Να μη μετατραπεί η Αγιά Σοφιά σε τζαμί διαμηνύει η Μέρκελ στον Ερντογάν

Οργισμένη ήταν η αντίδραση της καγκελαρίου της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, στις δηλώσεις του Τούρκου πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν για μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε μουσουλμανικό τέμενος, σύμφωνα με το Ελληνικό Πρόγραμμα της Deutsche Welle, που επικαλείται πληροφορίες από κύκλους που συμμετείχαν στη συνάντηση της κ. Μέρκελ με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Όπως αναφέρεται στο σχετικό δημοσίευμα, η καγκελάριος φέρεται να χαρακτήρισε απαράδεκτη την πρόθεση της Άγκυρας, ενώ η αναπληρωτής εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών, Σαουσάν Σεμπλί, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, τόνισε ότι με το καθεστώς της Αγίας Σοφίας (σσ. μουσείο) όλες οι πλευρές μπορούσαν να είναι ικανοποιημένες και πρόσθεσε ότι ενδεχόμενη ουσιαστική αλλαγή του καθεστώτος θα λυπούσε όλους εκείνους που θεωρούν ότι η Αγία Σοφία είναι σημαντικό χριστιανικό κτίσμα.

«Η απόφαση όμως, εναπόκειται τελικά στην Τουρκία. Η τουρκική κυβέρνηση, από την ανάληψη των καθηκόντων της έχει δείξει ανοιχτή σε κάποιες επιθυμίες των χριστιανικών μειονοτήτων στην Τουρκία κι εμείς ζητούμε πάντα σε συζητήσεις να σεβαστεί τα δικαιώματα των χριστιανικών μειονοτήτων. Εμπιστευόμαστε για αυτό την ανάλογη ευαισθησία της τουρκικής κυβέρνησης» δήλωσε η κ. Σεμπλί.

Για «ουσιώδη παρεμπόδιση της θεολογικής εκπαίδευσης και, συνεπώς, της θρησκευτικής ελευθερίας» έκανε λόγο ο πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου, Νόρμπερτ Λάμερτ, μετά τη συνάντησή του με τον κ.κ. Βαρθολομαίο και, σε δήλωσή του στην DW, τόνισε την ανάγκη για καλές σχέσεις μεταξύ του κράτους και των διάφορων θρησκευτικών δογμάτων.

«Ευτυχώς, οι σχέσεις αυτές στη Γερμανία δεν είναι μόνο νομικά κατοχυρωμένες, αλλά διέπονται και από μία καλή, πυκνή και φιλική συνεργασία. Γνωρίζουμε ότι αυτό δεν συμβαίνει παντού στον κόσμο στον ίδιο βαθμό. Γι’ αυτό είναι καλό να γίνονται τέτοιου είδους συναντήσεις.

Δίνεται η ευκαιρία όχι μόνο να ενθαρρύνει ο ένας τον άλλο για το έργο που έχει να επιτελέσει, αλλά και να ανταλλάσσουμε πληροφορίες για προβλήματα και προκλήσεις, καθώς και να εξετάζουμε πώς θα μπορούσε ο ένας να βοηθήσει τον άλλο- πράγμα που εμείς πολύ ευχαρίστως το κάνουμε» δήλωσε ο κ. Λάμερτ.

Την αντίθεσή του στο ενδεχόμενο μετατροπής της Αγίας Σοφίας σε τέμενος εξέφρασε και ο συμπρόεδρος των Γερμανών Πρασίνων, τουρκικής καταγωγής Τζεμ Έζντεμιρ, ο οποίος, μετά τη συνάντησή του με τον Οικουμενικό Πατριάρχη δήλωσε προς την DW:

«Δεν μπορώ να καταλάβω το νόημα μιας τέτοιας πρόθεσης. Η Τουρκία δεν υστερεί από τζαμιά- αντιθέτως. Πρόκειται μάλλον για μια χειρονομία ταπεινωτικού χαρακτήρα για τους χριστιανούς, για όλες τις μειονότητες της Τουρκίας.

Η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε μουσείο από τον Κεμάλ Ατατούρκ ήταν κατά την άποψή μου ένα έξυπνο και σωστό μέτρο, το οποίο θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ. Και αν είναι να ανοίξει για θρησκευτικές λειτουργίες, τότε όχι μόνο για τους μωαμεθανούς, αλλά θα πρέπει και ο Πατριάρχης να έχει τη δυνατότητα να κάνει λειτουργίες».

Ομολογία Ντομινίκ Στρος Καν: "ΔΝΤ και ΕΕ έσφιξαν τη βίδα και πέθαναν τους Έλληνες"

Μετά την παραδοχή του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε ότι «έπρεπε να καεί η Ελλάδα για να σωθεί η Ε.Ε.» και την αποκάλυψη του σχεδίου «Ζ» για την έξοδο της χώρας από το ευρώ, ρίχνει ρουκέτες και ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ
Ντομινίκ Στρος Καν λέγοντας πώς σφίξαμε τη βίδα και εφαρμόσαμε μία πολιτική εξόντωσης των Ελλήνων.
Οι ομολογίες αυτές, που αποτελούν σαφώς προεκλογικά «παιχνίδια» εν’ όψει των Ευρωεκλογών, αποδεικνύουν για ακόμη μία φορά πώς η Ελλάδα με πρωθυπουργό της καταστροφής τον Γ. Παπανδρέου και υπουργό Οικονομικών μετέπειτα τον Ε. Βενιζέλο, τον «κολλητό» στην κυβέρνηση σήμερα του Α. Σαμαρά, έγινε το πειραματόζωο μίας πολιτικής και οικονομικής διάσωσης της Ε.Ε.
Και ενώ όλοι πλέον το ομολογούν, η κυβέρνηση σκύβει το κεφάλι στα αφεντικά της τρόικας και επιβάλει νέα μέτρα στους Έλληνες. Επιχειρεί με ξεροκόμματα, όπως το «κοινωνικό μέρισμα» να ανατρέψει την κατάσταση. Είναι όμως μη αναστρέψιμη.

Σε ντοκιμαντέρ που προβάλει σήμερα ο τηλεοπτικός σταθμός «France 2» και αφορά στην οικονομική κρίση στην Ευρωζώνη, ο εκτελεστικός διευθυντής του Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν κατά την περίοδο που ξέσπασε η κρίση στην Ευρωζώνη μιλά γι’ αυτή και συγκεκριμένα για την Ελλάδα.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο άλλοτε κραταιός άνδρας του ΔΝΤ παραδέχεται ότι έκανε λάθη στη διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα και εφάρμοσε στη χώρα μας μία αφόρητη πολιτική η οποία μέχρι και σήμερα έχει τρομακτικές συνέπειες για τους Έλληνες πολίτες.
«Κάναμε κάποια λάθη. Αλλά έπρεπε να σφίξουμε τη βίδα. Αλλά μόνο αυτό δεν αρκούσε. Επιβάλλαμε στους Έλληνες μια αφόρητη πολιτική, η οποία ακόμα και σήμερα έχει τρομακτικές συνέπειες για την Ελλάδα», παραδέχτηκε ο Ντομινίκ Στρος Καν.
Μόνο που αυτή η πολιτική που συνυπέγραψαν οι Γ. Παπανδρέου, Ε. Βενιζέλος και Α. Σαμαράς έχει οδηγήσει σε χιλιάδες αυτοκτονίες Ελλήνων, σε εκατομμύρια ανέργους, στη φτώχια και στην εξαθλίωση, στην εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.
Αναρωτήθηκε επίσης ο Στρος Καν «τι κάνετε όταν αναλαμβάνετε μία επιχείρηση που δεν πηγαίνει καλά; Ρυθμίζετε τα χρέη του παρελθόντος διαπραγματευόμενοι όπως μπορείτε με τους πιστωτές. Ωστόσο, λέτε, για το μέλλον στους τραπεζίτες σας. “Αν μου δανείσετε τώρα θα σας τα αποπληρώσω όλα”. Δημιουργείτε εμπιστοσύνη για το μέλλον. Υπεκφεύγετε, συζητάτε όσο περισσότερο μπορείτε για το παρελθόν.
Και τι κάνουν; Το ανάποδο. Λένε: “Όλα τα προηγούμενα χρέη της Ελλάδας θα αποπληρωθούν μέχρι το τελευταίο λεπτό. Αλλά για το μέλλον, προσοχή, αν δανείσετε, ρισκάρετε να μην πάρετε πίσω τα χρήματά σας”. Κάνουν λοιπόν ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα έκανε ο επικεφαλής μιας επιχείρησης όταν αναλαμβάνει μια προβληματική επιχείρηση».
Ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ περιγράφει λοιπόν πώς στήθηκε η κομπίνα σε βάρος της Ελλάδας με ευθύνη του ΔΝΤ και της Ε.Ε. για να υποθηκευθεί η δημόσια περιουσία και οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας και να γίνουν οι Έλληνες άποικοι και υπόδουλοι στην ίδια τους τη χώρα.

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Η χώρα μας βρίσκεται ακόμη μία φορά στο μάτι του κυκλώνα – επίσης, «η μάχη των μαχών» με στόχο την επικράτηση του νεοφιλελεύθερου δόγματος στην Ευρώπη, φαίνεται ότι θα διεξαχθεί εντός των συνόρων της.

Ειδικότερα, η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα που «αμύνεται» ακόμη σθεναρά, έχοντας αφενός μεν τη σημαντικότερη αναλογικά δημόσια περιουσία μεταξύ των χωρών της δύσης, αφετέρου τον «ιό της ελευθερίας» στο DNA της. Επομένως, τόσο τα διλήμματα που θα τοποθετηθούν στους Έλληνες, όσο και οι εκβιασμοί που θα ασκηθούν (άρθρο μας), θα κλιμακώνονται διαρκώς – ενώ εμείς δεν πρέπει να υποτιμάμε, αλλά ούτε και να υπερτιμάμε τις δυνατότητες μας.

