα έχει αποτύχει... Στο σημείο αυτό της κρίσης η Ελλάδα δεν χρειάζεται αριστερές ή δεξιές ιδεολογίες, χρειάζεται λογικές λύσεις... να γίνει προτεραιότητα η προστασία όσων βρίσκονται σε δύσκολη θέση», τονίζει ο Σταύρος Θεοδωράκης.
Τρεις είναι οι προτεραιότητες του Θεοδωράκη, σημειώνουν οι Financial Times: Να μειώσει τη φοροδιαφυγή, να φτιάξει ικανή διοίκηση και να δημιουργήσει ευκαιρίες για τους νέους, που τώρα φεύγουν στο εξωτερικό.
«Με ποσοστά που κυμαίνονται από 11 έως 13% στις δημοσκοπήσεις, "Το Ποτάμι" έχει περάσει στην τρίτη θέση των κομμάτων στην Ελλάδα», γράφει η εφημερίδα και επισημαίνει πως ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν είναι υποψήφιος Ευρωβουλευτής ενώ, σύμφωνα με τους δημοσκόπους, οι υποστηρικτές του κόμματός του προέρχονται από όλα τα επαγγέλματα και τις ηλικιακές ομάδες.
«Γιος Κρητικού αστυνομικού, στον 50χρονο κ. Θεοδωράκη αρέσει να τονίζει ότι, σε αντίθεση με την πλειοψηφία της ελληνικής πολιτικής τάξης, τα μέλη της οποίας συχνά κληρονομούν τις οικογενειακές περιφέρειες ή γίνονται επαγγελματίες πολιτικοί και συνδικαλιστές εκπροσωπώντας τους εργαζομένους του δημόσιου τομέα, εκείνος από την εφηβεία άρχισε να εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα», αναφέρει η εφημερίδα, ενώ προσθέτει πως όπως και ο Πέπε Γκρίλο στην Ιταλία, ο Θεοδωράκης έχει αξιοποιήσει τη φήμη που απέκτησε μέσω της τηλεόρασης για να προστατευτεί στην πολιτική σκηνή. «Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Γκρίλο, δεν ήταν κωμικός αλλά σοβαρός δημοσιογράφος που στο παρελθόν έχει καλύψει ένα εύρος κοινωνικών θεμάτων».
Στην ερώτηση των FT αν «Το Ποτάμι» χρηματοδοτείται από συγκεκριμένους επιχειρηματίες, ο Σταύρος Θεοδωράκης απαντά: «Οι οικονομικές μας δυνάμεις είναι μικρές. Τα βγάζουμε πέρα από μικρές δωρεές πολλών ανθρώπων και δεν πληρώνουμε μισθούς. Δεν έχουμε μεγάλα έξοδα σε ασφάλεια ή οχήματα και όποιος δουλεύει για εμάς είναι εθελοντής».

Μια παράγκα όλη η χώρα

Όσα έγιναν στοn  αγώνα ΠΑΟΚ-ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ δεν πρέπει να εξέπληξαν κανένα. Έκπληκτοι θα είναι μόνον αυτοί που μονίμως υποκρίνονται και τους αρέσει να κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Κι αυτό γιατί στο ποδόσφαιρο αντανακλάται όλη η Ελλάδα. Όλες οι μεγάλες ομάδες ανήκουν σε επιχειρηματίες που αποτελούν τον ορισμό της αλητείας με μεγάλη οικονομική δύναμη.

Με αυτούς τους ανθρώπους όλο το κράτος - παράγκα ήταν και είναι ανέκαθεν σε αγαστή συνεργασία. Κοντά τους βρίσκεται και η δικαιοσύνη, η οποία τους προστατεύει σε όλες τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Γι' αυτό έχουμε ιδιοκτήτες ομάδων που έχουν κατηγορηθεί στο παρελθόν...

για κακουργήματα, αλλά δεν δικάστηκαν ποτέ λόγω της υψηλής προστασίας που απολαμβάνουν από τους θεσμούς του κράτους - παράγκα. Έχουμε ιδιοκτήτες που είναι και μεγαλοπρομηθευτές του κράτους - παράγκα.

