ΗΠΑ προς ΠΓΔΜ για όνομα: Χάνουμε χρόνο (Ποιός χάνει χρόνο???)

Χωρίς την επίλυση του ζητήματος της ονομασίας δεν μπορεί να προωθηθεί η ευρωατλαντική προοπτική της ΠΓΔΜ, δήλωσε ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Φίλιπ Γκόρντον.

Σε συνέντευξή του στον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό των Σκοπίων Alsat-M, με την ευκαιρία της προ ημερών επίσκεψής του στα Σκόπια, ανέφερε ότι το πρόβλημα της ονομασίας πρέπει να επιλυθεί το συντομότερο δυνατό και να αξιοποιηθεί το γεγονός ότι «στην Ελλάδα υπάρχει μία νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, η οποία θέλει να αφήσει πίσω της το πρόβλημα αυτό και να προχωρήσει προς την περιφερειακή συνεργασία». (Γιατί θέλει να το αφήσει πίσω δηλαδή??? Δεν την νοιάζει πλέον??? Που είναι η αναφορά σε «σύνθετη με γεωγραφικό προσδιορισμό»??? Δεν ισχύει πλέον??? Ποιός το αποφάσισε??? )

«Κάθε εβδομάδα, ή μήνας, που περνά δίχως να έχει εξευρεθεί λύση, χάνουμε πολύτιμο χρόνο, χάνουμε το γεγονός πως έχουμε νεοεκλεγείσα ελληνική κυβέρνηση με ισχυρή εντολή που της επιτρέπει να δράσει και αν περιμένετε για πολύ ακόμη, οι συνθήκες μπορεί να αλλάξουν», σημείωσε. (Πως θα αλλάξουν και πόσο σύντομα??? Θα ξυπνήσει ο κόσμος και θα τους διώξει??? Θα μας κάνουν εκλογές??? Δεν έχει ισχυρή εντολή πλέον???)

«Τον Ιούνιο είναι η σύσκεψη του Συμβουλίου της ΕΕ, το οποίο αποφασίζει για θέματα όπως αυτό σχετικά με την υποψηφιότητα της Μακεδονίας. Αν το ζήτημα επιλυθεί νωρίτερα, μπορείτε να συνεχίσετε την ενταξιακή πορεία, την οποία, διαφορετικά, δεν θα μπορούσατε. Αν το ζήτημα επιλυθεί σύντομα, η Μακεδονία θα υλοποιήσει τον στόχο να προσχωρήσει στο ΝΑΤΟ στη Σύνοδο στη Λισαβόνα τον Νοέμβριο. Σκεφτείτε, αυτός θα ήταν πραγματικός θρίαμβος γι αυτή τη χώρα. Αν, όμως, χάσετε αυτή την ευκαιρία, ίσως η όλη υπόθεση θα διαρκέσει ακόμη άλλα 19-20 χρόνια», τόνισε ο Φίλιπ Γκόρντον.

«Νομίζουμε ότι το πρόβλημα έχει διαιωνιστεί. Οι πλευρές πρέπει να καταλήξουν σε συμφωνία. Είναι προς το συμφέρον και των δύο πλευρών να το κάνουν αυτό. Για τη Μακεδονία αυτό σημαίνει δρόμο προς την ένταξη στο ΝΑΤΟ και συνέχιση της πορείας για ένταξη στην ΕΕ, ενώ και τα δύο αυτά θα βοηθήσουν στην σταθεροποίηση της χώρας, κάτι που είναι προς το συμφέρον όλων» (ποιών δηλάδή??? Συμφέρει την Ακτή Ελεφαντοστού π.χ.??? Ή συμφέρει στην Ελλάδα να λέγεται Μακεδονία???), είπε ακόμη ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Συνάντηση Ερντογάν με Ελληνες δημοσιογράφους

Ως «ιστορική ημερομηνία» για τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας, χαρακτήρισε ο Τούρκος πρωθυπουργός την Παρασκευή, καθώς «η πολιτική μας βούληση οδηγεί δύο γειτονικές χώρες στην αναβάθμιση των σχέσεών τους. Είμαστε τώρα δύο εταίροι». (Σε ποιό συνεταιρισμό??? Πως λέγεται??? Πότε συστάθηκε??? Με τι όρους???)