Οφείλουμε δε σε κάθε περίπτωση να θυμόμαστε ότι, το πρόβλημα της χώρας μας δεν λύνεται με τον επί πλέον δανεισμό της - με ή χωρίς τη συμμετοχή των ιδιωτών (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία κλπ.). Εάν δεν ανταλλάσσουμε, εάν δεν εξοφλούμε δηλαδή σταδιακά τα παλαιά δάνεια μας με καινούργια, χαμηλού επιτοκίου, αφού οι τόκοι είναι το βασικότερο πρόβλημα μας (σύντομα θα πλησιάσουν το 50% των εσόδων του προϋπολογισμού), δεν θα κερδίσουμε τον πόλεμο.

Εκτός αυτού, εάν δεν επιλυθούν παράλληλα τα βασικά προβλήματα της οικονομίας μας (αρνητικό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, μη λειτουργικός δημόσιος τομέας, καταπολέμηση της διαφθοράς, περιορισμός της γραφειοκρατίας, ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, κρατικοποίηση της κεντρικής τράπεζας κλπ.), δεν πρόκειται ποτέ να βγούμε από το τέλμα.

Σε σχέση τώρα με το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, τις οποίες προσπαθούν να μας επιβάλλουν με κάθε τρόπο, τα εξής:

Η ΕΘΝΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

“Στόχος οφείλει να είναι η απόλυτα ισορροπημένη σχέση μεταξύ του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα μίας χώρας, έτσι ώστε να προστατεύεται η αυτονομία του κράτους για την ασφάλεια των Πολιτών του – οι οποίοι το εμπιστεύθηκαν, αναθέτοντας τη δημόσια διοίκηση στους Θεσμούς του. Η εθνική κυριαρχία ενός κράτους, όπως συνήθως αποκαλείται η πλήρης αυτονομία του, είναι δυνατόν να καταλυθεί από αρνητικές εξελίξεις στο εσωτερικό του, ιδίως δε στην οικονομία του – χωρίς να είναι απαραίτητη η στρατιωτική εισβολή στην «επικράτεια» του”.

Το παραπάνω κείμενο, ελαφρά διαμορφωμένο, προέρχεται από έναν πολύ γνωστό Γερμανό νομικό, ο οποίος είναι ταυτόχρονα μέλος του συνταγματικού δικαστηρίου της χώρας του. Ο καθηγητής συμπληρώνει έμμεσα ότι, η Γερμανία είναι πλέον αντιμέτωπη με ένα τεράστιο πρόβλημα, έχοντας εκποιήσει το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας της – γεγονός που ήδη πληρώνουν ακριβά οι Πολίτες της, μέσω της αυξημένης φορολόγησης τους, καθώς επίσης της συνεχούς μείωσης της κοινωνικής πρόνοιας, σε συνδυασμό με τη σταδιακή υποβάθμιση των υπηρεσιών στην Παιδεία, στην Υγεία και αλλού.

Από τις διαπιστώσεις αυτές συμπεραίνουμε ότι, η λειτουργία των επιχειρήσεων με αποκλειστικό στόχο το κέρδος, η οποία είναι χωρίς καμία αμφιβολία «θεμιτή» για τον ιδιωτικό τομέα, δεν μπορεί να θεωρηθεί κατάλληλη για εκείνους τους τομείς, οι οποίοι αφορούν το σύνολο μίας κοινωνίας – για τους κοινωφελείς. Οι «περιοχές» αυτές οφείλουν να λειτουργούν από το Δημόσιο μίας χώρας, με στόχο τη φροντίδα των Πολιτών της και όχι το κέρδος.

Η σημερινή εξέλιξη λοιπόν, η απαίτηση δηλαδή της ιδιωτικοποίησης όλων των κλάδων της οικονομίας μίας χώρας, στην οποία συνηγορούν τόσο η ΕΕ, όσο και οι τρεις βασικοί διεθνείς οργανισμοί (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου), είναι σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των Πολιτών.

Ειδικότερα, εάν το κράτος «αποσυρθεί» τόσο από την ιδιοκτησία, όσο και από τη διαχείριση των κοινωφελών επιχειρήσεων, χάνει μεταξύ άλλων τη δυνατότητα του να ασκεί Πολιτική. Δηλαδή, δεν είναι πλέον η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση αυτή η οποία δίνει τις κατευθύνσεις, διαμορφώνει και αναπτύσσει την κοινωνία, αλλά οι ιδιώτες – οι οποίοι ουσιαστικά διοικούν απολυταρχικά, χωρίς να λογοδοτούν στους Πολίτες, με αποκλειστικό στόχο το κέρδος.

Σαν έμμεσο επακόλουθο των ιδιωτικοποιήσεων, το κράτος αδυνατεί πλέον να επιβάλλει μία δίκαιη αναδιανομή των εισοδημάτων και να κατευθύνει την Οικονομία επειδή, μεταξύ άλλων, δεν μπορεί να τοποθετήσει τις εταιρείες του ή τη Ζήτηση των απασχολουμένων του «στη ζυγαριά» – εκτός του ότι γίνεται ταυτόχρονα «εκβιάσιμο», εκ μέρους του Καρτέλ.

Για παράδειγμα, θα μπορούσαν οι ιδιώτες στον τομέα της ενέργειας, να διατηρήσουν χαμηλή τεχνητά την προσφορά (όπως συνέβη στην Καλιφόρνια), έτσι ώστε να αυξήσουν τις τιμές – με δυσμενέστατα αποτελέσματα τόσο για το δημόσιο, όσο και για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ή τα νοικοκυριά. Το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί με την ύδρευση, με τα λιμάνια, με τις δημόσιες συγκοινωνίες και με τις επικοινωνίες. Στην περίπτωση αυτή, είναι προφανώς αδύνατον να μιλάει κανείς για «αυτονομία» του κράτους – πόσο μάλλον για εθνική κυριαρχία, ειδικά όταν οι ιδιώτες-επιχειρηματίες είναι ξένες πολυεθνικές.

Ένα δεύτερο, γνωστό σε όλους μας παράδειγμα, είναι οι ιδιωτικές αμερικανικές εταιρείες αξιολόγησης – οι τρεις πανίσχυρες «αδελφές». Εάν οποιοδήποτε κράτος, συμπεριλαμβανομένων των Η.Π.Α., της Γαλλίας και της Γερμανίας, αρνηθεί να ακολουθήσει τις εντολές τους, έρχεται αντιμέτωπο με την υποτίμηση της πιστοληπτικής του ικανότητας – η οποία επιβαρύνει με δισεκατομμύρια επί πλέον τόκους τον προϋπολογισμό του.

Συμπερασματικά λοιπόν, από την πλευρά του εκάστοτε Συντάγματος θα έπρεπε να μην επιτρέπεται οτιδήποτε μπορεί να αμφισβητήσει την αυτοδυναμία, την εθνική κυριαρχία καλύτερα ενός κράτους, από όπου και αν αυτό προέρχεται. Επομένως, οφείλει να απαγορεύεται συνταγματικά η ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών επιχειρήσεων, η οποία ουσιαστικά ισοδυναμεί με την εκχώρηση της αυτονομίας του κράτους στους ιδιώτες – με την αποκρατικοποίηση της εξουσίας και με την κατάλυση της Δημοκρατίας.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ

Ο ορισμός «ιδιωτικοποίηση» υιοθετήθηκε ουσιαστικά μετά τις βρετανικές εκλογές του 1979 και την εκλογή της M.Thatcher – η οποία έθεσε σε λειτουργία ένα ευρύτατο πρόγραμμα «εκποίησης» των δημοσίων επιχειρήσεων της χώρας της, «κατατροπώνοντας» τα εργατικά συνδικάτα.

Παρά το ότι όμως τα αποτελέσματα των ενεργειών της Βρετανίδας πρωθυπουργού οδήγησαν αρχικά την οικονομία της χώρας της σε μεγάλη ανάπτυξη, η μετέπειτα υπερχρέωση της (το συνολικό χρέος της Μ. Βρετανίας σήμερα, δημόσιο και ιδιωτικό, υπερβαίνει το 500% του ΑΕΠ της) απέδειξε ότι, οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι συνώνυμες με τη μακροπρόθεσμη ευημερία. Οι αποκρατικοποιήσεις τώρα, με την ευρύτερη έννοια τους, διαχωρίζονται στους εξής υποτομείς:

(α) Υλική ιδιωτικοποίηση: Αφορά την εκχώρηση των συμμετοχών του κράτους σε επιχειρήσεις, οι οποίες είναι ουσιαστικά δημόσιες (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ.). Εάν το κράτος πουλήσει το σύνολο των εταιρικών μεριδίων του, το 100% δηλαδή, τότε αναφερόμαστε σε μία πραγματική ιδιωτικοποίηση ή σε μία ιδιωτικοποίηση με τη στενή έννοια του όρου. Στην περίπτωση αυτή είναι εμφανές ότι δεν αναφερόμαστε στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, αλλά στην εκποίηση της.

(β) Φιλελευθεροποίηση: Εδώ εννοούμε «αναδιαρθρώσεις» και ευρύτερες αλλαγές στους τομείς των έργων υποδομής. Η αποκλειστική χρήση εκ μέρους του δημοσίου των μονοπωλιακών υποδομών, των δικτύων καλύτερα (τραίνα, ύδρευση, τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρισμός), εκχωρείται και στους ιδιώτες – οι οποίοι ανταγωνίζονται τις, επίσης από το δημόσιο παρεχόμενες, υπηρεσίες, χωρίς να τους ανήκουν τα δίκτυα. Πρόκειται λοιπόν για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας από τους ιδιώτες, χωρίς να απαιτείται η εκποίηση της.