Έτσι βλέπουμε ιδιοκτήτες ομάδων να κάνουν εμπρηστικές δηλώσεις πριν από κρίσιμους αγώνες. Βλέπουμε μονίμως στα γήπεδα οι οπαδοί να έχουν φωτοβολίδες και καπνογόνα, ενώ υποτίθεται ότι γίνεται έλεγχος από την αστυνομία πριν την είσοδο στο γήπεδο. Έχουμε δει πολλές φορές διαιτητές, που αν δεν θέλεις να δεχτείς ότι έχουν χρηματιστεί από τη μία ομάδα, τότε θα πεις ότι είναι οπωσδήποτε ηλίθιοι. Βλέπουμε χορηγούς των ομάδων που έχουν το όνομά τους στις φανέλες των παικτών, που δεν έχουν πρόβλημα με τα όσα συμβαίνουν στα γήπεδα. Οι χορηγοί έχουν κι αυτοί μπίζνες με το κράτος - παράγκα.

Είναι σαφές λοιπόν ότι όλοι αυτοί κερδίζουν από αυτή την κατάσταση και γι' αυτό δεν αντιδρούν, για να μην πω ότι τη συντηρούν. Ο μόνος που χάνει είναι ο αθλητισμός. Αλλά δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν όλη η χώρα είναι μια παράγκα. Άλλωστε το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι...

H ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

«Τὴ Aγία καὶ Mεγάλη Κυριακὴ τοῦ Πάσχα, αὐτὴν τὴν ζωηφόρον Ἀνάστασιν ἑορτάζομεν τοῦ Κυρίου, καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».

Αυτή την ημέρα πανηγυρίζουμε την Αγία Ανάσταση του Κυρίου Ιησού Χριστού και ασπαζόμαστε εν Χριστώ μεταξύ μας, δείχνοντας έτσι...

την κατάργηση της πρώην έχθρας ανάμεσα σʼ εμάς και τον Θεό και την επανασυμφιλίωσή του μαζί μας, χάρη στο Πάθος του Σωτήρα Χριστού.
    
Η γιορτή λέγεται Πάσχα και είναι συνώνυμη με το Πάσχα των Εβραίων, που στη γλώσσα τους σημαίνει διάβαση, με την έννοια ότι, ο παθών και αναστάς Ιησούς Χριστός μας πέρασε από την κατάρα του Αδάμ και τη δουλεία του Διαβόλου στην πρώτη ελευθερία και μακαριότητα.
    
Η δε παρούσα ημέρα της εβδομάδας, που είναι η πρώτη ημέρα από τις υπόλοιπες, αφιερωμένη στην τιμή του Κυρίου, ονομάστηκε, από τη λέξη αυτή, Κυριακή και σʼ αυτή μετάθεσαν οι Απόστολοι την αργία και την ανάπαυση της γιορτής του Σαββάτου του παλιού νόμου.
    
«Πάσχα σημαίνει πλήρωμα χαράς, βίωμα ειρήνης, εμπειρία πνευματικής ελευθερίας. Πάσχα σημαίνει συμφιλίωση μεταξύ μας και με τον Θεό˙ «συγχωρήσωμεν πάντα τῆ ἀναστάσει καί ἀλλήλους περιπτυξώμεθα» . Πάσχα σημαίνει απελευθέρωση από τον φόβο και την ψύχρα του θανάτου˙ «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν» . Πάσχα σημαίνει απόφαση για αγία ζωή. Πάσχα σημαίνει καινή, καινούργια ζωή, πορεία «ἐν καινότητι ζωῆς», «ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχή». Πάσχα σημαίνει διακαινήσιμο φρόνημα˙ πέρασμα από το αδιέξοδο της στενής ανθρώπινης λογικής στην ανάσα της όντως ζωής˙ από την προσωρινότητα στην αιωνιότητα˙ από την ιστορία στη βασιλεία του Θεού˙ από την πτώση στη σωτηρία και τη χάρη.
    