Ο Ταγίπ Ερντογάν είχε το πρωί του Σαββάτου συνάντηση με διευθυντές των ελληνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Στις αλλεπάλληλες ερωτήσεις περί των υπερπτήσεων, προέτρεψε (Που πήγε η ελευθερία του τύπου ρε παιδιά???) τα ΜΜΕ να αποδίδουν τη θετική εικόνα των ελληνοτουρκικών σχέσεων και να μη λειτουργούν μόνον ως «ραντάρ», αναπαράγοντας ειδήσεις για παραβιάσεις του εναερίου χώρου, (Δηλαδή να μην μεταδίδονται οι παραβιάσεις??? Τι να μεταδίδουν τελικά??? Ότι τους λέει Ο Ερντογκαν ή ότι συμβαίνει???), καθώς -όπως είπε- «στα επτάμισυ χρόνια, που είμαι πρωθυπουργός, δεν βομβάρδισα κάποια χώρα ( Δηλαδή ενίοτε θα μπορούσε να βομβαρδίσει αυτούς που διαφωνούν??? Νέο μήνυμα ειρήνης??? Στα 8 ή στα 9 χρόνια μπορεί και να αλάξει γνώμη??? ). Αν δεν είστε εσείς ήρεμοι, πώς θα μεταδώσετε σωστά τα μηνύματα, ώστε να υπάρχει ειρήνη στην περιοχή μας;».( Σημείωσε, δε, πως θα εξετάσει την πρόταση Παπανδρέου για την υποβολή σχεδίων πτήσεων).

«Δεν είμαστε οι δύο χώρες σε εμπόλεμη κατάσταση. Μέχρι τώρα λειτουργούμε μέσω του ΝΑΤΟϊκού σταθμού, που μεταφέρει εκατέρωθεν τις πληροφορίες για τις υπερπτήσεις μας. Δεν βλέπω, όμως, γιατί να μην αλληλο-ενημερωνόμαστε για τις πτήσεις μας (Δηλαδή αν κάποιος έλληνας πιλότος πετάει πάνω από τη Σκύρο να ενημερώνει πρώτα την Τουρκία???), ταυτόχρονα με την ενημέρωση προς το ΝΑΤΟ», δήλωσε και πρόσθεσε πως θα εξετάσει το θέμα με τους αρμόδιους αξιωματούχους, όταν επιστρέψει στην Άγκυρα.

Επιπλέον, επανέλαβε ότι «τα τουρκικά μαχητικά δεν απογειώνονται οπλισμένα, όπως τα ελληνικά μαχητικά» και τόνισε πως «αν εξαλείψουμε αυτή τη διαφορά, θα έχουμε κάνει ένα βήμα προς την ειρήνη».

Η αθλιότητα της "ενημέρωσης" σε όλο της το μεγαλείο.‏

Απαντήσεις επαγγελματιών στην ερώτηση «πώς πάει η δουλειά;»‏

Φούρναρης : ψίχουλα

Μανάßης: κολοκύθια
Αγρότης: ζήσε Μάη µου να φας τριφύλλι
Ανθοπώλης: µαρασµός
Υφασµατέµπορος: πανί µε πανί
Ψαράς:ούτε λέπι
Φαρµακοποιός:µε το σταγονόµετρο
Ηλεκτρολόγος:δεν ßλέπω φως
Υδραυλικός:µούφα η δουλειά
Mηχανικός αυτοκινήτων: στο ρελαντί
Εµπορος χαλιών: Χάλια
Κοµµωτής:τρίχες
Ψιλικατζής:ψιλοπράγµατα
Νεκροθάφτης:ψόφια πράγµατα
Tυπογράφος: ούτε φύλλο
Ο απέναντι νεκροθάφτης: µεγάλη νέκρα
Βοθρατζής:σκατά
Ναυτικός: πιάσαµε πάτο
Στρατιωτικός: ßήµα σηµειωτόν
Τσατσά: πουτσες
Πόρνη:αραχνιάσαµε
Χρηµατιστής: δεκάρα τσακιστή
Πρωθυπουργός: Παραλάßαµε χάος

Δύσκολοι καιροί για τον πολιτικό κόσμο‏

Το «JK» εγκαταλείφθηκε. Η «Βιβλιοθήκη» ερήμωσε. Το τελευταίο κάστρο του κοινοβουλευτισμού, το «Da Capo», αδειάζει. Στις ρούγες του Κολωνακίου μόνο ο Αλέκος Παπαδόπουλος απέμεινε. Τα μεσημέρια επιμένει να τρώει στο «Κεντρικόν», κι αν κανείς του πει για τα ιπτάμενα μπουκάλια που παραμονεύουν εκεί έξω, απαντά λακωνικά: «Ο κρυπτόμενος πολιτικός δεν είναι πολιτικός».

Αλλά πώς να εμφανιστεί ο πολιτικός όταν ορδές καμουφλαρισμένων βαρβάρων τον σημαδεύουν; Ο Κ. Καραμανλής προ μηνός έμαθε περισσότερα από όσα θα ήθελε για την ψυχολογία του όχλου: μια κυρία τον εντόπισε να ξεκοκαλίζει τη σφυρίδα του στο «17» και εφόρμησε στο τραπέζι του μ' ένα «φτου σου! Μόνο να τρως ξέρεις!» που ξεσήκωσε τους χαχανίζοντες θαμώνες. Πριν από δύο εβδομάδες, ο Απ. Κακλαμάνης πέρασε ένα πλήρες μισάωρο στη θαλπωρή ενός W. C. της στοάς Κοραή μέχρι να έρθουν τα ΜΑΤ ως ιππικό και να διώξουν τους ιθαγενείς απ' έξω. Προ ημερών, η Α. Διαμαντοπούλου ίσα που πρόλαβε να ξεπορτίσει προτού οι μαινόμενοι εκπαιδευτικοί τη μαντρώσουν στο στούντιο της ΕΡΤ για να κάνουν μαζί της «διάλογο». Πλέον η εμφάνιση οποιουδήποτε πολιτευτή ξυπνά τον τραμπούκο που λουφάζει στο πολιτισμένο παρουσιαστικό του μέσου Αθηναίου.

Για τους πολιτικούς δεν διατίθεται όχι χλωρό, αλλά ούτε αποξηραμένο κλαρί, σαν κι αυτό στις ομπρέλες του Αστέρα Βουλιαγμένης. Εκεί εντόπισε τον Π. Δούκα ένας τύπος απ' αυτούς που εγκαθίστανται στις ξαπλώστρες μόλις το πρώτο χελιδόνι φέρει την άνοιξη: «Σήκω φύγε! Προκαλείς!», του φώναξε. Ο έρμος ο κ. Δούκας δεν ήξερε αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει βλέποντας τον μπρονζέ εξηνταπεντάρη εξεγερμένο. Ψέλλισε κάτι σαν «μάλιστα... Μιλάς κι εσύ που δεν έχεις δουλέψει μια μέρα στη ζωή σου.», και μάζεψε την πετσέτα του, εγκαταλείποντας κάθε σκέψη για ρακέτες.

Στην Κω

Πλέον, πουθενά δεν είναι κανείς ασφαλής. Δεν είναι μόνο οι μαρτυρίες από τη νήσο Κω, που λένε ότι μια αγέλη πιτσιρικάδων κυνηγά ολημερίς τον Αρ. Παυλίδη και μόλις τον εντοπίσει τσιρίζει «Παιδιάαα! Ο Τέεελης!» και χοροπηδά γύρω του ξεδιάντροπα χωρίς καθόλου να φοβάται το παντοδύναμο δάχτυλο. Είναι και οι ιστορίες του Γ. Αλογοσκούφη που ο ίδιος επιμένει ότι δεν συνέβησαν ποτέ. Αλλά πώς να διαψεύσει τα «θα σ' εκτελέσουμε σαν τον Πρωτοπαπαδάκη!» που άκουσε στο LSE, ή το κράξιμο των φοιτητών στην ΑΣΟΕΕ που του ετοίμασαν μέχρι και περιοδικό με ποικιλία ύβρεων;

Και οι επιθέσεις συνεχίζονται. Πού να φανταζόταν ο Φ. Σαχινίδης τι τον περίμενε το βράδυ που κατέφυγε στον «Σταυρό του Νότου» να ξεχαστεί; Τα φώτα έσβησαν και μια εξαγριωμένη φωνή τον κατακεραύνωσε απ' την πίστα. «Οι υπουργοί της Μέρκελ», ούρλιαξε ο τραγουδιστής Μ. Πασχαλίδης, «θα καταστρέψουν την Ελλάδα»! Ο υφυπουργός, λουφαγμένος στο τραπέζι, προφανώς αναρωτιόταν τι ήθελε να βγει απ' το σπίτι του - αλλά όπως ξέρει και ο Α. Τσοχατζόπουλος ούτε εκεί υπάρχει σωτηρία.

Ενα μήνα τώρα η μάντρα γύρω απ' το σπίτι του έχει μετατραπεί σε τείχος των δακρύων: οι γείτονες βρίσκουν ολόγυρα πεταμένα χαρτάκια με μηνύματα, που η γκάμα τους κινείται ανάμεσα στο παλαιοπασοκικό «προδότη Ακη!» και στο νεοφιλελεύθερο «φέρε πίσω τα λεφτά!». Διόλου παράξενο που ο κ. Τσοχατζόπουλος σπανίως βγαίνει από τη μάντρα. Γιατί προφανώς έχει ακούσει και για τη συνάντηση του Γ. Βουλγαράκη με τους εξεγερμένους καφενόβιους. Ο πρώην υπουργός κατευθυνόταν στο «JK» όταν άκουσε το χιτ των ημερών «Πού είναι τα λεφτά, ρε;». Εν αντιθέσει με τον μέσο άνθρωπο που κάνει μεταβολή μόλις μυρίσει μπαρούτι, ο κ. Βουλγαράκης μάλλον βρήκε ευκαιρία να εφαρμόσει όσα μάθαινε τόσα χρόνια στο τατάμι. Κι έτσι, στράφηκε προς τον κύριο που εν μέσω καπουτσίνο και κρουασάν τον «στόλιζε» σαν μεταχρονολογημένο επιτάφιο. Αλλά σαν να επρόκειτο για ταινία του Μπρους Λι, δέκα ακόμα τύποι συσπειρώθηκαν γύρω απ' τον επανάστατη του καφέ. Και ο κ. Βουλγαράκης ανέκρουσε πρύμναν προτού τον πάρουν τα σκάγια...

Ατυχώς την ιστορία δεν πρόλαβε να τη μοιραστεί με τον Κ. Κουλούρη πριν εκείνος βγει στη Βαλαωρίτου. Ο παλαιός σοσιαλιστής αρχικά αγνόησε το τσούρμο των νεαρών που τον πήρε στο κατόπι. Αλλά στη συνέχεια ήταν δύσκολο να τους αγνοήσει, κυρίως γιατί ένας τους πλησίασε υπούλως και τον λάκτισε με φόρα στα οπίσθια! Ευτυχώς για τον κ. Κουλούρη, όρμησε ένας παλαιός συνδικαλιστής της ΔΕΗ να τον σώσει. Βλέπετε, ο συνδικαλιστής τον θυμόταν από τότε που μεγαλούργησε ως καταμετρητής της ΔΕΗ. Ενώ οι νεαροί τραμπούκοι γνώριζαν μονάχα την πρόσφατη πορεία του: απ' το «GB» στο «Jimmy's» και τούμπαλιν...

ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ?

Έχω βουλιάξει κι εγώ στη συλλογική κατήφεια, μες την κατάθλιψη
Φοβάμαι, ανησυχώ, θλίβομαι, αναρωτιέμαι για το μέλλον των παιδιών μου,
για το γκρέμισμα των ονείρων μου και των μακρυχρόνιων προσπαθειών μου
Αλλά ακόμα και αυτά καλύπτονται από την βαθιά μου οργή...
Πού ήμουν όλα αυτά τα χρόνια εγώ;
Πού ήσουν όλα αυτά τα χρόνια εσύ;
Πού ήσουν όταν μας κοροϊδευαν, μας ξεπουλούσαν,
μας πέταγαν τα πλαστικά όνειρα στη μούρη κι εσύ τα κυνηγούσες;
Πού ήσουν όταν ο γιατρός σού ζητούσε το φακελλάκι για να σε κάνει καλά
και αντί να τον καταγγείλεις τον πούστη τον πλήρωνες αποκαλώντας τον
"γιατρέ μου"
Πού ήσουν όταν έβλεπες τους μεγαλοδικηγόρους να γίνονται μοντελάκια
στην τηλεόραση
και να κόπτονται για το κοινό καλό και το δίκαιο, δηλώνοντας 10.000
ευρώ εισόδημα
"Πόσο καλά τα λέει ο πούστης" έλεγες
Πού ήσουν όταν έδινες το μπαξίσι στην πολεοδομία αντί να του δώσεις
γροθιά στη μούρη του καργιόλη,
αλλά μετά δεν θα έβγαινε η άδεια της πολυπόθητης οικοδομής, μικρό
λαμόγιο ελληνάρα...
Το σάλιο σου γαργάρα και έδινες τη μιζούλα στον πολεοδόμο, στον
IKAτζή που σου έκανε τον έλεγχο στην επιχειρησούλα σου,
στον εφοριακό που ανακάλυψε τις δικές σου λαμογιές... Κάλλιο να
πληρώσεις 10 σε αυτόν παρά 50 στο κράτος.
Πού ήσουν όταν έτρεχες στα γραφεία των βουλευτών για να τους
παρακαλέσεις να βολέψουν το σπλάχνο σου,
το άχρηστο σπλάχνο σου, που δεν κατάφερε να κάνει τίποτα περισσότερο
στη ζωούλα του από το να γλύφει κατουρημένες ποδιές και βρώμικους κώλους
Πού ήσουν όταν ανταγωνιζόσουν στις συγκεντρώσεις των προβάτων (ωπ!
των δύο μεγαλύτερων κομμάτων... ήθελα να πω),
με τους λοιπούς "συντρόφους" για το ποιος θα σηκώσει τη μεγαλύτερη > σημαία
Πού ήσουν όταν ξελαρυγγιαζόσουν, λαμόγιο, για το δίκαιο του λαού,
πηδώντας πάνω κάτω μόλις έβλεπες φακό
για να σιγουρευτείς ότι θα σε δει ο πολιτευτής που θα σε βάλει
εποχιακό, συμβασιούχο στο δήμο
άλλος ένας στην πλάτη των υπολοίπων που θα καθαρίζει φασόλια στο
οκτάωρό του
(όχι ρε πλέον μπαίνεις στο facebook, έχεις εξελιχθεί)
Πού ήσουν μικρομεγαλεπιχειρηματία όταν μαγείρευες τα δικά σου βιβλία
για να πληρώσεις λιγότερα,
για να πάρεις το τέρας SUV που θα κάλυπτε τη μικροτσούτσουνη ύπαρξή
σου με το μέγεθός του
Πού ήσουν μαντάμ Σουσού όταν γελούσες σαν ηλιθία στη δασκάλα του
παιδιού σου που μαλακίες του έμαθε,
μαλακίες το μαθαίνει, αλλά πού να τρέχεις τώρα, έχεις κι άλλες δουλειές
Αλλωστε το παιδί θα το στείλουμε στο Λονδίνο να σπουδάσει
εκεί θα καλυφθούν όλες οι ανεπάρκειες του δικού μας εκπαιδευτικού
συστήματος...
Πού ήσουν συνδικαλιστή της πλάκας και του ελέους
όταν με τη δύναμη που σου δίνει το ότι βολεύτηκες σε μια γαμημένη
δημόσια επιχείρηση,
κατέβαζες τους διακόπτες μιας ολόκληρης χώρας,
δημιουργώντας τόσα προβλήματα,