(γ) Οργανωτική ιδιωτικοποίηση: Έτσι ορίζονται όλες εκείνες οι στρατηγικές, οι οποίες υιοθετούνται για την αύξηση της παραγωγικότητας, καθώς επίσης για τη μείωση του κόστους των δημοσίων επιχειρήσεων – οι οποίες διευθύνονται από το δημόσιο, αλλά με ιδιωτικοοικονομικά πλέον κριτήρια. Η οργανωτική αυτή αλλαγή, η οποία θεωρείται ως ο ιδανικός τρόπος «ιδιωτικοποίησης», μπορεί να επιτευχθεί, χωρίς να απαιτηθεί η ενοικίαση των δικτύων, η χρήση τους από ιδιώτες ή η πώληση των κρατικών επιχειρήσεων. Εδώ αναφερόμαστε προφανώς στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, από το ίδιο το Δημόσιο.

Οι υπερασπιστές των ιδιωτικοποιήσεων

Συνεχίζοντας, η «ορθότητα» της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων τεκμηριώνεται εκ μέρους των υπερασπιστών της από την πεποίθηση τους ότι, το μερίδιο του δημοσίου οφείλει να περιορίζεται, προς όφελος του ιδιωτικού τομέα, επειδή ο τελευταίος (ιδιώτες) είναι πιο αποτελεσματικός. Σύμφωνα με πολλούς από αυτούς, η ιδιωτικοποίηση μπορεί τότε μόνο να είναι επιτυχημένη, όταν το κράτος ορίζει τους κανόνες, επιβλέπει την πιστή εφαρμογή τους και εγγυάται τον ανταγωνισμό.

Από την πλευρά αυτή, θεωρείται μάλλον αδιανόητη η αντικατάσταση των κρατικών μονοπωλίων από ιδιωτικά μονοπώλια τα οποία, μεταξύ άλλων, έχουν μοναδικό σκοπό το κέρδος. Επομένως, το κράτος πρέπει να φροντίζει για τη διατήρηση ενός λειτουργικού ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων, τις οποίες «εκχωρεί» σε ιδιώτες.

Εάν όμως το κράτος ιδιωτικοποιεί τις επιχειρήσεις επειδή δεν έχει την ικανότητα να τις διαχειριστεί σωστά, τότε πως είναι δυνατόν να δεχθούμε ότι μπορεί να τις ελέγχει; Από την άλλη πλευρά, ιδίως όσον αφορά τις μεγάλες επιχειρήσεις (ΔΕΗ, ΟΤΕ κλπ.), δεν είναι αυτονόητο το ότι μπορούν να εξαγοραστούν, λόγω κόστους, κεφαλαιακών και λοιπών αναγκών, μόνο από τις υπερμεγέθεις πολυεθνικές, οι οποίες συνήθως δημιουργούν ολιγοπώλια; Αυτό δεν έχει αποδειχθεί στη Γερμανία, στη Μ. Βρετανία, στις Η.Π.Α. και αλλού;

Οι αντίπαλοι των ιδιωτικοποιήσεων

Οι αντίπαλοι τώρα των ιδιωτικοποιήσεων (Attac κλπ.), έχουν την πάγια άποψη ότι, δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τους τομείς της «δημόσιας φροντίδας» (Παιδεία, Υγεία, Συγκοινωνίες, Λιμάνια, Ενέργεια και Ύδρευση) στον ιδιωτικό τομέα, επειδή εξυπηρετούν ανάγκες, οι οποίες ευρίσκονται σε αντίθεση με τους κανόνες λειτουργίας της ελεύθερης αγοράς – οπότε δεν μπορούν να διαχειρίζονται με κριτήρια απόδοσης, αλλά ούτε και να αξιολογούνται με γνώμονα το κέρδος.

Για παράδειγμα, εάν οι ζημιογόνες συγκοινωνίες της Ελλάδας πωλούνταν σε ιδιώτες, η πρώτη ενέργεια των νέων ιδιοκτητών τους θα ήταν η αύξηση των εισιτηρίων, αδιαφορώντας για το «κοινωνικό κόστος», έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η κερδοφορία τους – ενώ ενδεχομένως θα απαιτούσαν ταυτόχρονα την κρατική επιδότηση τους (οπότε θα συνέχιζαν να επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό, αλλά με διαφορετικό τρόπο, μη αντιληπτό από τους Πολίτες).

Οι εμπειρίες των ιδιωτικοποιήσεων

Περαιτέρω, οι μέχρι σήμερα εμπειρίες από την ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών επιχειρήσεων, έχουν αποδείξει ότι, αφενός μεν το Δημόσιο συνεχίζει να υπερχρεώνεται (Η.Π.Α., Μ. Βρετανία, Γερμανία κλπ.), αφετέρου οι υπηρεσίες των ιδιωτών γίνονται πολύ πιο ακριβές, ενώ καταλύεται σταδιακά το κοινωνικό κράτος – μέχρι εκείνη τη στιγμή που ολοκληρώνεται η αποκρατικοποίηση της εξουσίας, εκ μέρους των πολυεθνικών και των διεθνών τοκογλύφων.

Εκτός αυτού τόσο στη Γερμανία (η οποία προσπαθεί πια να επανακρατικοποιήσει επιχειρήσεις ηλεκτρικής ενέργειας), όσο στην Αυστρία ή στη Μ. Βρετανία, η οποία ιδιωτικοποίησε τα πάντα, οι εμπειρίες δεν είναι οι καλύτερες (στην υπερχρεωμένη Ιαπωνία επίσης, ειδικά μετά την καταστροφή της Fukushima, την οποία προκάλεσε η ιδιωτική Tepco).

Ειδικότερα, η ιδιωτικοποίηση των βρετανικών σιδηροδρόμων αφενός μεν είχε σαν αποτέλεσμα να πληρώνει πολύ περισσότερα ο Βρετανός φορολογούμενος, αφετέρου οδήγησε σε βαριά ατυχήματα και εκτροχιασμούς τραίνων, επειδή οι ενέργειες συντήρησης του δικτύου ήταν ελλιπείς, για λόγους κόστους και απόδοσης (το ίδιο ουσιαστικά έγινε και στην Ιαπωνία). Έτσι λοιπόν, η Μ. Βρετανία αναγκάσθηκε να αγοράσει ξανά το δίκτυο από τους ιδιώτες – γεγονός που σε τελική ανάλυση της κόστισε πολλαπλάσια.

Κλείνοντας, η άμεση Δημοκρατία της Ελβετίας έχει αποφύγει εντελώς αυτές τις παγίδες, επειδή αφενός μεν δεν έχει ιδιωτικοποιήσει καμία δημόσια επιχείρηση της, αφετέρου έχει επιλέξει την αναδιοργάνωση τους με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια («οργανωτική ιδιωτικοποίηση») – εμπιστευόμενη τη διαχείριση και την ιδιοκτησία τους στα καντόνια και στις κοινότητες της, στους Πολίτες της.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει πως δεν είναι «αξιωματικά» ανίκανος, δεν είναι εκ φύσεως δηλαδή ανεπαρκής ο εκάστοτε κρατικός μηχανισμός. Ανίκανες και ανεπαρκείς μπορεί να είναι κάποιες κυβερνήσεις, οι οποίες στελεχώνονται με διεφθαρμένους πολιτικούς – οι οποίοι δεν διαθέτουν τις απαιτούμενες δεξιότητες. Σε καμία περίπτωση λοιπόν η Πολιτική εν γένει, η οποία είναι η μοναδική προστασία μας απέναντι στην οικονομική εξουσία. Τέλος, με κριτήριο την Ελβετία συμπεραίνεται ότι, η Άμεση Δημοκρατία δεν ταιριάζει με τις αποκρατικοποιήσεις, οι οποίες ουσιαστικά εμποδίζουν την επικράτηση της.

ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Η εκλεγμένη κυβέρνηση μας (ουσιαστικά μη παρεξηγήσιμη αφού θέλει αλλά δεν μπορεί, επιλέγοντας από ανάγκη την πιστή υποταγή της στις εντολές της σκιώδους), στα πλαίσια των ενεργειών εκφοβισμού των Ελλήνων, έδωσε στη δημοσιότητα έναν πενταετή προϋπολογισμό, τον οποίο «βάφτισε» κατά τα marketing-πρότυπα των Η.Π.Α., «μεσοπρόθεσμο σχέδιο».

Ο προϋπολογισμός αυτός έχει, για πρώτη φορά σε παγκόσμια κλίμακα, τρεις διαφορετικές «εκδοχές»: (α) χωρίς παρεμβάσεις, (β) με παρεμβάσεις, (γ) με παρεμβάσεις και αποκρατικοποιήσεις (όπου με την ειδική λέξη «παρεμβάσεις» υπονοούνται τα νέα φοροεισπρακτικά και λοιπά μέτρα)

Χωρίς να αναλωθούμε σε λεπτομέρειες, αφού ο προϋπολογισμός είναι στο σύνολο του φανερά «εκφοβιστικής κατεύθυνσης», με στόχο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε εξευτελιστικές τιμές, καθώς επίσης τη λεηλασία της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, θα αναφερθούμε στα μεγέθη του «χωρίς παρεμβάσεις» – στο «σενάριο βάσης» δηλαδή, όπως ορίζεται χαριτωμένα από τους συνδίκους του διαβόλου (Πίνακας Ι).

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Βασικά μεγέθη του προϋπολογισμού, χωρίς παρεμβάσεις, σε δις €

Μεγέθη	2011	2012	2013	2014	2015
Έσοδα	55.501	54.591	54.814	54.397	54.859
Πρωτογενείς δαπ.	53.468	52.375	53.493	52.660	53.053
Τόκοι	16.002	16.900	20.500	24.400	28.000
Σύνολο δαπανών	81.389	81.277	86.483	88.423	92.956
Έλλειμμα Γ.Κ.	-23.552	-27.499	-30.909	-33.595	-36.183
Έλλειμμα / ΑΕΠ	-10,4%	-12,0%	-13,1%	-13,8%	-14,4%
ΑΕΠ*	225.400	228.400	235.500	242.900	251.900
Χρέος ΓΚ	364.105	399.253	432.378	465.614	501.078
Χρέος / ΑΕΠ	160,6%	174,8%	183,6%	191,7%	198,9%
Μισθοί, συντάξεις**	22.018	21,585	21.622	21.673	21.729

Σημείωση: Τα έσοδα καλύπτουν πλήρως τις πρωτογενείς δαπάνες, αυτές δηλαδή χωρίς τους τόκους. Επομένως τόσο οι μισθοί, όσο και οι συντάξεις, δεν πληρώνονται από το δανεισμό μας.