Η θριαμβευτική ομολογία της Αναστάσεως του Κυρίου, η επικράτηση του «Χριστός Ἀνέστη» ως χαιρετισμού αυτών των ημερών, η δυναμική επανάληψη των αναστάσιμων ύμνων, τα πλούσια και βαθειά ριζωμένα στην παράδοσή μας πασχαλινά έθιμα, ο χαρακτηρισμός της εορτής ως Λαμπρής περιγράφουν όχι μια γιορτή επιφανειακής χαράς αλλά μια πανήγυρη για ένα ιστορικό και μυστικό γεγονός μοναδικού διαμετρήματος.
    
Η Ανάσταση του Κυρίου μας αποτελεί τη μεγαλύτερη γιορτή της Ορθοδοξίας. Ο κενός τάφος του Κυρίου αναβλύζει τη συγγνώμη˙ «συγγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε», τη χαρά και την ειρήνη˙ «Χαίρετε» καί «Εἰρήνη ὑμῖν» είναι οι χαιρετισμοί του αναστάντος και διατρανώνει τη συντριβή του θανάτου˙ «καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».
    
Η Εκκλησία λοιπόν τέτοια μέρα μας καλεί όλους να «λάβουμε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός». Μας προσκαλεί όλους σε πανηγύρι πνευματικής χαράς˙ «Αὕτη ἡ ἡμέρα ἥν ἐποίησεν ὁ Κύριος ἀγαλλιασώμεθα καί εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῆ»˙ να «ἀπολαύσωμεν τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως καί τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος». Τα πάντα λάμπουν, τα πάντα πανηγυρίζουν, τα πάντα ανακαινίζονται˙ «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός» (Μητροπολίτης Μεσογαίας κ.κ. Νικόλαος) Κοντάκιον

“Πρόσω ολοταχώς” για τα υποβρύχια στο ΠΝ

Στην τελική ευθεία βρίσκονται στο Πολεμικό Ναυτικό για να ξεκινήσουν τις εργασίες που θα ολοκληρώσουν την ναυπήγηση των ημιτελών υποβρυχίων τύπου “Παπανικολής” που βρίσκονται στο Σκαραμαγκά.

Όπως είναι γνωστό μετά από ενέργειες του ΥΕΘΑ Δ. Αβραμόπουλου αποφασίστηκε τα υποβρύχια που έμεναν αναξιοποίητα στα ναυπηγεία του Σκαραμαγκά να ολοκληρωθούν με ευθύνη του Πολεμικού Ναυτικού...

διασφαλίζοντας έτσι και τις δουλειές των εργαζομένων στα ναυπηγεία αλλά και πως σύντομα το ΠΝ θα έχει ετοιμοπόλεμα τα υποβρύχια που χρειάζεται επιτακτικά ο στόλος.

Σε αυτό το πλαίσιο το  ΓΕΝ ανακοίνωσε πως προκειμένου να αρχίσουν άμεσα οι εργασίες που θα ολοκληρώσουν τα υποβρύχια μετά την ψήφιση του Νόμου 4258/14 ΦΕΚ 94 Α΄(14-4-2014) έχουν κληθεί την Δευτέρα 5 και Τρίτη 6 Μαΐου 2014 στις 10.00 π.μ. οι εργαζόμενοι των Ελληνικών Ναυπηγείων στις εγκαταστάσεις των ΕΝΑΕ, στο Σκαραμαγκά, ώστε να ενημερωθούν για τις εργασίες και τον τρόπο ολοκλήρωσης των υποβρύχιων του Πολεμικού Ναυτικού στα ΕΝΑΕ.