ίσα για να διαμαρτυρηθείς/εκβιάσεις για τα δικά σου μικροσυμφέροντα
Πού ήσουν όταν το ελληνικό όνειρο έσκασε μύτη;
Αγόραζες πορτοκαλιές εφημερίδες, λαμόγιο, και έπαιζες χρηματιστήριο
λες και είναι λοτταρία...
Πού ήσουν όταν εταιρείες ανύπαρκτες, με ένα γραφειάκι 2x3 και 1 άτομο
προσωπικό, χτύπαγαν λίμιτ απ κάθε μέρα...
Πού ήσουν όταν έπαιρνες μετοχοδάνεια και υποθήκευες τα χωραφάκια του
παππού,
πιστεύοντας ότι θα γίνεις πλούσιος σε ένα μήνα (και πολύ λέω)...
Πού ήσουν όταν το χέρι σου πετάει τα σκουπίδια, δεξιά και αριστερά
μέσα στο δάσος,
όταν γεμίζεις τις παραλίες αποτσίγαρα και πλαστικά ποτήρια φραπέ (όχι
φραπέ ρε πια, φρέντο έλεος, πού ζεις;)
Πού ήσουν όταν το παιδί σου ουρλιάζει στο αυτί του διπλανού,
αδιαφορώντας για την ύπαρξή του (όλοι να καούν ρε, εγώ θα φάω τα
κεφτεδάκια μου και είμαι μια χαρά...)
Πού ήσουν όταν έβλεπες τα σκάνδαλα να σκάνε το ένα μετά το άλλο
όταν οι θρησκευτικοί "άρχοντες" αποδεικνύονταν κοσμικότεροι των
κοσμικών απατεώνων
σταμάτησες να παντρεύεσαι, να βαφτίζεις, να συμμετέχεις στα κοινά της
εκκλησίας προς ένδειξη της αηδίας σου;
σιγά ρε... όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη...
Πού ήσουν όταν η χώρα σου καιγόταν απ' άκρη σε άκρη...
Πού ήσουν όταν λίγο έλειψε να χαθεί η Ολυμπία, πήρες το τριχίλιαρο
πρόβατο και έσκασες...
τουμπεκί ψιλοκομμένο... και ναι! τους ξαναψήφισες.. ξανά και ξανά και
ξανά...
Πού ήσουν όταν τα ροζ πλημμύρισαν τη ζωή σου...έσκυψες κι εσύ στην
κλειδαρότρυπα αυτό έκανες.. τι είπε, τι έκανε, πήρε καλά την πίπα; και για το πάπλωμα κουβέντα κανείς... για την ταμπακέρα σιωπή...
Όλοι βολεμένοι στον μικρόκοσμό τους.. .ποιος θα έχει την πιο μεγάλη
τζιπούκλα,
την πιο γαμάτη γκόμενα, την πιο σικ γυναίκα, τα πιο όμορφα παιδιά
τις πιο καλές σπουδές, το πιο γαμάτο σπίτι, το πιο μεγάλο τζάκι, το
πιο άνετο σαλόνι,
το πιο βαθύ καναπέ, την πιο μεγάλη πλασμα(τική) τηλεόραση, το πιο
σύγχρονο ηχοσύστημα
τις πιο σικάτες διακοπές, τις πιο χλιδάτες αποδράσεις, τις πιο
γκλαμουράτες εξόδους
Και δανειζόσουν λαμόγιο, δανειζόσουν...
όχι χρήμα...
χρόνο δανειζόσουν...
Και απλά ο χρόνος τέλειωσε...
Κάποτε θα ερχόταν η ώρα... νομοτελειακό είναι....
Τώρα μη φωνάζεις λαμόγιο, απατεωνίσκε
Αποδέξου και μη φωνάζεις
Γιατί ΦΤΑΙΣ
ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ
ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ
Καιρός να κάνουμε μια καλή αυτοκριτική
να πούμε εγώ φταίω και να δούμε πώς θα καθαρίσουμε
τα σκατά που ΕΜΕΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ
που εμείς ΑΦΗΣΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΟΥΝ
Σταμάτα τις κορώνες καραγκιόζη,
κατέβασε τους τόνους της "δίκαιης αγανάκτησής" σου
& σκέψου τη δική σου συμμετοχή και ενοχή
ΕΛΛΗΝΑΡΑ

Η μεγάλη ύφεση είναι στην ζωή σου.

Η μεγάλη ύφεση είναι στην ζωή σου.

Γράφει ο Χειρούργος

Καμπάνια φόβου. Παρατηρείτε ότι η αστυνομία έχει διαλυθεί. Η τηλεόραση προβάλει αναπόφευκτα τις όλο και αυξανόμενες ληστείες φόνους κλπ, όταν παλιότερα, ενώ και τότε γίνονταν εγκλήματα, οι τηλεοράσεις δεν άναβαν κόκκινο. Τι έχει αλλάξει; Έχει αλλάξει η επιθυμία του «Αφεντικού» σου. Ο φόβος που σου φυτέψανε σε νικάει, και μες τον πανικό σου, θα δώσεις την σιωπηλή σου συγκατάθεση και την υπακοή. Σε λίγο θα παραχωρήσεις μόνος σου πολλά από τα δικαιώματα σου. Θα ζητήσεις κάμερες παντού, μπας και σου φέρουν ασφάλεια. Μα ασφάλεια δεν θα δεις, αυτό να το θυμάσαι. Το Λονδίνο, μια από τις πιο ανασφαλείς πόλεις της δύσης, είναι γεμάτη από αυτές. Άλλος είναι ο λόγος για τις κάμερες.

Και σε ρωτάω ρε κακομοίρη, πότε παθιάστηκες για κάτι που πραγματικά αξίζει; Όχι κακομοίρη, σε αυτά που πραγματικά αξίζουν δεν συμπεριλαμβάνεται ούτε το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ούτε η τσόντα της Τζούλιας. Μιλάω για πράγματα που θα σε κάνουν ζωντανό, για πράγματα αληθινά. Πες μου κακομοίρη, πόσο καιρό έχεις να κάνεις κάτι δημιουργικό; Όχι ρε κακομοίρη, δημιουργικό δεν είναι ούτε η ανακάλυψη ενός νέου προσώπου ή συμβάντος για κουτσομπολιό, ούτε ο ........
νέος τρόπος για να τα κονομήσεις ακόμα περισσότερο. Σε καλώ να φύγεις από αυτόν τον καναπέ , πριν γίνει προέκταση του σώματος σου, πριν σε βρουν μια μέρα πεθαμένο. Επειδή δεν κουνιέσαι, δε συζητάς όταν αφήνεις την ζωή σου να περνά μπροστά από την τηλεόραση, σκέψου μονάχα τούτο: Αν πεθάνεις μπροστά από την τηλεόραση στον βολικό σου καναπέ, το πιθανότερο είναι οι δικοί σου να σε πάρουν χαμπάρι όταν αρχίσεις και μυρίζεις. Φαντάζομαι έχουν συνηθίσει να σε βλέπουν χωρίς ζωή μπροστά στην τηλεόραση.

Σε βλέπω. Έχεις χεστεί απάνω σου από την κρίση. Η ύφεση έχει γίνει ο νέος σου εφιάλτης. Κι όμως κακομοίρη, η μεγάλη ύφεση είναι στην ζωή σου…

Με τιμή,
Ο Χειρουργός σας

Τη Ρωμιοσύνη να την κλαις...‏

. ΓΙΑ ΝΑ παραφράσουμε (ανερυθρίαστα)
τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου. Τη Ρωμιοσύνη να την κλαις. Να την κλαις με μαύρο δάκρυ. Εγραφα, την περασμένη εβδομάδα, για τους 300 της Βουλής και τα χάλια τους. Μήπως ήρθε η ώρα να ρίξουμε ένα βλέφαρο και στα δικά μας τα χάλια; Μήπως η βάρκα κινδυνεύει να μπατάρει προς έναν λαϊκισμό που όλους μας εφησυχάζει και κανέναν δεν ταρακουνάει;

Και στην τελική, αυτούς τους 300 εμείς δεν τους εκλέξαμε; Οι βουλευτές δεν είδαν φως και μπήκαν. Δεν ήταν περαστικοί και σταματήσανε να φουλάρουν με αμόλυβδη. Κάποιος τους έβαλε εκεί μέσα. Κάποιος τους έδωσε αυτό το έδρανο. Κάποιος τους μπαστάκωσε στη ζωή μας. Κι αυτός ο κάποιος είμαι εγώ. Είσαι εσύ. Είμαστε εμείς. Ολοι εμείς που σφυράμε κλέφτικα ότι και καλά δεν έχουμε καμιά ευθύνη ποτέ και για τίποτα!

ΚΑΠΟΤΕ ΗΜΑΣΤΑΝ ωραίος λαός... Κιμπάρης... Με μια ιστορία βαρβάτη από πίσω μας. Από τους «αρχαίους ημών» στο Βυζάντιο... Από τους Βαλκανικούς Πολέμους στους Ιταλούς. Από το «ΑΕΡΑ» στο «ΟΧΙ» κατά των Γερμανών (κι ας πιστεύουν μερικοί ότι το είπε ο κοντόχοντρος δικτάτορας με τη ρομπ ντε σαμπρ). Από τον εμφύλιο σπαραγμό στη χούντα και στο Πολυτεχνείο... Κάποτε ήμασταν ωραίος λαός...Κιμπάρης... Και τα χρόνια πέρασαν...

Φταίμε ΚΑΙ εμείς. Φταίμε γιατί βολευτήκαμε. Φταίμε γιατί αντικαταστήσαμε τα ιδεώδη με τα τζιπ 4Χ4. Φταίμε γιατί δεν χάνουμε τη βολή μας, δεν βγαίνουμε απ΄ τον δρόμο μας, δεν απλώνουμε το χέρι, δεν στηρίζουμε τον φίλο, δεν βοηθάμε τον διπλανό. (Και μετά απορούμε γιατί ο διπλανός δεν βοηθάει εμάς.)

Φταίμε ΚΑΙ εμείς. Εμείς που μάθαμε- και μας μάθανε- στο ρουσφέτι. Διόρισέ με να σε ψηφίσω. Δώσε μου να σου δώσω. Χέρι με χέρι. Γιατί τι άλλο να κάνω; Πώς αλλιώς να αμυνθώ; Οταν το παιδί του διπλανού μου τρύπωσε στο Δημόσιο από την πίσω πόρτα, εγώ ώς πότε θα χτυπάω σαν μαλάκας το κουδούνι της εισόδου; Κι έτσι δεν ψηφίζω αυτό που πρέπει. Ψηφίζω αυτόν που με συμφέρει. Συναλλαγή. Συνδιαλλαγή. Και μετά αναρωτιέμαι γιατί πάω κατά διαόλου...

Και την Εφορία γιατί να την πληρώσεις, όταν μπορείς κάλλιστα να την κλέψεις; Μαύρα λεφτά, ψεύτικα τιμολόγια, πλασματικές αγοραπωλησίες, μίζες και λαδώματα. Γιατί να πληρώσεις όταν τα λεφτά σου θα καταλήξουν σε ξένη τσέπη; Αντί να σε κλέψει ο άλλος, κλέβεις εσύ. Απλά πραγματάκια. Στοιχειώδη. Της (παλιάς) Α΄ Δημοτικού: Λόλα, να ένα μήλο. Ελλη, να ένα άλλο! Πάρε το μήλο και δώσε μου το «ανταποδοτικό τέλος». Συναλλαγή... Συνδιαλλαγή... Φταίμε ΚΑΙ εμείς... Το ξέρω πως δεν μας αρέσει να το ακούμε.

Ομως ο καθρέφτης είναι μπροστά μας. Κι ήρθε η ώρα να βγάλουμε τα μαύρα γυαλιά και να τον κοιτάξουμε κατάματα.

ΕΝΑΣ ΒΟΛΕΜΕΝΟΣ λαός είναι ένας ηττημένος λαός... Αυτό μας μάθανε και οι γενιές που πολέμησαν και οι γενιές που βολεύτηκαν. Και οι γενιές που έχτισαν και οι γενιές που γκρέμισαν. Γιατί και το βόλεμα και το γκρέμισμα, μαθήματα ιστορίας είναι. Φτάνει να βγάλουμε τα μαύρα γυαλιά. Βράδιασε και δεν βλέπουμε ούτε τη μύτη μας... Νύχτωσε και δεν βλέπουμε ούτε την κληρονομιά μας...

Και μόνο τότε θα μπορέσουμε να τραγουδήσουμε ξανά... Για μια Ρωμιοσύνη που αντρειεύει και θεριεύει...