* ΑΕΠ 2009: 235.017 ΑΕΠ 2010: 230.173

** Συμπεριλαμβάνονται στις πρωτογενείς δαπάνες

Πηγή: Μεσοπρόθεσμο από 10.06.2011

Όπως συμπεραίνουμε από τον Πίνακα Ι, τα έσοδα θα μειωθούν ελαφρά σε σχέση με το 2011, παρά την άνοδο του ΑΕΠ (!) – για λόγους που είναι δύσκολο να μην θεωρηθούν «γκεμπελικοί». Εάν όμως στα 225 δις € ΑΕΠ τα έσοδα είναι 55,5 δις €, ήτοι 24,66%, τότε αναρωτιέται κανείς γιατί το 2015 θα μειωθούν στο 21,8%; Εάν απλά παραμείνουν ποσοστιαία ως έχουν (χωρίς νέα υφεσιακά μέτρα κλπ.), δεν θα ανέλθουν στα 62 δις €, αντί 54,8 δις που αναφέρει ο προϋπολογισμός; Αυτό δεν θα περιόριζε αυτόματα τόσο τα ελλείμματα, όσο και το χρέος;

Περαιτέρω, εάν δεν ληφθούν νέα μέτρα, καθώς επίσης εάν δεν ξεπουληθούν οι κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις, δεν θα είναι μεγαλύτερη η αύξηση του ΑΕΠ και των εσόδων (μερίσματα κλπ.); Γιατί λοιπόν το ΑΕΠ στο «μεσοπρόθεσμο», με ή χωρίς «παρεμβάσεις», παραμένει στο ίδιο ύψος; Δεν είναι απλούστατα ντροπή να υποτιμούν οι εισβολείς σε τέτοιο βαθμό τη νοημοσύνη μας; Τέλος, είναι δυνατόν ποτέ να επιβιώσει ένα κράτος πληρώνοντας το 50% των εσόδων του για τόκους, σε τοκογλύφους που δεν θέλουν να περιορίσουν τα κέρδη τους (επιτόκια), αλλά προτιμούν να το λεηλατήσουν;

ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ανεξάρτητα τώρα από τις παραπάνω «εκτροπές» του προϋπολογισμού, οι οποίες είναι κάτι περισσότερο από εκνευριστικές, όσον αφορά τη βασική «σύλληψη» τους, εμείς οφείλουμε να αναλύσουμε οικονομικά, εάν πράγματι η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να εκποιήσει τις δημόσιες επιχειρήσεις της, για να καλύψει τα χρέη της – εάν δηλαδή κάτι τέτοιο θα ήταν πρακτικά ωφέλιμο, παρά το ότι θα ήταν απολύτως αρνητικό για την εθνική μας κυριαρχία, για τη Δημοκρατία, καθώς επίσης για το κοινωνικό κράτος.

Καταρχάς λοιπόν, είναι δεδομένο ότι η Ελλάδα είναι εγκλωβισμένη σε μία βαθιά ύφεση – αφενός μεν λόγω της ελλειμματικής διαχείρισης της κρίσης χρέους από τις προηγούμενες κυβερνήσεις της, αφετέρου ένεκα της καταστροφικής πρόκλησης-διαχείρισης της κρίσης δανεισμού, εκ μέρους της παρούσας (άρθρο μας). Τα δραστικά μέτρα λιτότητας δε (μειώσεις δαπανών και μισθών), καθώς επίσης οι υπερβολικές αυξήσεις της φορολογίας, περιορίζουν ακόμη περισσότερο το ΑΕΠ μας – γεγονός που δυσχεραίνει επί πλέον τις προσπάθειες μείωσης των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού και την αποτελεσματική εξυγίανση της οικονομίας μας.

Στα πλαίσια αυτά η «Τρόικα», οι δυτικές δυνάμεις δηλαδή, οι τοκογλύφοι και το ΔΝΤ, θέλουν να μας υποχρεώσουν να εκποιήσουμε τη δημόσια περιουσία μας, υπαγορεύοντας στην κυβέρνηση μας ένα ευρύτατο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, το οποίο συμπεριλαμβάνει όλες τις κερδοφόρες, κοινωφελείς και μη επιχειρήσεις, καθώς επίσης τεράστιες εκτάσεις γης, άδειες εκμετάλλευσης κερδοφόρων υπηρεσιών, δικαιώματα στο υπέδαφος και πολλά άλλα – έναν κυριολεκτικά τρομακτικό «πίνακα ξεπουλήματος», ο οποίος συνοδεύει το «μεσοπρόθεσμο υποτέλειας και κατοχής» που κατέθεσε η κυβέρνηση. Παράλληλα, επιθυμούν να εγκατασταθούν επίσημα στη χώρα μας, όπως ακριβώς συνέβη στην Τουρκία (1875-1927, 2001 και εντεύθεν), έτσι ώστε να εισπράττουν τα έσοδα από τους φόρους, την ανάπτυξη και τις ιδιωτικοποιήσεις.

Θεωρητικά τώρα, με την περιουσία του Δημοσίου να υπολογίζεται στα 300-400 δις €, θα μπορούσε να καλυφθεί το δημόσιο χρέος μας, ύψους περίπου 360 δις €, στο μεγαλύτερο μέρος του. Φυσικά το χρέος μίας χώρας μπορεί να αντιπαρατεθεί με τα περιουσιακά στοιχεία της, σε έναν κρατικό Ισολογισμό, όπως έχουμε αναφέρει σε πολλά άρθρα μας – ενώ η αξία των συγκεκριμένων περιουσιακών στοιχείων εξαρτάται ουσιαστικά από την απόδοση τους, από την αξιοποίηση και την κερδοφορία τους δηλαδή (κάτι που έχει «αμεληθεί» εγκληματικά από όλες τις μέχρι σήμερα κυβερνήσεις μας, οδηγώντας στην απαξίωση ένα μεγάλο μέρος τους).

Όταν όμως πουλάει κανείς περιουσιακά στοιχεία, περιορίζει μεν τα χρέη του στο παρόν, αλλά ταυτόχρονα μειώνει τα έσοδα του στο μέλλον – όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις επιχειρήσεις. Για παράδειγμα, εάν η Ελλάδα πουλήσει τη ΔΕΗ, θα εισπράξει σήμερα ένα ποσόν της τάξης των 1,2 δις € (συμμετοχή του δημοσίου κατά 51,5%), αλλά θα χάνει μερίσματα ύψους περί τα 260 εκ. € ετήσια – ενώ η πολυεθνική που θα την εξαγοράσει, θα πληρώνει αφενός μεν λιγότερους φόρους (δια της γνωστής μεθόδου της φοροαποφυγής), αφετέρου θα μειώσει το προσωπικό, επιβαρύνοντας τα δημόσια ταμεία τουλάχιστον με 50-100 εκ. € ετήσια (επιδόματα ανεργίας κλπ.).

Επομένως, παρά το ότι μειώνεται προς στιγμήν το δημόσιο χρέος, επιβαρύνεται στο άμεσο μέλλον ο προϋπολογισμός, τα ελλείμματα του οποίου «εκβάλλουν» ξανά στο χρέος – στην περίπτωση της ΔΕΗ τουλάχιστον με 400 εκ. ετησίως. Από το γεγονός αυτό συμπεραίνεται ότι, τα όποια οφέλη της ιδιωτικοποίησης της θα είναι βραχυπρόθεσμα – ενώ για όλους τους Έλληνες θα σημάνει επί πλέον, σημαντική αύξηση των τιμών ενέργειας (θα διπλασιάζονταν σύντομα, όπως συμβαίνει στη Μ. Βρετανία, στη Γερμανία και αλλού), οπότε μείωση των πραγματικών εισοδημάτων τους.

Tαυτόχρονα, οι Πολίτες θα αναγκάζονταν να επιβαρυνθούν στο μέλλον με υψηλότερους φόρους, έτσι ώστε να καλύψουν τα εκλιπόντα έσοδα της ΔΕΗ –παράλληλα με την αδυναμία «εθνικής» ανάπτυξης της οικονομίας, λόγω έλλειψης δικών μας εταιρειών (κάτι που θα επιδείνωνε αναμφίβολα το δείκτη χρέους προς ΑΕΠ).

Το γεγονός αυτό είναι γνωστό στους επενδυτές (αγορές), οι οποίοι βέβαια το λαμβάνουν σοβαρά υπόψη – αξιολογώντας δυσμενέστερα την πιστοληπτική ικανότητα εκείνης της χώρας, η οποία εκποιεί τις δημόσιες επιχειρήσεις της (πόσο μάλλον σε περιόδους ύφεσης και απαξίωσης του χρηματιστηρίου).

Οι αγορές λοιπόν θα μας εμπιστεύονταν και θα μας δάνειζαν μόνο εάν θα συνεχίζαμε να έχουμε περιουσία – αρκεί βέβαια να τη διαχειριζόμαστε σωστά και κερδοφόρα, έτσι ώστε να αυξάνεται η «χρηματιστηριακή» της αξία. Αντίθετα, εάν τελικά εκποιήσουμε τη δημόσια περιουσία μας, ειδικά στις σημερινές εξευτελιστικές τιμές (το 30% του ΟΤΕ πουλήθηκε περί τα 4 δις € πριν από μερικά έτη, ενώ το 10% μόλις για 400 εκ. € σήμερα), δύσκολα θα δανειοδοτηθούμε από τις αγορές – παραμένοντας για μεγάλο χρονικό διάστημα στον «ορό του ΔΝΤ».