Σώθηκε από το ναυάγιο και αυτοκτόνησε από θλίψη! Δράμα δίχως όρια στο ναυάγιο της Ν. Κορέας

Ο υποδιευθυντής του λυκείου, μαθητές του οποίου έχασαν τη ζωή τους ή αγνοούνται στο δυστύχημα του νοτιοκορεατικού φέρι, αυτοκτόνησε, αφού κρεμάστηκε έξω από ένα μεγάλο γυμναστήριο όπου διαμένουν οι οικογένειες των θυμάτων.
Η αστυνομία ανακοίνωσε πως ο Κανγκ Μιν-γκιού, 52 ετών, αγνοείτο από την Πέμπτη (χθες) και φέρεται να κρεμάστηκε με τη ζώνη του από ένα δέντρο έξω από το γυμναστήριο.
Από τους 475 επιβάτες και μέλη του πληρώματος του πλοίου, περίπου 340 ήταν μαθητές και εκπαιδευτικοί στο Λύκειο Ντανουόν της Ανσάν, μιας βιομηχανικής πόλης κοντά στη Σεούλ, που βρίσκονταν σε εκδρομή προς το νησιωτικό θέρετρο Τζετζού.
Όπως σημειώνει το Γαλλικό Πρακτορείο, ο υποδιευθυντής του σχολείου ήταν ένας από τους 179 επιζώντες του ναυαγίου που συνέβη το πρωί της Τετάρτης (προχθές), ανοικτά των νότιων ακτών της Κορέας.
Έσβησαν οι ελπίδες για επιζώντες 48 ώρες μετά το ναυάγιο

Στο μεταξύ τα σωστικά συνεργεία εγχέουν οξυγόνο στην αίθουσα του εστιατορίου του πλοίου όπου πιστεύεται ότι βρίσκονταν οι περισσότεροι επιβάτες την ώρα του δυστυχήματος.
Τρεις γερανοί έχουν φτάσει στο σημείο του ναυαγίου, όμως θα ξεκινήσουν την ανάσυρση του πλοίου μόλις εξανεμιστούν οι ελπίδες για τον εντοπισμό επιζώντων.
Η έρευνα για τα αίτια του χειρότερου ναυτικού δυστυχήματος που έχει σημειωθεί στη Νότια Κορέα εδώ και 21 χρόνια επικεντρώνονται στον 69χρονο πλοίαρχο του Sewol και το πλήρωμα.
«(Ο καπετάνιος) ενδέχεται να μην ήταν στη γέφυρα. Και ο άνθρωπος στο πηδάλιο την ώρα (του δυστυχήματος) ήταν ο τρίτος αξιωματικός», δήλωσε ο Παρκ Τζάε Οκ εισαγγελέας που ερευνά την υπόθεση.
Πάντως είναι συνηθισμένο κατώτεροι αξιωματικοί να αναλαμβάνουν το πηδάλιο στη διάρκεια του ταξιδιού των 400 χιλιομέτρων από το λιμάνι Ιντσεόν στην ηπειρωτική Νότια Κορέα ως το νησί Τζεζού, καθώς πρόκειται για ένα τακτικό δρομολόγιο σε γνωστά νερά.
Το δυστύχημα συνέβη σε ήρεμα, ρηχά νερά και οι ερευνητές έχουν επικεντρωθεί στον ρόλο του πληρώματος του Sewol καθώς το πλοίο φαίνεται να έχει καθαρό μητρώο ασφάλειας.
Οι γονείς των αγνοούμενων μαθητών κατηγορούν τον πλοίαρχο Λι Τζουν Σοκ για την τραγωδία, καθώς την ώρα που εκατοντάδες επιβάτες του πλοίου βρέθηκαν παγιδευμένοι εκείνος βρισκόταν στο πίσω μέρος του πλοίου, όπως δήλωσε ο Παρκ Τζάε Οκ.
Εξάλλου αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι ο πλοίαρχος και μερικά μέλη του πληρώματος εγκατέλειψαν το σκάφος την ώρα που άλλα μέλη του πληρώματος καλούσαν τους επιβάτες να μείνουν εκεί όπου βρίσκονταν, καθώς το πλοίο άρχιζε να βυθίζεται, περίπου 25 χλμ. νοτιοδυτικά του Τζιντό, ενός μεγάλου νοτιοκορεάτικου νησιού.
Πάντως η οργή και η αγανάκτηση των συγγενών των θυμάτων μεγαλώνουν καθημερινά. Κυρίως οι γονείς των μαθητών επικρίνουν έντονα τις αρχές, τις οποίες κατηγορούν για αδιαφορία και ψεύδη.
«Η κυβέρνηση είπε ψέματα χθες», δήλωσε σήμερα ένας άνδρας, που είπε ότι μιλά εξ ονόματος όλων των γονιών, σε μια παρέμβαση που μεταδόθηκε απευθείας από την νοτιοκορεάτικη τηλεόραση.
«Σας ρωτώ όλους: Έτσι γίνονται τα πράγματα στη Νότια Κορέα; Σας παρακαλούμε μία ακόμη φορά, σας παρακαλώ, σώστε τα παιδιά μας».

Σοκάρει ο Στρατηγός Ντζιμάνης: "Εύχομαι να μη μας χρειαστεί ξανά η Ελλάδα, γιατί δε θα μπορούμε να υπάρχουμε"

Ο υποστράτηγος Γιώργιος Ντζιμάνης, απερχόμενος διοικητής του Α' Σώματος Στρατού στη Δυτική Μακεδονία δε μάσησε τα λόγια του και είπε αλήθειες για το στράτευμα που σοκάρουν.

«Εύχομαι αυτοί που σχεδίασαν το κλείσιμο του Σώματος να μην το μετανιώσουν, γιατί τις υποδομές που κτίσαμε μέσα σε 100 χρονιά μπορούμε να τις κλείσουμε σε μια ώρα. Δεν μπορούμε όμως να ξανακτίσουμε υποδομές, όποτε και όταν τις χρειαστούμε. Εύχομαι να μην μας ξαναχρειαστεί ποτέ η Ελλάδα, γιατί δεν θα μπορούμε να υπάρχουμε».
Ο στρατηγός είπε στη συνέχεια μια σκληρή αλήθεια: "Εύχομαι να μην μας ξαναχρειαστεί ποτέ η Ελλάδα, γιατί δεν θα μπορούμε να υπάρχουμε».
Και η τελετή κατέληξε με έναν αν μη τι άλλο πρωτότυπο για τα σημερινά δεδομένα τρόπο, αλλά απόλυτα ταιριαστό στις παραδόσεις των Ελλήνων πολεμιστών: όπως συνηθιζόταν πριν απ'όλες τις μεγάλες μάχες, ο στρατηγός ερμήνευσε ένα δημοτικό τραγούδι, ένα μακεδονίτικο παραδοσιακό με την συνοδεία της στρατιωτικής μπάντας του 'Α Σώματος Στρατού που έπαιξε για τελευταία φορά.
Και τα τελευταία λόγια λόγια του Στρατηγού Ντζιμάνη, επίσης τα έλεγαν όλα: «Καληνύχτα Δυτική Μακεδονία, καληνύχτα Κοζάνη...», είπε ο Διοικητής εν μέσω αποθέωσης από Στρατό και Λαό.

Το Α'Σώμα Στρατού κάλυπτε τον περιοχή των συνόρων με τα Σκόπια, αλλά στην επιχειρησιακή του αρμοδιότητα ουσιαστικά ήταν και μέρος της Κεντρικής Μακεδονίας, αλλά και των συνόρων με την Αλβανία.
Το βίντεο που παραθέτουμε είναι από την τελετή παράδοσης-παραλαβής από την υποστράτηγο Γ.Ντζιμάνη του Α'Σ.Σ..Από τότε προετοίμαζαν την κατάργηση του Α'Σ.Σ...

Κοινωνικό μέρισμα: Άνοιξε στο Διαδίκτυο το σύστημα για τις αιτήσεις

Άνοιξε στο taxisnet η ηλεκτρονική εφαρμογή που θα υποδεχθεί τις αιτήσεις για τους δικαούχους του κοινωνικού μερίσματος.