Ολοκληρώνοντας, παρά το ότι αναμφίβολα οι ιδιωτικοποιήσεις των δημοσίων επιχειρήσεων μειώνουν την πολιτική διαφθορά και το πελατειακό κράτος, οι αρνητικές επιπτώσεις τους στην Οικονομία (μακροπρόθεσμα) είναι τεράστιες. Πρόκειται για έμμεσες φορολογικές επιβαρύνσεις, οι οποίες προκαλούν την υποτίμηση της πιστοληπτικής αξιολόγησης των κρατών, ακόμη μεγαλύτερες υφέσεις, καθώς επίσης την απόλυτη εξαθλίωση της μεγαλύτερης μερίδας των εργαζομένων.

Η ΕΛΛΑΔΑ, ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΚΑΙ Η ΕΚΤ

Αφού λοιπόν ο μεσοπρόθεσμος προϋπολογισμός που κατέθεσε η κυβέρνηση είναι καταδικασμένος σε αποτυχία, οι ιδιωτικοποιήσεις θα είναι αρνητικές στο μέλλον (αν και την επόμενη τριετία με δυσκολία θα ξεπεράσουν έσοδα ύψους 10 δις € – ουσιαστικά μόλις τους τόκους ενός εξαμήνου), ενώ οι αγορές το γνωρίζουν επακριβώς, οπότε δεν πρόκειται να τις «ξεγελάσουν» τα «μεσοπρόθεσμα» πυροτεχνήματα της Ελλάδας, τότε γιατί επιμένει η Τρόικα, παρά τις επικίνδυνες αντιδράσεις των Πολιτών;

Μήπως επειδή η ελληνική «ασφαλιστική βόμβα μεγατόνων» στα θεμέλια της Ευρωζώνης δεν έχει ακόμη εξουδετερωθεί, μετά από ένα χρόνο, ή λόγω του ότι η ΕΚΤ έχει εκτεθεί πολύ στα Ελληνικά ομόλογα, μετά το συνεχή δανεισμό των τραπεζών μας;

Επιθυμώντας να αποφύγουμε εκείνες τις υποθέσεις, οι οποίες οδηγούν συνήθως σε εσφαλμένα συμπεράσματα, θέλουμε καταρχήν να επισημάνουμε ότι, δεν είναι πλέον σίγουρη η περαιτέρω δανειοδότηση της Ελλάδας – ειδικά εάν ψηφιστεί το εγκληματικό μεσοπρόθεσμο που της επιβλήθηκε από τη σκιώδη κυβέρνηση της.

Κατά την άποψη μας, οι αγορές δεν πρόκειται να το εκτιμήσουν θετικά, αφού θα θεωρήσουν ότι κάτι άλλο κρύβεται πίσω από το συγκεκριμένο «τέχνασμα αποπροσανατολισμού» τους (άρθρο μας). Άλλωστε, η συνεχιζόμενη πώληση των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου τόσο από τις γερμανικές, όσο και από τις γαλλικές τράπεζες, δεν μπορεί να σημαίνει ότι πιστεύουν στη μελλοντική δανειοδότηση της Ελλάδας.

Συνεχίζοντας, χωρίς να αναφερθούμε στα τεράστια προβλήματα της Fed, της Τράπεζας της Αγγλίας (BoE) και της Ιαπωνικής κεντρικής τράπεζας (BoJ), τα οποία έχουμε αναλύσει στο παρελθόν, θα περιορισθούμε στην ΕΚΤ.

Σύμφωνα λοιπόν με το Spiegel, στον κατάλογο των εγγυήσεων της ΕΚΤ για την παροχή δανείων, βρίσκει κανείς ένα πορτογαλικό ομόλογο από το 1943, το οποίο οφείλει να πληρωθεί στις 31.12.9999 – σε 8.000 έτη δηλαδή (!). Εν τούτοις, το ομόλογο αυτό είναι πολύτιμο για την κεντρική τράπεζα της Πορτογαλίας, αφού χρησιμεύει σαν εγγύηση στην ΕΚΤ, με βάση την οποία λαμβάνει σήμερα ρευστότητα σε Ευρώ – πόσο μάλλον όταν οι διεθνείς αγορές παροχής δανείων σε τράπεζες της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ελλάδας, του Βελγίου κλπ. είναι σχεδόν κλειστές, για τις συγκεκριμένες χώρες.

Eνα μεγάλο μέρος των εγγυήσεων λοιπόν που κατέχει η ΕΚΤ, είναι «αμφιβόλου αξίας» – αφού ουσιαστικά είναι η «κακή τράπεζα» (bad bank) του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος, έχοντας συγκεντρώσει στα βιβλία της τοξικά ομόλογα «αξίας» πολλών δισεκατομμυρίων. Το ίδιο συμβαίνει φυσικά και στις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης στις εμπορικές – ένα πρόβλημα ανυπολόγιστων διαστάσεων για το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Ειδικότερα, η ΕΚΤ έχει δεχθεί σαν εγγύηση για την παροχή χρημάτων προς τις ευρωπαϊκές τράπεζες, δομημένα ομόλογα (ABS, Asset-Backed Securities), συνολικής «αξίας» 480 δις € – ενώ παράλληλα διαθέτει στα βιβλία της ακόμη 360 δις €, τα οποία έχει εγγράψει σαν «μη χρησιμοποιήσιμα χρηματοπιστωτικά μέσα». Επί πλέον αυτών, έχει στην κατοχή της ομόλογα δημοσίου της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Ιταλίας κλπ., «αμφιβόλου αξίας» – παρά το ότι παρέχει στις τράπεζες ρευστότητα χαμηλότερη από την ονομαστική τους αξία. Επίσης, οφείλει στις κεντρικές τράπεζες των πλεονασματικών χωρών (κυρίως στην Bundesbank) τεράστια ποσά, τα οποία δεν θα έπρεπε να χρωστάει (target-2).

Τέλος στα «βιβλία» της ΕΚΤ, στο ενεργητικό της δηλαδή, «εγγράφονται» ακόμη «υποσχετικές οφειλών», τις οποίες έχουν ουσιαστικά «ξεφορτώσει» οι ευρωπαϊκές τράπεζες, ενώ δεν διαπραγματεύονται στην ελεύθερη αγορά. Πρόκειται για τιτλοποιήσεις δανείων, σύμφωνα με τις οποίες, εάν για παράδειγμα χρεοκοπήσει μία γερμανική επιχείρηση παραγωγής εργαλείων, η ΕΚΤ θα πρέπει να απαιτήσει από αυτήν την επιστροφή των δανείων – αφού η ΕΚΤ έχει χρηματοδοτήσει τα δανείστρια γερμανική τράπεζα, μέσω της κεντρικής της, λαμβάνοντας τις απαιτήσεις της γερμανικής τράπεζας σαν εγγύηση(!).

Πρόκειται λοιπόν για μία «πιστωτική πυραμίδα» τεραστίων διαστάσεων, τάξης μεγέθους τουλάχιστον 1,5 τρις € (αντίστοιχες «λειτουργούν» από την Fed, από την BoE, από την BoJ κλπ.) η οποία, εάν καταρρεύσει, θα τυλίξει ολόκληρο τον πλανήτη στις φλόγες. Αρκεί να αντιληφθεί κανείς ότι το κεφάλαιο της ΕΚΤ μόλις αυξήθηκε στα 10 δις €, με τις πιστώσεις που παρέχει στο μέγεθος που αναφέραμε (άνω του 1 τρις €), για να καταλάβει το μέγεθος του προβλήματος.

Στα πλαίσια αυτά είναι εμφανές πως η ελληνική βόμβα είναι πια το μικρότερο πρόβλημα όλων. Αντίθετα, είναι πολύ πιθανόν να «δρομολογηθεί» μεθοδικά η χρεοκοπία της Ελλάδας, εάν αποφασισθεί να χρησιμοποιηθεί η χώρα μας ως θυσία για τον καθησυχασμό, για τον κατευνασμό καλύτερα των αγορών – αφού μόνο τότε θα υποχρεώνονταν οι υπόλοιπες χώρες, μεταξύ των οποίων και οι Η.Π.Α., στην αποδοχή των μέτρων λιτότητας (εάν όχι στην αποκρατικοποίηση της εξουσίας), τα οποία πλέον απαιτούν οι αχόρταγες, δικτατορικές αγορές.

EΠΙΛΟΓΟΣ

Κατά την υποκειμενική μας άποψη, η Ελλάδα δεν έχει απολύτως κανένα λόγο σήμερα να ιδιωτικοποιήσει τη δημόσια περιουσία της – ούτε εθνικό, ούτε οικονομικό, ούτε στρατηγικό, ούτε απλά «βιοποριστικό». Μία ενδεχόμενη αποκρατικοποίηση, σύμφωνα με το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα» που κατατέθηκε, αφενός μεν δεν θα χρησίμευε καθόλου στη χώρα μας, αφετέρου θα προκαλούσε ακριβώς το αντίθετο – την ελεγχόμενη χρεοκοπία της, καθώς επίσης την «υποδούλωση» μίας λεηλατημένης πλέον και εξαθλιωμένης χώρας, η οποία θα προσφερόταν ως θυσία στους «Βασιλείς» των αγορών.

Χωρίς φυσικά να είμαστε απόλυτοι, εάν δεν διώξουμε άμεσα τους εισβολείς, παρά τα τεράστια προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε στη συνέχεια (η χρεοκοπία, σε συνδυασμό με την απομόνωση, θα ήταν εξαιρετικά οδυνηρές εμπειρίες), δεν πρόκειται να αποφύγουμε το μοιραίο – τη «λογική» δηλαδή της «στυμμένης λεμονόκουπας».

Αντίθετα μάλιστα, εάν αναλάβουμε όλοι μαζί το ρίσκο, παραμένοντας φυσικά στη ζώνη του Ευρώ, αλλά χωρίς να εγκαταλείψουμε το μέλλον της πλούσιας, πολλαπλά προικισμένης χώρας μας στα χέρια μίας κυβέρνησης που μάλλον «θέλει, αλλά δεν μπορεί», έχουμε κάποιες αμυδρές ελπίδες ελεύθερης επιβίωσης – έστω και με χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο, για κάποια χρόνια.

Άλλωστε, “δεν πρέπει ποτέ να αφήνει κανείς να συνεχίζεται μία ανωμαλία για να αποφύγει τον πόλεμο, επειδή δεν τον αποφεύγει τελικά, αλλά μόνο αλλάζουν οι συνθήκες προς όφελος των αντιπάλων του” (N.Machiavelli).

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Τα νέα πιστοποιητικά που εκδίδουν τα ΚΕΠ

Με την κατάργηση διοικητικών πράξεων και απλούστευση των διαδικασιών έκδοσης εγγράφων που όλοι χρειάζονται για τις συναλλαγές τους θα «χτυπήσει» η κυβέρνηση το τέρας της γραφειοκρατίας.

Ανάμεσα στις πιο σημαντικές παρεμβάσεις είναι η ενίσχυση και αναβάθμιση των ΚΕΠ, η απλούστευση και προτυποποίηση των διοικητικών διαδικασιών γνωστοποίησης...
ίδρυσης και λειτουργίας καταστήματος, αλλά και ο περιορισμός συναρμοδιοτήτων των υπουργών.

Αναλυτικά:

Ενίσχυση και αναβάθμιση ΚΕΠ, που προσφέρουν νέες υπηρεσίες από τον Μάρτιο, όπως:

Φορολογική ενημερότητα των αρμόδιων ΔΟΥ.
Ασφαλιστική ενημερότητα και βεβαίωση οικοδομοτεχνικού έργου του ΙΚΑ.
Πιστοποιητικά Δημοτολογίου: Βεβαίωση οικογενειακής κατάστασης ειδικά για τον ΟΓΑ.
Βεβαίωση αποδοχών συντάξεων και εκκαθαριστικό σημείωμα του ΝΑΤ.
Κατάργηση της υποχρέωσης επικυρώσεων αντιγράφων εγγράφων του δημοσίου τομέα.
Καταργήθηκε η υποχρέωση υποβολής πρωτοτύπων ή επικυρωμένων αντιγράφων από τους ενδιαφερόμενους στο σύνολο των συναλλαγών τους όχι μόνο με τις δημόσιες υπηρεσίες αλλά και με τους φορείς που άμεσα ή έμμεσα ελέγχονται από το κράτος, όταν πρόκειται για έγγραφα τα οποία έχουν εκδοθεί από τις υπηρεσίες και τους φορείς αυτούς. Αντί των πρωτοτύπων ή των επικυρωμένων αντιγράφων, οι ενδιαφερόμενοι θα υποβάλουν στις υπηρεσίες και τους φορείς που εμπίπτουν στη ρύθμιση απλά, ευανάγνωστα φωτοαντίγραφα και στη συνέχεια, οι υπηρεσίες και οι φορείς αυτοί θα υποχρεούνται να διενεργούν δειγματοληπτικό έλεγχο σε ποσοστό τουλάχιστον 5% των φωτοαντιγράφων που έχουν υποβληθεί.
Κατάργηση της υποχρέωσης δημοσίευσης πράξεων εταιριών σε ΦΕΚ.
Kαταργείται από την 1η Ιουλίου του 2014 η υποχρέωση δημοσίευσης στο ΦΕΚ ΑΕ- ΕΠΕ των τροποποιήσεων καταστατικού και των ετήσιων ισολογισμών των Ανωνύμων Εταιρειών και των Εταιρειών Περιορισμένης Ευθύνης. Η ανάγκη δημοσιότητας για τις συγκεκριμένες πράξεις των εταιρειών καλύπτεται πλέον μέσω του Γενικού Εμπορικού Μητρώου (ΓΕΜΗ).
Κατάργηση του γνησίου της υπογραφής στις υπεύθυνες δηλώσεις που υποβάλλονται κατά την Α' φάση των διαγωνισμών του Δημοσίου.
Απλούστευση και Προτυποποίηση των διοικητικών διαδικασιών γνωστοποίησης ίδρυσης και λειτουργίας καταστήματος

Το υπουργείο προχώρησε στην κατάργηση συστημάτων αδειοδοτήσεων, αρχίζοντας από 25 διαδικασίες αδειοδότησης συγκεκριμένων δραστηριοτήτων μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Σε πολλές περιπτώσεις καταργείται πλήρως η απαίτηση υποβολής φακέλου δικαιολογητικών.

Στις παρακάτω επαγγελματικές δραστηριότητες ισχύει πλέον το σύστημα γνωστοποίησης, που κατατίθεται από τον ενδιαφερόμενο μετά τη χορήγηση προέγκρισης από τον δήμο:

Καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος διάθεσης τροφίμων και ποτών (19 δραστηριότητες αρμοδιότητας υπουργείου Εσωτερικών όπως παντοπωλείο, ιχθυοπωλείο, κρεοπωλείο, κατάστημα ξηρών καρπών, γαλακτοκομικών και ζαχαρωδών ειδών κλπ).
Καταστήματα παροχής υπηρεσιών υγειονομικού ενδιαφέροντος (τέσσερις δραστηριότητες αρμοδιότητας υπουργείου Υγείας όπως κομμωτήριο, κουρείο, κατάστημα περιποίησης χεριών ποδιών, εργαστήριο δερματοστιξίας).
Γυμναστήριο ή αθλητική σχολή (αρμοδιότητας Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού).
Υποχρεωτική αυτεπάγγελτη αναζήτηση πιστοποιητικών- βεβαιώσεων

Αυτεπάγγελτη αναζήτηση δικαιολογητικών (ένταξη νέων πιστοποιητικών, επικαιροποίηση παλαιών, κατάργηση της αυτεπάγγελτης αναζήτησης κατόπιν συναίνεσης του πολίτη) στα υπουργεία:

Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Ναυτιλίας και Αιγαίου.
Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Εθνικής Άμυνας.
Περιορισμός συναρμοδιοτήτων υπουργών

Υστερα από πρόταση του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Κυριάκου Μητσοτάκη, σε συνεργασία με τους συναρμόδιους υπουργούς εκδόθηκε Προεδρικό Διάταγμα με το οποίο περιορίζονται ή καταργούνται συναρμοδιότητες υπουργών, που προβλέπονται από την κείμενη νομοθεσία, για την έκδοση ατομικού ή κανονιστικού χαρακτήρα διοικητικών πράξεων (ΚΥΑ ή Π.Δ.). Ο συνολικός αριθμός των υπογραφών που καταργήθηκαν ανέρχεται σε 150.

Κι όμως, αυτή η έκθεση συντάχθηκε το 1947 !

Η ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΚΘΕΣΗ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΜΙΑΣ – ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ – ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΞΕΝΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ !!!!

ΚΙ ΟΜΩΣ ΣΥΝΤΑΧΘΗΚΕ ΤΟ 1947 !!!!

Αρχές του 1947 η αγγλική κυβέρνηση έχει ανακοινώσει στις ΗΠΑ πως αδυνατούσε πλέον να συνεχίσει τον ρόλο που είχε αναλάβει, δηλαδή τον ρόλο της ενίσχυσης της ελληνικής κυβέρνησης στον αγώνα της κατά της κομμουνιστικής επικράτησης στην Ελλάδα. Ο Αμερικανός πρόεδρος Τρούμαν προκειμένου να έχει ιδία άποψη για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα στέλνει το πρώτο τρίμηνο του 1947 τον Paul A. Porter ως επικεφαλής αμερικανικής αποστολής.

Στις 14 Φεβρουαρίου 1947 , μετά από έναν περίπου μήνα παραμονής στην Ελλάδα ο Paul A. Porter στέλνει επιστολή προς τον υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ W.L. Clayton με τις πρώτες εντυπώσεις του, γράφοντας μεταξύ των άλλων:

"Εδώ δεν υπάρχει κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ’ αυτού υπάρχει μία χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα".

"Σε ολόκληρη τη χώρα, από τη μία άκρη στην άλλη, κυριαρχεί μία γκρίζα ανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον – μία έλλειψη πίστης που οδηγεί σε πλήρη απραξία στο παρόν. Οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίες δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχες δεν αποθηκεύουν προμήθειες".

Και συνεχίζει: «Η δημόσια διοίκηση είναι υπερβολικά εκτεταμένη?[??]?. Οι χαμηλοί μισθοί προσαυξάνονται βάσει ενός εντελώς συγκεχυμένου συστήματος επιδομάτων, χάρη στα οποία μερικοί δημόσιοι υπάλληλοι κερδίζουν μέχρι και τέσσερις φορές περισσότερο από τον βασικό μισθό τους».

Για το ίδιο θέμα αναφέρει: «Ποτέ άλλοτε δεν έχω δει διοικητική δομή που να είναι τόσο απαράδεκτη. Απλούστατα, δεν είναι δυνατόν να βασιστεί κάνεις ότι η δημόσια διοίκηση θα φέρει εις πέρας ακόμη και τις πιο απλές λειτουργίες μίας κυβέρνησης – την είσπραξη των φόρων, την εφαρμογή οικονομικών κανόνων, την επισκευή δρόμων.

Συνεπώς η δραστική μεταρρύθμιση της δημόσιας διοίκησης αποτελεί συνθήκη εκ των ουκ άνευ για την επίτευξη οποιουδήποτε άλλου αποτελέσματος στην Ελλάδα».

Για την εκτελεστική εξουσία : «Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει άλλη πολιτική εκτός από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος… [.......]?στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομιών μίας μικρής κλίκας που αποτελεί την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα».

Για τα οικονομικά συμφέροντα: «Τα ναυτιλιακά συμφέροντα βρίσκονται σε ιδιαιτέρα σκανδαλώδη θέση. Σήμερα η ελληνική εμπορική ναυτιλία βρίσκεται σε άνθηση και οι εφοπλιστές καρπώνονται τα κέρδη. Όμως η χρεοκοπημένη ελληνική κυβέρνηση δεν απολαμβάνει κανένα όφελος από όλο αυτό τον πλούτο. Οι αποδοχές των ναυτικών εξακολουθούν να εισρέουν στη χώρα, αλλά τα κέρδη των πλοιοκτητών παραμένουν, στην πλειονότητά τους, στο εξωτερικό».

Για την ντόπια νομενκλατούρα: «Η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας – οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στις Κάννες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου – θα ενεργοποιηθεί. Πολλοί από αυτούς είναι γοητευτικοί άνθρωποι που μιλούν εξαιρετικά αγγλικά και αδημονούν ειλικρινά να παρέχουν κάθε δυνατή βοήθεια στην αμερικανική αποστολή. Εντούτοις θα αποπειραθούν να προσεταιριστούν την αποστολή και να τη μετατρέψουν σε ένα εργαλείο διασφάλισης των προνομιών τους».

Για την αίτηση βοηθείας: «Αίσθησή μου είναι ότι το ελληνικό κράτος έχοντας υποβάλει αίτηση βοήθειας και εποπτείας, έχει θέσει, στο μέτρο αυτό, όρια στην ίδια του την εθνική κυριαρχία».

Πηγή:  RAMNOUSIA

Πότε θα δημοσιευθεί η απόφαση του ΣτΕ για τους Στρατιωτικούς;

Δείτε  την κοινή ανακοίνωση που εξέδωσαν τα προεδρεία των ομοσπονδιών των αστυνομικών γα την συναντησή τους  με τον κ. Πρόεδρο του Συμβουλίου Της Επικρατείας.

Πραγματοποιήθηκε σήμερα 14/05/2014 συνάντηση με τον Πρόεδρο του Συμβουλίου Επικρατείας κ. Σωτήριο ΡΙΖΟ από τους Πρόεδρο και Γενικό Γραμματέα της Π.Ο.ΑΣ.Υ και Γενικό Γραμματέα της Π.Ο.ΑΞΙ.Α., παρουσία του νομικού συμβούλου της Π.Ο.ΑΣ.Υ. κ. Χαράλαμπου ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑ.

  Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε ύστερα από αίτημά μας με αφορμή την επικείμενη απόφαση επί της προσφυγής της Π.Ο.ΑΣ.Υ και Π.Ο.ΑΞΙ.Α αναφορικά με τις μειώσεις στο ειδικό μισθολόγιο των αστυνομικών.

  Ο κ. Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας αφού άκουσε όσα του εκθέσαμε για το αντικείμενο της συνάντησης, κατέστησε σαφές ότι η απόφαση θα δημοσιευθεί εντός ευλόγου - μικρού- χρονικού διαστήματος.

  Επίσης ο κ. Πρόεδρος επεσήμανε την ανεξαρτησία του Συμβουλίου της Επικρατείας και της Ελληνικής Δικαιοσύνης, καθώς και την υποχρέωση της Πολιτείας για πλήρη συμμόρφωση με τις αποφάσεις της.

«Δόγμα Ρεπούση» στους Ελληνες Ευέλπιδες

Θλίψη, οργή και απογοήτευση προκαλεί σε όλους τους εθνικά ευαίσθητους πολίτες η στελέχωση της Ειδικής Εκλεκτορικής και της Αξιολογικής Επιτροπής, που αποφασίζει ποιοι θα αναλάβουν το κρίσιμο έργο της διδαχής Στρατιωτικής Ιστορίας στους Ευέλπιδες.
Τα στοιχεία που φέρνει στο φως καταγγελία απορριφθέντος υποψήφιου καθηγητή είναι εξόχως αποκαλυπτικά και καταδεικνύουν πρόσωπα που πρωτοστάτησαν στη δημόσια υπεράσπιση του κατάπτυστου βιβλίου της Μαρίας Ρεπούση, ανθρώπους που αποδέχονται την προσωνυμία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» για τα Σκόπια, διαπρύσιους κήρυκες του Σχεδίου Ανάν και «προσωπικότητες» που κατήγγειλαν διεθνώς την Ελλάδα ως «συνένοχη» για τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα!
Συγκεκριμένα, με βάση όσα αναφέρονται σε καταγγελία που έχει περιέλθει στην κατοχή του ΓΕΣ και του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, τα πρόσωπα-κλειδιά της επιβολής του «δόγματος Ρεπούση» στους Ελληνες αξιωματικούς για τις επόμενες δεκαετίες (!) είναι τα ακόλουθα:

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ (Πάντειον): Τακτικό μέλος, πρόεδρος της Ειδικής Εκλεκτορικής Επιτροπής και έχων το γενικό πρόσταγμα κατά την κρίση και εκλογή καθηγητού Στρατιωτικής Ιστορίας της ΣΣΕ. Είναι ο ίδιος που έκανε τον τώρα επιλεγέντα υποψήφιο (Α. Καστάνης) διδάκτορα Ιστορίας το 1995 (καίτοι στερούμενος βασικού πτυχίου Ιστορίας και συστηματικών σπουδών στην επιστημονική περιοχή της Ιστορίας). 
Ο Στ. Παπαγεωργίου είναι ο κύριος εκπρόσωπος της σχολής του Ιστορικού Αναθεωρητισμού, της αποδόμησης της έννοιας του Εθνους, της εθνικής ταυτότητας και ιστορίας στο Πάντειον: διοργανώνει συνέδρια για τα ζητήματα των Τσάμηδων και των μειονοτήτων μαζί με τον γνωστό Δ. Χριστόπουλο, υποψήφιο ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, και το Κέντρο Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων (ανακοίνωση ΚΕΜΟ και «Πρώτο Θέμα», 2/3/2008), αποδέχεται το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας για τα Σκόπια και την κατάθεση διδακτορικών διατριβών υπό τον τίτλο «Εθνοτικές Διενέξεις της Δημοκρατίας της Μακεδονίας» («Πρώτο Θέμα», 5/4/2009). Πρωτοστάτησε στην υπεράσπιση του βιβλίου Ρεπούση (http://indy.gr/analysis/ypografes-kata-tis-aposyrsis-toy-biblioy-tis-st-dimotikoy#documentContent), απορρίπτει ως «εθνικό σύμβολο-κατασκευή» την 25η Μαρτίου 1821 («Ιστορία του Νέου Ελληνισμού 1700-2000», τ. 3ος , σελ. 58-59, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 2003), θεωρεί το Σχέδιο Ανάν «επιτυχία των δημοκρατικών δυνάμεων και, ταυτόχρονα, ήττα των πιο εθνικιστικών και πιο αντιδραστικών, και στις δύο πλευρές της Πράσινης Γραμμής, και στις δύο όχθες του Αιγαίου» («Διακήρυξη 270 πανεπιστημιακών υπέρ του σχεδίου Ανάν», «Τα Νέα», 9/4/2004), αποτιμά θετικά την οθωμανική περίοδο και απορρίπτει ως μύθο την Τουρκοκρατία και τον τουρκικό ζυγό, θεωρεί τον Στρατό «ένα εργαλείο εδαφικής επέκτασης και μηχανισμό κρατικής καταστολής» («The Army as an Instrument for Territorial Expansion and as a Repressive State Mechanism», «Journal of Hellenic Diaspora», 2, 1985, N.Y.).
Επίσης κατήγγειλε μαζί με 162 ομοϊδέατες του διεθνώς την Ελλάδα ως συνένοχη της «σφαγής της Σρεμπρένιτσα» και συνυπέγραψε τη «Διακήρυξη των 163», απαιτώντας να ζητήσει η Ελλάς… συγγνώμη από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη για τη «συμμετοχή Ελλήνων παραστρατιωτικών» στη «σφαγή των μουσουλμάνων» («Ελευθεροτυπία», 11/7/2005)!


ΝΙΚΟΣ ΘΕΟΤΟΚΑΣ (Πάντειον): Τακτικό Μέλος της Επιτροπής.
Για να αντιληφθεί κάποιος την ιδεολογία με βάση την οποία πορεύεται ο κ. Θεοτοκάς, καλό είναι να ασχοληθεί με το έργο του, στο οποίο βλέπουμε τα ακόλουθα βιβλία και εισηγήσεις:
«Αναδρομή στον Μαρξ», «Δοκίμια για τον Μαρξ», «Η παράδοση των κομμουνιστών, ο σοσιαλισμός και η χειραφέτηση στον 21ο αιώνα», «Τι παιδεία θέλουμε;» (με τους Αντώνη Λιάκο και Μαρία Ρεπούση), «Για το πανεπιστήμιο, τις ιστορικές σπουδές και την Αριστερά», «Ξαναδιαβάζοντας την Ιστορία για την Επανάσταση του Εικοσιένα» (http://panteion.academia.edu/NikosTheotokas).
Ο κ. Θεοτοκάς αποδομεί τους «κοινούς τόπους που έχτισε ο Βλαχογιάννης» για τον «πατριδοφύλακα» Μακρυγιάννη και τις «αυθαίρετες μετασκευές, με πομπώδεις εκφράσεις», όπως «εθνική συνέχεια», «ελληνική ψυχή» κ.λπ. (Ν. Θεοτοκάς, «Ο βίος του στρατηγού Μακρυγιάννη», εκδ. Βιβλιόραμα, 2012: http://www.istoria.gr/index.php?mod=articles&action=disArcArt&issue=110&id=1428). Στερείται των τυπικών και ουσιωδών προσόντων ενός ιστορικού επιστήμονα.


ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΥΛΟΥΡΗ (Πάντειον): Μέλος της διμελούς επιτροπής που αξιολόγησε τους υποψηφίους και εισηγήθηκε ποιος έπρεπε να εκλεγεί και ποιος να απορριφθεί.
Βασική εκπρόσωπος της σχολής του ιστορικού αναθεωρητισμού και της αποδόμησης του Εθνους, της εθνικής ταυτότητας και Ιστορίας. Διευθύντρια του project του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη ΝΑ Ευρώπη» (CDRSEE: δίδυμος αδελφός των Ιδρυμάτων Σόρος) για την κατασκευή της αναθεωρημένης, νέας κοινής Ιστορίας Ελλήνων, Τούρκων, «Μακεδόνων» κ.λπ. και τη συγγραφή νέων σχολικών βιβλίων, απαλλαγμένων από «εθνικά στερεότυπα», ηρωικά πρότυπα κ.λπ. Κύρια υπεύθυνη της έκδοσης του τετράτομου έργου της αποεθνοποιημένης «κοινής» Ιστορίας της Βαλκανικής, βάσει τεσσάρων θεμελιωδών δογμάτων: της κοινότητας του βυζαντινοοθωμανικού παρελθόντος, της απόρριψης του «μύθου» περί δήθεν Τουρκοκρατίας και τουρκικού ζυγού, της παραδοχής ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι ιδεολογικές κατασκευές και ότι υπάρχουν πολλές «μακεδονικές ταυτότητες». Πρωτοστάτησε στην υπεράσπιση του βιβλίου Ρεπούση. Αναφανδόν υπέρ του Σχεδίου Ανάν.
Η κυρία Κουλούρη τάσσεται κατά των παρελάσεων με το εξής ενδιαφέρον σκεπτικό (από συνέντευξη στα «Νέα»): - «Θα παρακολουθήσετε την παρέλαση;» - «Οχι. Ως παιδί έχω παρακολουθήσει αρκετές παρελάσεις, δεδομένου ότι πήγαινα δημοτικό σχολείο επί δικτατορίας, οπότε έχω πάρει αρκετή δόση»!).  

ΚΑΙΤΗ ΑΡΩΝΗ-ΤΣΙΧΛΗ (Πάντειον): Το έτερον μέλος της αξιολογ. επιτροπής. Στο ίδιο μήκος κύματος με τη Χ. Κουλούρη.

ΠΕΤΡΟΣ ΠΙΖΑΝΙΑΣ (Ιόνιο): Αναπληρωματικό μέλος της Εκλεκτορικής Επιτροπής αυτή τη φορά, τακτικό μέλος και πρόεδρος της επιτροπής σε παλαιότερες κρίσεις.
Αναφανδόν υπέρ του βιβλίου της Μαρίας Ρεπούση. Θεωρεί «ψευδοσύμβολα» τον Χορό του Ζαλόγγου και το κρυφό σχολειό (Π. Πιζάνιας, «Το Ζάλογγο, το κρυφό σχολειό και η Ακροδεξιά», «Εφημερίδα των Συντακτών», 3/6/2013), την «τρισχιλιετή συνέχεια» του ελληνικού Εθνους ως ένα «μεταφυσικό επινόημα», το έθνος ως μία ιδεολογική κατασκευή και την ιστορική ταυτότητα των Ελλήνων μία «επινόηση» των διανοουμένων του 1821 (Π. Πιζάνιας, «Καθημερινή», 24/3/2002, 4/4/2004).
Θεωρεί ότι η Ελληνική Επανάσταση δεν ήταν απελευθερωτικός πόλεμος ή αγώνας της ανεξαρτησίας «και δεν είναι “Παλιγγενεσία” ενός δήθεν προϋπάρχοντος έθνους, όπως υποστηρίζει η εθνοκεντρική δοξασία» («Καθημερινή», 29/4/2007). Θεωρεί τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη «σχισματικό αντιπατριώτη» και αξιολογεί θετικά την ήττα του από τον Μαυροκορδάτο στον ενδοεπαναστατικό Εμφύλιο («Εφ. των Συντακτών», 3/6/2013). Θεωρεί ότι οι Οθωμανοί Γαζήδες «ιππότες» (!) «δεν διέφεραν ως προς την πρακτική και το κίνητρο που χαρακτήριζαν τις επιδρομές των Βυζαντινών» («Καθημερινή», 24/4/2002) και ότι υπήρξε «ένοπλος και θεσμοθετημένος εμφύλιος πόλεμος μεταξύ 1944 και 1974». Φυσικά, ο κ. Πιζάνιας δεν έχει καμία συνάφεια με τη Στρατιωτική Ιστορία.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ (Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων): Τακτικό μέλος της Εκλεκτορικής Επιτροπής. Μαζί με τον Στ. Παπαγεωργίου υπήρξε επιβλέπων καθηγητής της διατριβής του υποψηφίου τον οποίο και τώρα επέλεξε!

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΠΙΔΑΚΗΣ (Ιόνιο Πανεπιστήμιο): Τακτικό μέλος της Εκλεκτορικής Επιτροπής. Ανήκει στη σχολή του Ιστορικού Αναθεωρητισμού και της Αποδόμησης. Συν τοις άλλοις, αποδομεί τον «μύθο» της Αλώσεως της «Ισταμπούλ», όπως την αποκαλεί. Κατά τη γνώμη του ουδεμία επίδραση άσκησε τότε στους πληθυσμούς του Βυζαντίου η άλωση. Οι «μύθοι» του τύπου «Σώπασε, κυρα-Δέσποινα», «Μαρμαρωμένος Βασιληάς» κ.λπ. «εμφανίζονται και κυκλοφορούν ιδίως κατά τον πρώτο αιώνα του νεοσύστατου ελληνικού βασιλείου» και «ο στόχος είναι σαφής: να συγκροτηθεί η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ως ελληνική και να δώσει στο νεαρό κράτος ένα ένδοξο παρελθόν κι ένα όραμα μεγαλείου για το μέλλον... Ετσι, ένας εθνικός ήρωας δημιουργείται στο πρόσωπο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου» (Ν. Καραπιδάκης, «Η Αλωση της Πόλης και η άλωση της αλήθειας», «Εψιλον», 30/5/10).

dimokratianews.gr

Πολίτικο Προφιτερόλ

Profiterol.

Υλικά
για τα σου:
100 γρ. νερό
50 γρ. μαργαρίνη
1 πρέζα αλάτι
1 πρέζα ζάχαρη
80 γρ. αλεύρι
3 αβγά

για την κρέμα πατισερί:
500 γρ. γάλα
125 γρ. ζάχαρη
50 γρ. κορν φλάουρ
25 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 αβγά
1/2 στικ βανίλια
1 κ.σ. βούτυρο ανάλατο τύπου Κερκύρας
100 γρ. κρέμα γάλακτος
για τη σως:
1 κιλό(ά) γάλα
450 γρ. ζάχαρη
70 γρ. αλεύρι
70 γρ. άγλυκο κακάο
1 στικ βανίλια
2 κ.σ. κονιάκ
για το γαρνίρισμα:
κρέμα γάλακτος χτυπημένη σε σαντιγί
τριμμένο φιστίκι Αιγίνης – προαιρετικά ή
ξύσμα κουβερτούρας και
άχνη ζάχαρη
Διαδικασία
για τα σου:
Βράζω όλα μαζί τα υλικά μου. Όταν πάρουν βράση, χαμηλώνω τη φωτιά και ρίχνω το αλεύρι κοσκινισμένο, ανακατεύοντας με ξύλινη κουτάλα, ώστε να γίνει πηχτό το μείγμα. Όπως είναι ζεστό, το μεταφέρω στο μίξερ και το χτυπάω με το φτερό, προσθέτοντας διαδοχικά τα αβγά μου. Λαδώνω απευθείας τη λαμαρίνα του φούρνου ή στρώνω μια λαδόκολλα στη σχάρα και με κορνέ σχεδιάζω τα σου μου, μικρά και στρογγυλά, αφήνοντας λίγο κενό μεταξύ τους, μια και θα φουσκώσουν.
Ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 200° C για περίπου 25’. Όταν φουσκώσουν τα σου μου είναι έτοιμα.
για την κρέμα πατισερί:
Βάζω το γάλα στη φωτιά μαζί με τη μισή ποσότητα από τη ζάχαρη κι ανακατεύω. Την άλλη μισή ποσότητα τη βάζω σε ένα μπολ και προσθέτω το κορν φλάουρ, το αλεύρι για όλες τις χρήσεις και τα αβγά. Χτυπάω καλά-καλά να γίνει μια ενιαία πάστα. Όταν βράσει το γάλα με τη ζάχαρη ρίχνω στο κατσαρολάκι την πάστα μου και αφήνω να πάρει μια βράση ξανά, για να μην ξινίσει. Προσθέτω τη βανίλια και το βούτυρο κι ανακατεύω καλά.
Τη βάζω σε ένα μπολ, τη σκεπάζω με μεμβράνη και την αφήνω στο ψυγείο για 2-3 ώρες να παγώσει. Μετά, τη βγάζω, τη βάζω στο μίξερ και τη χτυπάω με το φτερό, προσθέτοντας την κρέμα γάλακτος, μέχρι να γίνει μια λεία κρέμα. Η κρέμα πατισερί είναι έτοιμη.
για τη σως μου:
Βράζω τα υλικά της σως. Πριν βράσει το γάλα (45 βαθμοί) έχω ετοιμάσει σε ένα μπολ το αλεύρι για όλες τις χρήσεις με το κακάο. Αφαιρώ από το γάλα που βράζει 300γρ., τα ρίχνω πάνω από το αλεύρι και το κακάο κι ανακατεύω καλά με το σύρμα. Αφήνω το υπόλοιπο γάλα μου να βράσει. Αφού βράσει προσθέτω το μείγμα του αλευριού και χαμηλώνω τη φωτιά. Αφήνω της σως μου να βράσει για περίπου 10’, ανακατεύοντας συνεχώς με ξύλινη κουτάλα για να μην κολλήσει.
Σβήνω τη φωτιά, προσθέτω τη βανίλια και το κονιάκ.
συναρμολόγηση:
Για να γεμίσω τα σου είτε τα κόβω στη μέση είτε χρησιμοποιώντας στρογγυλό κορνέ, τρυπάω το κάτω μέρος των σου και βάζω την κρέμα.
γαρνίρισμα:
Το προφιτερόλ είτε το σερβίρω σε ατομικά πιατάκια είτε σε μεγάλη πιατέλα, ρίχνοντας τη σως μου κρύα. Μπορώ να γαρνίρω χρησιμοποιώντας ξυστό κορνέ με σαντιγί γύρω-γύρω από τα σου μου και να πασπαλίσω λίγο φιστίκι Αιγίνης τριμμένο ή αν δε θέλω ξηρούς καρπούς, μπορώ να χρησιμοποιήσω τρίμματα κουβερτούρας και άχνη ζάχαρη!