Για τους δικαιούχους που θα υποβάλουν αίτηση ως το τέλος Απριλίου η καταβολή του μερίσματος θα γίνει ως τις 15 Μαΐου, για όσους υποβάλουν αίτηση έως το τέλος Μαΐου η καταβολή θα γίνει ως τις 10 Ιουνίου, ενώ για εκείνους που θα το κάνουν έως 30 Ιουνίου το μέρισμα θα καταβληθεί ως τις 10 Ιουλίου.

Πέθανε ο συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 87 ετών ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας κολομβιανός συγγραφέας, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.

Εδώ και αρκετά χρόνια είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή καθώς έπασχε από καρκίνο στους λεμφαδένες.

Στις 6 Μαρτίου έκλεισε τα 87 του χρόνια και με την ευκαιρία αυτή βγήκε για λίγα λεπτά από το σπίτι του για να χαιρετίσει τους φωτορεπόρτερ και τους δημοσιογράφους που είχαν συγκεντρωθεί απ' έξω.

Ο συγγραφέας του μνημειώδους μυθιστορήματος Εκατό χρόνια μοναξιά (1967) είχε νοσηλευθεί στις αρχές Απριλίου σε νοσοκομείο της Πόλης του Μεξικού με πνευμονία. Εδώ και αρκετά χρόνια είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή. Είχε ασθενήσει από καρκίνο στους λεμφαδένες ενώ ο αδελφός του είχε ανακοινώσει πρόσφατα ότι έπασχε και από άνοια.

Η ζωή και το έργο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Γεννημένος το 1927 στην Αρακατάκα, ένα παραλιακό χωριό της Κολομβίας, έζησε τα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής του κοντά στους παππούδες του από τη μεριά της μητέρας του. Τον πατέρα του τον αντιπαθούσε, ενώ τη μητέρα του την πρωτοείδε όταν ήταν δέκα ετών και από το σοκ αυτό δεν συνήλθε ποτέ. Τα χρόνια της παιδικής ηλικίας κοντά στους παππούδες του ήταν το ορυχείο της μελλοντικής αφηγηματικής του έμπνευσης. Ο ίδιος έλεγε πως στη γραφή του προσπαθούσε να συνδυάσει το αφηγηματικό ύφος της γιαγιάς του, η οποία του έλεγε φανταστικές ιστορίες σαν να ήταν πραγματικές, και του Κάφκα. Εξαιρετικά σημαντική ήταν και η επίδραση του συνταγματάρχη παππού του ο οποίος ενέπνευσε πολλούς χαρακτήρες των μυθιστορημάτων του. «Ημουν οκτώ ετών όταν πέθανε. Από τότε τίποτε σημαντικό δεν μου συνέβη» έλεγε ο Μάρκες. Υπήρξε όμως και φανατικός αναγνώστης από παιδί. Σε ηλικία οκτώ ετών διάβασε τις Χίλιες και μία νύχτες και ο κόσμος των βιβλίων ανήκε στο μεγάλο απόθεμα των αφηγήσεων που τον ακολουθούσαν σε όλη του τη ζωή.

Το 1947 άρχισε στο Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά σπουδές Νομικής και Πολιτικών Επιστημών. Τον ίδιο χρόνο η εφημερίδα Ελ Εσπεκταδόρ δημοσίευσε το πρώτο διήγημά του με τίτλο «Η τρίτη παραίτηση». Το 1948 μετακόμισε στην Καρταχένα των Δυτικών Ινδιών και άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Ελ Ουνιβερσάλ. Συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και εφημερίδες στην Αμερική και την Ευρώπη. Την πρώτη του νουβέλα Τα νεκρά φύλλα (1955) ακολούθησε η νουβέλα Ο Συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν να του γράψει (1961) και το μυθιστόρημα Κακιά ώρα (1962).

Εργαζόμενος περιστασιακά ως δημοσιογράφος, σεναριογράφος και κριτικός κινηματογράφου προσπαθούσε να βγάλει το ψωμί του τα πρώτα σαράντα χρόνια της ζωής του, τα οποία πέρασαν μέσα σε μεγάλες οικονομικές αγωνίες. Η τύχη του άλλαξε με την έκδοση, το 1967, του μυθιστορήματος που θα τον έκανε διάσημο σε όλον τον κόσμο, έχοντας ξεπεράσει ως τώρα σε πωλήσεις τα 50 εκατ. αντίτυπα, το Εκατό χρόνια μοναξιά. Το πώς γεννήθηκε στο μυαλό του η πρόταση από την οποία ξεπήδησε το μυθιστόρημα είχε αφηγηθεί ο ίδιος, με τον απαράμιλλο τρόπο του, σε συνεντεύξεις: «Είχαµε ξεκινήσει για διακοπές. Οδηγούσα το αυτοκίνητο στον δρόµο προς το Ακαπούλκο όταν σχηµατίστηκε στο µυαλό µου µια πρόταση. Έκανα επί τόπου στροφή, γύρισα στο σπίτι και άρχισα να γράφω».

Το μυθιστόρημα καθιέρωσε τον Μάρκες ως έναν από τους σημαντικούς πεζογράφους της ισπανικής γλώσσας – μάλιστα ο ομότεχνός του Κάρλος Φουέντες τον θεωρούσε τον δεύτερο μεγάλο συγγραφέα στην ισπανική μετά τον Θερβάντες. Αποτελεί κορυφαία μορφή της λατινοαμερικάνικης πεζογραφικής «γενιάς της έκρηξης» και υπήρξε ο πατριάρχης του λατινοαμερικάνικου μαγικού ρεαλισμού. Έχει περάσει στην ιστορία της λογοτεχνίας ως ένας από τους μεγάλους συγγραφείς του 20ού αιώνα. Το 1982 βραβεύθηκε με το Νομπέλ Λογοτεχνίας «για τα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του στα οποία το φανταστικό και το ρεαλιστικό παντρεύονται σε έναν πλούσιο, περίπλοκο κόσμο φαντασίας, αντανακλώντας τη ζωή και τις συγκρούσεις μιας ηπείρου».

Άλλα έργα: Το φθινόπωρο του Πατριάρχη (1975), Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου (1981), Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας (1985), Δώδεκα διηγήματα περιπλανώμενα (1992) και Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων (1994).

Ο Μάρκες συνδεόταν με δεσμούς φιλίας με τον Φιντέλ Κάστρο αλλά υποστήριζε ότι το μόνο επαναστατικό καθήκον του συγγραφέα είναι να γράφει όσο καλύτερα μπορεί.

Το 1999 διαγνώστηκε με καρκίνο στους λεμφαδένες. Στη διάρκεια της θεραπείας του πήρε την απόφαση να συντάξει την αυτοβιογραφία του. Τα επόμενα τρία χρόνια, όπως είπε σε συνεντεύξεις του, χάθηκε από προσώπου γης, σταμάτησε τα ταξίδια και τις δημόσιες εμφανίσεις, περιόρισε τις συναντήσεις με τους φίλους του και έγραφε πυρετωδώς. Το 2002 κυκλοφόρησαν τα απομνημονεύματά του των ετών 1927-1950, με τίτλο Ζω για να τη διηγούμαι. Στον τόμο αφηγείται τη ζωή των παιδικών και νεανικών του χρόνων ως τη στιγμή που έκανε πρόταση γάμου στη σύζυγό του Μερτσέντες, η οποία τον στήριξε με αφοσίωση σε όλη τη διάρκεια της κοινής τους ζωής.

Η συγγραφική σιωπή του μετά τις Θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου (2004) είχε τροφοδοτήσει πολλά δημοσιεύματα τα οποία έκαναν λόγο για επιδείνωση της ασθένειάς του και άλλα προβλήματα υγείας, ορισμένα μάλιστα μιλούσαν ακόμη και για θάνατο του Μάρκες. Το 2012, μιλώντας σε φοιτητές στην Καρταχένα στην Κολομβία, ο αδελφός του Χάιμε είχε ανακοινώσει ότι ο «Γκάμπο», όπως τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά η οικογένεια και οι φίλοι του, έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ.