Κατηχητικό : Παιδικές αναμνήσεις και... φοβίες απ' το Παρελθόν !

       Εμένα και την αδερφή μου μας έστελνε κάθε Κυριακή η μάνα μας προκειμένου να μπορεί ανενόχλητη να καθαρίζει το σπίτι. Και όμως... περνούσαμε υπέροχα!

   Θυμάμαι δύο κυριούλες που μας μοίραζαν εικονίτσες  χριστιανικού περιεχομένου, μας ανέλυαν τις παραβολές, μας έλεγαν ιστορίες από τους βίους των αγίων αλλά το καλύτερο όλων ήταν τα ποιηματάκια - τραγουδάκια που μας μάθαιναν και τα απαγγέλαμε - τραγουδούσαμε το τελευταίο τέταρτο...

    Μάλλον ήταν χωρισμένο σε τμήματα αγοριών - κοριτσιών μικρών και μεγάλων αλλά εγώ ήμουν στο πρόγραμμα των "μεγάλων". Να μην ξεχάσω και τα περιοδικά 'Προς τη Νίκη" και η "Ζωή του Χριστού" που μας μοίραζαν...

*********************

    Από το κατηχητικό πέρασα και εγώ για ένα διάστημα. Αυτό έμελε να μου προκαλέσει την καλύτερη έκπληξη αργότερα στο γυμνάσιο. Ο λόγος, ήταν η κυρία που μας έκανε το κατηχητικό, να το κάνει από χόμπι καθώς η κανονική της εργασία ήταν Θεολόγος στο γυμνάσιο που θα πήγαινα αργότερα! 

   Έτσι, όταν αργότερα με βρήκε εκεί, εκτός από τα Προς τη Νίκη που με φόρτωνε όπου με έβρισκε, τα 20αρια άρχισαν να πέφτουν σύννεφο λόγω και της πρώιμης καλής διαγωγής παλιότερα στο κατηχητικό. Και άντε θα πείτε.. καλό παΐδι. Χμ.. ναι δεν λέω.. αλλά με μακριά μαλλιά, μπότες, σκισμένα ξεβαμμένα Τζην και t-shirt Dokken! 

Τα Χριστιανόπουλα θα πάμε με φτερά, 

να πούμε μήνυμα που φέρνει την χαρά. 

Μας περιμένει με λαχτάρα όλη η γη, 

κι εμείς κινήσαμε πρωί με την αυγή.

Τίποτα στον δρόμο δεν μας σκιάζει, 

ούτε η μπόρα ούτε το χαλάζι. 

Έχουμε μαζί μας τον Χριστό, 

σύντροφο χαράς, πατέρα κι αδελφό.

Εμπρός με μια ψυχή, μας περιμένει η Γή.

*************************

   Δεν πάτησα ποτέ, οι γονείς μου δεν πολυενδιαφέρονταν για τα θρησκευτικά. Πάντα έβλεπα αυτούς που πήγαιναν κατηχητικό με μισό μάτι, για να μην σχολιάσω την άποψη μου κατά την εφηβεία. 

   Θυμάμαι στο Λύκειο, όπου θρησκευτικά μας έκανε πάπας, είχαμε στο σχολείο κάποιες κάπελες που πήγαιναν στο κατηχητικό και γενικά πολλά πάρε δώσε είχαν με την ενορία του. 

  Κυκλοφορούσαν με κάτι φουστάνες  και κότσους σαν θειες, ενώ δεν έκαναν στενή παρέα με κανένα εκτός των ομοίων τους. Δεν θα ξεχάσω τον τρόμο στα μάτια τους όταν έπεφτε επιτιμητικά επάνω τους το βλέμμα του παπά, λόγω του ότι μπορεί να έκαναν κάτι που να "ξεφεύγει". 

   Πάντα μου έμοιαζαν σαν να ήταν υπό επιτήρηση και με εξόργιζε. Περιττό να πω πως εκτός από μια κοπέλα που ήταν εμφανίσιμη οι άλλες που έτυχε να είναι από μέτριες μέχρι χάλια, με τις εκκλησιαστικές στιλιστικές επιλογές ήταν ακόμη χειρότερα.

  Μια έντονη επίσης ανάμνηση είναι από τα χρόνια της σχολής. Μπαίνω στο λεωφορείο και απέναντι μου καθόταν μια πραγματικά πανέμορφη κοπέλα. Κατάλαβα αμέσως τι παίζει γιατί ήταν ντυμένη όπως οι "καλόγριες" στο σχολείο. 

  Διάβαζε με απίστευτη προσήλωση βίους Αγίων λες και δεν υπήρχε άλλος κόσμος. Δεν ξέρω γιατί αλλά μου ανέβηκε τόσο το αίμα στο κεφάλι που μου ερχόταν να της πετάξω το βιβλιαράκι από το χέρι και να ουρλιάξω "ΞΥΠΝΑ!!! πήγαινε μια βόλτα, ερωτεύσου, κάνε φίλους, τώρα είναι τα καλυτέρα χρόνια". 

  Φυσικά δεν το έκανα, αλλά θύμωσα απίστευτα όχι με αυτή αλλά με το περιβάλλον της που πιθανότατα την έκανε έτσι. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω κάτι εναντίον της θρησκείας ή της ανάγκης κάποιου να πιστεύει. 

  Αλλά αυτά τα σκοταδιστικά καραγκιοζλίκια με τρελαίνουν ειδικά όταν όλοι ξέρουμε ποσό υποκριτικά είναι.

  Ποτέ μα ποτέ δεν θα πήγαινα το παιδί μου σε κατηχητικό να έχω τον κάθε καθυστερημένο να του γεμίζει το μυαλό με αηδίες. Και αηδίες δεν είναι τα θρησκευτικά πιστεύω, αλλά οι παρερμηνείες αυτών από τον κάθε ανέραστο Νεάντερνταλ.

********************

    Πήγαινα 5 χρόνια στο κατηχητικό. Κάποιες συμμαθήτριες από το Δημοτικό ήρθαν μια μέρα στο σχολείο και μας ξεσήκωσαν να πάμε...

  Πήγα από περιέργεια και γιατί μικρή με τραβούσαν τα μεταφυσικά.
Μετά από λίγο όλες οι συμμαθήτριές μου έφυγαν αφού κάναν το κομμάτι τους, αλλά εγώ έμεινα για πολλά χρόνια...

   Πέρασα από το κατώτερο στο μέσο και από το μέσο στο ανώτερο όταν πια πήγαινα Λύκειο... 

  Μου άρεσε πάρα πολύ η ατμόσφαιρα στην εκκλησία όταν το μεσημέρι ο ήλιος έμπαινε από τα χρωματιστά τζάμια, οι χαμηλές φωνές των παιδιών και οι γλυκές των κατηχητριών. Μου άρεσαν τα τραγουδάκια, τα παιχνίδια, οι παραβολές, η καρφίτσα που φορούσαμε στο πέτο, το βιβλιαράκι που σημειώναμε τα ηθικά διδάγματα...

  Μου άρεσαν οι γιορτές, τα θεατρικά και όταν ντύθηκα μυροφόρα για να συνοδεύσουμε τον επιτάφιο... Όσες ωραίες αναμνήσεις έχω από την εκκλησία, τις έχω από το κατηχητικό...

  Λυπήθηκα πολύ όταν αναγκάστηκα να διακόψω: Όταν πια πήγαινα στο Λύκειο και στο ανώτερο κατηχητικό, η κατηχήτριά μας, η οποία ήταν φιλόλογος σε κάποιο άλλο Λύκειο, άρχισε να λέει κάτι περίεργα πράγματα για τις σχέσεις μεταξύ αγοριών και κοριτσιών... 

  Δε φαντάστηκα ότι ο Θεός της αγάπης θα θύμωνε που αγαπούσα το αγόρι μου που με περίμενε απ' έξω! ότι θα ενοχλούνταν αν το φιλούσα ή αν δεν ξέρω κι εγώ τι... εκεί το μυαλό μου σταμάτησε... 

  Κατάλαβα ότι αυτός ο χώρος δε με χωρούσε, ήθελα να πιστεύω ότι η συγκεκριμένη η κατηχήτρια κάπου έκανε λάθος και ότι κάποια άλλη δε θα ήταν έτσι. Δεν πήρα, βέβαια, στη σειρά τις εκκλησίες για να ψάξω... Σταμάτησα εκεί...

********************

   Είχα πάει μια φορά και μας είχαν δώσει κάτι μικρά βιβλιαράκια με βίους Αγίων! Ακόμα μας είχαν κεράσει και καραμέλες, σοκολάτες κλπ! 

  Αλλά σταμάτησα να πηγαίνω γιατί γινόταν κάθε Παρασκευή και τότε ήθελα να παίζω. Και βέβαια υπάρχει ακόμη και σήμερα, αλλά μάλλον πολύ λίγοι πηγαίνουν.

*******************

  Όταν θυμάμαι κατηχητικό θυμάμαι ένα συγκεκριμένο τραγουδάκι( από όσο θυμάμαι τωρα) το:

  "ποιος πες ποιος είναι ποιος, αυτός που την φουρτούνα κοπάζει, αυτός που την βροχή σταματά..και σήμερα φουρτούνα και σήμερα βροχή με πόλεμο , ψευτιά και αδικία , ο τρόμος του θανάτου απλώνεται στην γη μα ατάραχοι μένουν οι πιστοί...απλώνουνε τα χέρια ψηλά στον ουρανό, εσύ είσαι η μόνη ελπίδα που τους μένει".. πάντα το τραγουδούσαμε !

   Θυμάμαι επίσης ένα τετραδιάκι που είχαμε και το στολίζαμε με εικόνες από την παλαιά και την καινή διαθήκη! στο τέλος το καλύτερο βραβευόταν και έπαιρνε δώρο βιβλία, μολύβια, τετράδια.. ήμουν άσχετη στα εικαστικά και ποτέ το δικό μου δεν βραβεύτηκε..απωθημένο το έχω!!

  Εγώ πέρασα καλά στο κατηχητικό, είχαμε μια πολύ γλυκιά κατηχήτρια, πολύ νέα τότε σχεδόν κοριτσάκι που μόλις είχε τελειώσει το πανεπιστήμιο, με φιλελεύθερες απόψεις καμία σχέση δηλ. με συντηρητικές ιδέες αλλά δυστυχώς την είχαμε παλαβώσει την γυναίκα ( ήμασταν ζωηρά κοριτσάκια)!!! την ξαναείδα μετά από χρόνια, πάντα κάνει κατηχητικό και είναι γλυκύτατη!!

**********************

  Κατηχητικό πήγαινα κι εγώ από τετάρτη δημοτικού μέχρι Α γυμνασίου.

  Ωραία περνούσαμε, παίζαμε αρκετά παιχνίδια, πηγαίναμε εκδρομές. Η αλήθεια είναι ότι οι κατηχητές μας δεν ήταν κολλημένοι άνθρωποι και δεν έλεγαν ανοησίες. 

  Γνωστός σε γενιές και γενιές παιδιών που πέρασαν από το κατηχητικό της γειτονιάς μου εκεί ο κ. Κατζαμπάκης, κατηχητής και πολύ αγαπητός στα παιδιά, γιατί είχε ταλέντο σε σκετσάκια, αστεία κλπ. 

  Μια περίοδο πήγαινα και παπαδάκι. Θυμάμαι την αγωνία μας να ήμασταν συνεπείς για να "προαχθούμε" καθώς οι μικρότεροι και οι πιο νέοι κρατούσαν τα κεριά ενώ τα φανάρια και ειδικά τα εξαπτέρυγα τα κρατούσαν οι πιο παλιοί. 

  Να κι ένα τραγούδι που θυμάμαι: 

"Ψαράδες είμαστε όλοι μας παιδιά, 

με δίχτυα, πετονιές και παραγάδια, 

στης κοινωνίας τις ακρογιαλιές, 

ψυχές για ψαρέψουμε κοπάδια..

Και δε φοβόμαστε τα κύματα, 

φουρτούνες, καταιγίδες και βοριάδες, 

γιατί έχουμε αρχηγό μας τον Χριστό, 

Αυτόν που αγαπούσε τους ψαράδες (δις)"

*********************

   Πήγαινα κι εγώ κατηχητικό από την τρίτη ως την έκτη δημοτικού μετά σταμάτησα γιατί πίστευα πως μεγάλωσα για τέτοια και γιατί η μάνα μου φοβόταν μήπως γίνω καλόγρια. 

  Περνούσα πάρα πολύ ωραία με τα τραγουδάκια μας τα παιχνίδια και τις εκδρομές μας. Ωστόσο πιστεύω πως αν είσαι αδύναμος χαρακτήρας μπορεί να μπλεχτεί πολύ άσχημα με την εκκλησία(είδα κορίτσια που δεν έβλεπαν τηλεόραση ως τα 17 τους!!! γιατί η τηλεόραση είναι ο σατανάς!). 

  Βλέπω κάθε πρωί μια κοπέλα που είναι τώρα πια γύρω στα 35 να πηγαίνει στην εκκλησία πρωί- πρωί στις 7:30 κατακαλόκαιρο με καλτσόν μακριά φούστα τις δεκαετίας του '20 και μακρυμάνικο πουκάμισο! Γίνομαι έξαλλη! 

 Αυτή η κοπέλα δεν είχε κάποιον να συμβουλεύσει; Δηλαδή δεν μπορείς να είσαι θρησκευόμενο άτομο, ηθικό και καλόκαρδο χωρίς αυτές τις υπερβολές;;;   

  Βλέποντας αυτή (παρόλο που εγώ πέρασα καλά στο κατηχητικό) δεν θα άφηνα τα παιδιά μου να πάνε!

Η βιβλιοθήκη του Κατηχητικού

Η ΕΥΠ παρακολουθεί 50.000 κινητά τηλέφωνα! Πως θα καταλάβεις αν σε παρακολουθούν..

Η ΕΛΑΣ και η ΕΥΠ παρακολουθούσαν τα τηλέφωνα περισσότερων από 50.000 πολιτών! Μόνο τον τελευταίο χρόνο οι επίσημες παρακολουθήσεις τηλεφώνων, με επίκληση θεμάτων «κρατικής ασφάλειας», αυξήθηκαν κατα 70%! Επιπλέον, επτά εταιρείες επικοινωνιών κατέθεσαν αναφορές ότι υπήρχαν προβλήματα ασφαλείας του δικτύου τους.

Τα εντυπωσιακά αυτά συμπεράσματα προκύπτουν από την τελευταία έκθεση της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) που συντάχθηκε με αντικείμενο τις παρακολουθήσεις τηλεφώνων αλλά και τις καταγγελίες για παραβίαση επικοινωνιών.
Από τα στοιχεία της ΑΔΑΕ γίνεται σαφές ότι οι παρακολουθήσεις τηλεφώνων από τα συστήματα «νομίμων συνακροάσεων» της Αντιτρομοκρατικής και της ΕΥΠ αυξάνονται σχεδόν με γεωμετρική πρόοδο. Οπως αναφέρεται στην σχετική έκθεση το 2011 εκδόθηκαν 3.472 διατάξεις που αφορούσαν νέες περιπτώσεις άρσης επικοινωνιών για λόγους «εθνικής ασφάλειας» (υποθέσεις τρομοκρατίας και κατασκοπίας) έναντι 2.281το 2010.
Επίσης το 2011 εκδόθηκαν 4.061 εισαγγελικές παραγγελίες με τις οποίες παρατείνονταν προγενέστερες διατάξεις, έναντι 2.950 παραγγελιών το 2010. Αυτό σημαίνει ότι σ΄αυτές τις περιπτώσεις συνεχιζόταν η παρακολούθηση τηλεφώνων. Ακόμη το 2011 εκδόθηκαν 1.743 βουλεύματα δικαστικών συμβουλίων, έναντι 1.169 το 2010, για την διακρίβωση εγκλημάτων όπως φόνοι, ληστείες, διακίνηση ναρκωτικών κλ.π.
Δηλαδή, αθροιστικά στην διάρκεια του 2011 εκδόθηκαν συνολικά 9.276 δικαστικές αποφάσεις για παρακολούθηση τηλεφώνων έναντι 6.400 το 2010 (αύξηση μεγαλύτερη από 69%). Αν συνυπολογισθεί ότι σε κάθε μία από αυτές τις αποφάσεις περιλαμβάνεται η παρακολούθηση τουλάχιστον πέντε σταθερών ή κινητών τηλεφώνων, ο αριθμός των παρακολουθούμενων πολιτών από τον…Μεγάλο Αδελφό της ΕΛΑΣ και της ΕΥΠ είναι τεράστιος.
Εντύπωση προκαλεί όμως και το γεγονός ότι η ΑΔΑΕ εμφανίζεται να έχει επιφυλάξεις σε σχέση με την συγκεκριμένη διαδικασία παρακολούθησης τηλεφώνων, ενώ έχει ανακαλύψει παρατυπίες και «μαύρες τρύπες» στην όλη διαδικασία.
Η ΑΔΑΕ, όπως αναφέρεται στην έκθεση, έχει αποστείλει επιστολή στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου «με προτάσεις και παρατηρήσεις που προκύπτουν από τα βουλεύματα και τις διατάξεις που κοινοποιούνται στη Αρχή». Ακόμη έχει επισημάνει «την ανάγκη της απαρέγκλιτης τήρησης της προβλεπομενης διαδικασίας άρσης του απορρήτου με σκοπό να διασφαλιστεί η πλήρης εφαρμογή των διατάξεων της ισχύουσας νομοθεσίας κατά τη διαχείριση των σχετικών υποθέσεων…».
Στην έκθεση της ΑΔΑΕ αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι έλαβε 37 καταγγελίες παραβίασης του απορρήτου των επικοινωνιών (οι 13 αφορούσαν συνδέσεις κινητής τηλεφωνίας, 14 σταθερής, δύο για το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, δύο για συνδέσεις μέσω Ιντερνετ κ.λπ) χωρίς όμως να προσδιορίζεται πού κατεληξε η σχετική έρευνα. Ακόμη δεν παρέχεται καμμιά διευκρίνιση για τα «προβλήματα ασφαλείας» που εμφάνισαν εταιρείες επικοινωνιών κι αν βεβαίως αυτά επιλύθηκαν…

Ένα όπλο για τη θεραπεία του καρκίνου μέσα στο ίδιο μας το σπίτι

Κι όμως ίσως ένα ισχυρότατο όπλο στον πόλεμο κατά του καρκίνου να μην βρίσκεται στα εργαστήρια κάποιων εταιριών, αλλά στα ίδια μας τα σπίτια, μέσα στα φαρμακεία μας. Και φυσικά μιλάμε για την ταπεινή ασπιρίνη, για την οποία, μια ομογενής ερευνήτρια από την Αυστραλία, υποστηρίζει, ότι ενδεχομένως να αποτελεί ένα από τα πλέον ισχυρά όπλα κατά της ασθένειας.

Η δρ, Τάρα Καρνέζη, επικεφαλής ομάδας ερευνητών του αντικαρκινικού κέντρου της Μελβούρνης “Peter Mac Callum”, τονίζει στην έκθεση της που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό “Cancer Cell”, ότι η ασπιρίνη και πιθανόν και άλλα φάρμακα της κατηγορίας των Μη Στεροειδών Αντιφλεγμονωδών Φαρμάκων (ΜΣΑΦ), μπορεί να αναστέλλουν τις μεταστάσεις και να κλείνουν τις διόδους διαφυγής των καρκινικών κυττάρων, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για νέα θεραπεία του καρκίνου.

Οι γιατροί εδώ και καιρό υποπτεύονταν, ότι η ασπιρίνη και τα άλλα ΜΣΑΦ, συμβάλλουν στην αναχαίτιση των μεταστάσεων. Δεν είχαν καταφέρει όμως να διαλευκάνουν τον μηχανισμό μέσω του οποίου τα εν λόγω φάρμακα το κατάφερναν. Η ομάδα της Ελληνίδας ερευνήτριας διαπίστωσε ότι η έκφραση ενός γονιδίου συνδέεται τόσο με την αύξηση του καρκίνου, όσο και με τον μηχανισμό της φλεγμονής και της διαστολής των αγγείων των λεμφαδένων, τα οποία έχουν κομβικό ρόλο στη μετακίνηση των καρκινικών κυττάρων.
Η διαστολή των αγγείων διευκολύνει το πέρασμα των καρκινικών κυττάρων μέσα από αυτά. Η ασπιρίνη που προκαλεί τη συστολή τους, δρα ανασταλτικά στη μετακίνηση τους. Τα αυστραλιανά ευρήματα, έρχονται να προστεθούν σε άλλα που θέλουν την ασπιρίνη να μειώνει την αύξηση των όγκων του προστάτη, του πνέυμονα, του εγκέφαλου, του παχέος εντέρου και του φάρυγγα.

Πάντως όλα αυτά είναι μέχρι στιγμής θεωρητικά και για να ενταχθεί η ασπιρίνη στο οπλοστάσιο των ογκολόγων θα πρέπει τα παραπάνω ευρήματα να εξεταστούν και με τη βοήθεια κλινικών μελετών.

“Αισιοδοξούμε” αναφέρει η Ελληνίδα ερευνήτρια “ότι αυτή η ανακάλυψη είναι ένα κομμάτι του παζλ που θα οδηγήσει στη θεραπεία του καρκίνου.

Ημέρα συλλαλητηρίων κατά του πολυνομοσχεδίου

Σε... εμπόλεμη κατάσταση με την κυβέρνηση βρίσκονται οι εργαζόμενοι, που πριν το απεργιακό μπαράζ, προχωρούν σε στάσεις εργασίας και συλλαλητήρια.Συλλαλητήριο διαμαρτυρίας οργανώνει στις 12.30 μετά το μεσημέρι στην πλατεία Κλαυθμώνος η ΓΣΕΕ, αντιδρώντας στο νέο πολυνομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή και φέρνει απολύσεις στο δημόσιο μέσω διαθεσιμότητας και κινητικότητας.

24ωρη απεργία από ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ την Τρίτη

Στο συλλαλητήριο θα συμμετέχουν και οι εργαζόμενοι στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) στην Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία (ΕΑΒ) και στην Ελληνική Βιομηχανία Όπλων (ΕΛΒΟ) καθώς και η ΠΟΕ ΟΤΑ.Η ΠΟΕ ΟΤΑ έχει αποφασίσει για σήμερα, στάση εργασίας από τις 12:00 έως τη λήξη του ωραρίου.
Την Παρασκευή αποφασίσθηκε στάση εργασίας από τις 11.30 έως το λήξη του ωραρίου, συγκέντρωση στις 12 στην πλατεία Καραϊσκάκη και πορεία προς τη Βουλή.
Στις 20.00 το βράδυ οργανώνει συλλαλητήριο στη πλατεία Συντάγματος και το ΠΑΜΕ.

Το Σαββατοκύριακο όλοι οι εργαζόμενοι στους δήμους θα απέχουν από τα καθήκοντά τους

Συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ έχουν προγραμματισθεί στις 7.30 στην πλατεία Ομονοίας στην πλατεία Κάνιγγος στα Προπύλαια και στους στύλους του Ολυμπίου Διός.

Η είδηση για την 4χρονη που ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΕ όλο το Πλανήτη...

Εντοπίστηκε με τα χέρια και το στόμα δεμένα, ενώ το κεφαλάκι της ήταν καλυμμένο με μία πλαστική σακούλα και το κορμάκι της μόνο ...με τα εσώρouχα.
Το αποτρόπαιο έγκλημα έγινε στο Τέξας. Θύμα είναι η μικρή Αλάνα Γκάλγκερ.

Το FBI δίνει σε όποιον δώσει πληροφορίες που θα οδηγήσουν στην σύλληψη του δράστη το ποσό των 10.000 δολαρίων.

Οι γονείς της αδικοχαμένης Αλάνα θεωρούνται επίσης ύποπτοι από τις αστυνομικές αρχές, ενώ οι συναντήσεις και συζητήσεις τους με την αστυνομία είναι τακτικές και πολύωρες.

Αυτό που κινεί ακόμη την περιέργεια των ερευνητών είναι το γεγονός ότι το κορμάκι του κοριτσιού βρέθηκε μόλις ένα χιλιόμετρο από το σπίτι της από ένα 14χρονο αγόρι, το οποίο μόλις αντίκρισε το πτώμα του μικρού κοριτσιού έσπευσε έντρομο να ενημερώσει τη μητέρα του.

Η έρευνα συνεχίζεται εντατικά, ενώ τα αδέρφια της Αλάνα μένουν με φίλους των γονιών τους, καθώς οι γονείς τους βρίσκονται συνεχώς με τις αστυνομικές αρχές.

Τι ήταν η πατρίδα μας και πως την κατάντησαν

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΌΡΙΟΝ

Του Θανάση Κουκοβίστα

Η εμφάνιση των φαινομένων Δραγώνα, Ρεπούση, Κουλούρη, Βερέμη και των άλλων δεν είναι και τόσο νέο γεγονός στη ζοφερή νεοελληνική ιστορία, που στήθηκε πάνω σε ψεύδη. Θέμα Μακεδονίας δεν έθεσαν πρώτοι οι ξένοι. Λίγο πριν από την Επανάσταση του ’21, ο καταγόμενος από την ελληνική Ρωμυλία Ν. Πίκολος έγραψε ένα θεατρικό έργο με τίτλο «Ο Θάνατος του Δημοσθένους». Σε αυτό ο συγγραφέας επαινεί το αντιμακεδονικό μένος του αρχαίου ρήτορα και ψέγει τον βάρβαρο και μη Έλληνα Φίλιππο, που ήθελε να σκλαβώσει την
Ελλάδα. Είναι τουλάχιστον απρέπεια να παραλληλίζεται σαν τύραννος ο Φίλλιπος προς τον σουλτάνο. Αν το έργο δεν είχε παρασταθεί στη σκηνή του Βουκουρεστίου, όπου τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας είχαν οργανώσει τις θεατρικές παραστάσεις για να ενισχύσουν το φρόνημα της ελευθερίας, θα ήταν αδιάφορες οι απόψεις περί Μακεδόνων του Πίκολου. Οι ελληνικές φωνές που αντιμάχονται τον ελληνισμό δεν μας έλειψαν ποτέ.

Τι γράφει η Δραγώνα και τι ισχύει

Στο διαδίκτυο κυκλοφόρησαν «αποσπάσματα» από μια ένωση αποστράτων, τα οποία κατά λέξη δεν ανταποκρίνονται στα γραφόμενα. Ούτε, όμως, και στο νόημά τους ανταποκρίνονται. Τα γραφόμενα από την Θάλεια Δραγώνα είναι ακόμα χειρότερα. Στην εισαγωγή, που έχουν γράψει οι δύο επιμελήτριες της έκδοσης, Θάλεια Δραγώνα και Άννα Φραγουδάκη, στην επίμαχη σελίδα 16, γράφουν: «Ο λόγος των σχολικών βιβλίων για το έθνος, την κουλτούρα, την πολιτισμική ομοιογένεια και την εθνική συνέχεια από την αρχαιότητα εμφανίζεται να παραμένει εγκλωβισμένος στους μύθους και τις αντιφάσεις ενός εθνικισμού του 19^ου αιώνα». Δηλαδή, η αντίληψη της συνέχειας του ελληνικού έθνους από την αρχαιότητα με έμφαση στην πολιτισμική ομοιογένεια (τη λέξη «κουλτούρα» οι συγγραφείς μάλλον την χρησιμοποίησαν γιατί τους άρεσε και πίστεψαν ότι θα εντυπωσιάσουν το «πόπολο») είναι ένα μύθος που κατασκευάστηκε το 19^ον αιώνα. Προς ενίσχυση του ισχυρισμού τους πιο πάνω υιοθετούν δύο αποσπάσματα από βιβλία άλλων συγγραφέων. Το πρώτο απόσπασμα είναι του Βελουδή (Αθήνα 1982, 84), που γράφει: «Στην ελληνική περίπτωση πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι η “αναζήτηση” της “νεοελληνικής ταυτότητας” υπήρξε μια μακρά διαδικασία συγκρότησης επιχειρημάτων, που οδήγησε σε έναν ορισμό του “ελληνισμού” με κριτήρια ταυτόχρονα ανθρωπολογικά - φυλετικά και ιστορικά - πολιτισμικά». Η γραφή των λέξεων αναζήτηση νεοελληνικής ταυτότητας και ελληνισμός εντός εισαγωγικών άρει και το ουσιαστικό περιεχόμενων των λέξεων αυτών και παραπέμπει σαφώς σε καταχρηστική ονομασία μας ως Έλληνες, που δεν έχουμε το δικαίωμα να επικαλούμαστε τη συνέχεια του εθνικού βίου μας. Αμέσως μετά παραθέτουν ένα απόσπασμα της Σκοπετεάς (1988), που ισχυρίζεται: «Έτσι στη συγκυρία του 19^ου αιώνα, που διεξαγόταν η πάλη για την οριστικοποίηση των εθνικών συνόρων σε μια εποχή επεκτατισμών, αποικιοκρατίας και των αντίστοιχων ιδεολογιών που νομιμοποιούσαν αυτές τις πολιτικές, η ελληνική ταυτότητα θεωρήθηκε ανεπαρκής και κατώτερη σε σχέση με το ένδοξο παρελθόν των αρχαίων προγόνων». Το βασικό ερώτημα είναι από ποιους θεωρήθηκε κατώτερη και ποιοι την κατάντησαν χειρότερη.

Ξηλώνοντας το πλεκτό του εθνομηδενισμού

Ας δούμε, όμως, πρώτα τι συνέβαινε τον 19^ον αιώνα. Λίγο πολύ τα ευρωπαϊκά κράτη έχουν σχηματιστεί και παραμένουν αμφισβητούμενες, κυρίως από Γερμανούς, κάποιες μικρές περιοχές, όπως είναι η Σουδητία στην τότε Τσεχοσλαβακία και η περιοχή του Ρουρ που την διεκδικούσε η Γαλλία. Όσο για τις αποικίες τους, τα ευρωπαϊκά κράτη θεωρούσαν εαυτούς επικυρίαρχους και τις διοικούσαν με αρμοστές, ουδέποτε όμως ισχυρίστηκαν ότι τις ενσωμάτωσαν στο εθνικό κράτος τους. Μπορεί οι Μεγάλες Δυνάμεις να ευνόησαν το σχηματισμό νέων κρατών, κυρίως στη χερσόνησο του Αίμου, με βάση τα συμφέροντά τους, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψη και την εθνική ταυτότητα των νέων κρατών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν συμπαγείς εθνικοί πληθυσμοί που διαιρέθηκαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο σχηματισμός του τουρκικού κράτους, που αποτελεί συνονθύλευμα εθνοτήτων. Ως εκ τούτου, στο χώρο αυτό αναπτύσσεται ένας ιδιότυπος εθνικισμός, η επιβολή δια της βίας μιας ψευδούς εθνικής ταυτότητας, που δεν είχε ιστορικά και πολιτισμικά ερείσματα και επεβλήθη δια της βίας (εκσλαβισμός και εκτουρκισμός). Αντίθετα, οι υπηρετούντες τα συμφέροντα, τότε, των Μεγάλων Δυνάμεων (σήμερα της παγκοσμιοποίησης) ονόμασαν (και ονομάζουν) "ελληνικό εθνικισμό" το όραμα απελευθέρωσης και ενσωμάτωσης ελληνικών εδαφών με ισχυρές ελληνικές κοινότητες (Μικρά Ασία, Πόντος, Ανατολική Ρωμυλία, Νότια Σκόπια, που την υπάρχουσα τότε πολυπληθή ελληνική κοινότητα εξυπηρετούσε το προξενείο Βιτολίων, σημερινό Μοναστήρι, Βόρειος Ήπειρος, νησιά του Αιγαίου, Κρήτη και Κύπρος). Πρόκειται για περιοχές που οι έχοντες τη συνείδηση της ελληνικής καταγωγής κάτοικοί τους προσέφεραν το αίμα τους για τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους, ακόμα κι όταν μητρική γλώσσα τους δεν ήταν η ελληνική. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, λοιπόν, ότι τόσο η Θάλεια Δραγώνα όσο και πολλοί από τους υποστηρικτές τους έχουν υπογράψει το κείμενο υπέρ της αποδοχής του εκτρώματος Ανάν, που ο κυπριακός ελληνισμός στη συντριπτική πλειοψηφία του απέρριψε. Όπως δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι εν σπέρματι ο εθνομηδενισμός διατυπώθηκε από τους διανοούμενους της Αριστεράς, ασχέτως αν σήμερα εξυπηρετείται και από τις κυβερνήσεις της Δεξιάς και του Κέντρου.

Ουδέποτε αναζήτησαν οι Έλληνες εθνική ταυτότητα

Στην πραγματικότητα οι Έλληνες δεν αναζήτησαν εθνική ταυτότητα. Ήταν πάντα σίγουροι για την καταγωγή τους. Απλά για δικούς τους λόγους κάποιοι άλλοι τους την αρνούνται. Και συμβαίνει το εξής περίεργο: ενώ δίνουν το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται εθνικά ακόμα και όσοι δεν έχουν τα ιστορικά εχέγγυα, στερούν σε μας το δικαίωμα να ονομαζόμαστε Έλληνες με συνεχή εθνική παρουσία. Πολλά είναι τα ιστορικά στοιχεία που συνηγορούν στο δίκαιο δικαίωμά μας. Είναι αλήθεια ότι ο τόπος εγνώρισε πολλαπλές κατοχές. Όμως, οι Έλληνες διετήρησαν την ταυτότητά τους. Καταρχάς, επί Ρωμαιοκρατίας οι Έλληνες, εξαιτίας κυρίως του πολιτιστικού παρελθόντος, όχι μόνον διετήρησαν την ταυτότητά τους, αλλά τους είχε παρασχεθεί και αυτονομία, ατέλεια φόρων, και οι παλαιές πόλεις-κράτη είχαν το δικαίωμα να διατηρούν δικό τους στρατό. Οι πόλεμοι Σπαρτιατών και Μεσσηνίων εσταμάτησαν μόλις τον 3^ο μ.Χ. αιώνα, ενώ την ίδια εποχή ο αθηναϊκός στρατός εμψυχώθηκε από το σοφιστή Δεξίλεω και απέκρουσε τους Έρουλους (σκυθικό φύλο) επιδρομείς.   

Τα μεγάλα προβλήματα του ελληνισμού αρχίζουν με το διαχωρισμό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σε δυτική και ανατολική και τη βίαιη επιβολή του χριστιανισμού σαν της μόνης επίσημης θρησκείας. Η κυρίως Ελλάδα  αποτελούσε το Ελλαδικό θέμα και οι κάτοικοί του απεκαλούντο σκωπτικά «κατωτικοί», όχι τόσο σαν προσδιορισμός γεωγραφικός, δηλαδή αυτοί που κατοικούν προς τα κάτω, προς το Νότο, αλλά περισσότερο σαν προσδιορισμός περιφρόνησης. Η βία και οι διωγμοί, οι καταστροφές των ναών, των αγαλμάτων και των βιβλιοθηκών δεν έκαμψαν το φρόνημα των Ελλήνων, που επέζησαν και υπηρετούσαν τους θεούς τους, πότε κρυφά και πότε φανερά. Το αποδεικνύουν οι αποφάσεις των οικουμενικών συνόδων, οι αφορισμοί που περιέχονται στο Συνοδικό, καθώς και η νομοθεσία (περισσότερα για τους διωγμούς των Ελλήνων στο άρθρο μας «Η διαχρονικότητα της λαϊκής πίστης των Ελλήνων», ΟΡΙΟΝ, τ. 9, Ιούνιος 2009). Είναι χαρακτηριστικές οι διατάξεις της τελευταίας συλλογής νόμων, της Εξάβιβλου του Κωνσταντίνου Αρμενόπουλου, που δημοσιεύτηκε το 1350, δηλαδή 100 χρόνια πριν από την Άλωση. Σε αυτή προβλέπεται ότι όσοι έχουν δεχθεί το άγιο βάπτισμα και πάλι ελληνίζουν να υπόκεινται εις την εσχάτη των ποινών ή όσοι συνεχίζουν να προσφέρουν θυσίες στους παλαιούς θεούς, αλλά και όσοι γνωρίζουν τις ιεροπραξίες και όσοι βοηθούν να θανατώνονται και αυτοί. Διέσωσαν το απαγορευμένο τραγούδι, τους απαγορευμένους χορούς, το απαγορευμένο θέατρο. Διέσωσαν ακόμη και τους απαγορευμένους αθλητικούς αγώνες. Και δεν διέσωσαν την πολιτιστική παράδοση μόνον οι λόγιοι. Το Δημοτικό τραγούδι (ιδιαίτερα οι Παραλογές), όπως απέδειξε ο πανεπιστημιακός δάσκαλος Στίλπων Κυριακιδης, είναι γνήσιο τέκνο της αρχαίας τραγωδίας. Τα κλεφτόπουλα επάνω στα βουνά παράβγαιναν στο τρέξιμο, στο πάλεμα, στο ρίξιμο του λιθαριού και στη σκοποβολή. Χόρευαν τον συρτό, που πρωτονομάζεται "συρτός" σε στήλη του 1^ου π.Χ. αιώνα και βρέθηκε στον Ορχομενό Βοιωτίας. Επέβαλαν στο τυπικό της χριστιανικής λατρείας μέρος του τυπικού της αρχαίας λατρείας. Η προσφορά σταριού και κόκκων ροδιού στους νεκρούς, το άναμμα κεριών στα εικονίσματα, ήταν απαγορευμένα επί ποινή θανάτου. Το φαινόμενο του Πλήθωνα δεν προήλθε από παρθενογένεση και δεν οφείλεται στην παραξενιά του.

Η συνείδηση της εθνικής συνέχειας στα νεώτερα χρόνια

Δύο είναι οι αιτίες που αναθερμάνθηκε η εθνική συνείδηση των Ελλήνων. Η πρώτη είναι η αναβίωση των αρχαίων ελληνικών επιστημών στην Δύση και η περιστολή της κεντρικής εξουσίας της Κωνσταντινούπολης. Η Αναγέννηση δεν είναι ένα φαινόμενο που γεννήθηκε στο 15^ον και 16^ον αιώνα. Η αναγέννηση των αρχαίων ελληνικών επιστημών είχε κατά το μεγαλύτερο μέρος συντελεστεί μέχρι τον 13^ο αιώνα από μεταφράσεις αραβικών συγγραμμάτων, που τις είχαν διασώσει. Μέχρι το 1200 είχαν ιδρυθεί τα περιώνυμα πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Καίμπριτζ, της Σορβόνης και άλλων λιγώτερο διασήμων. Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστική η επιστολή του πάπα Ινοκέντιου Γ΄, που έστειλε στους αρχηγούς των Σταυροφόρων και κατέλαβαν την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 1204, οπότε τους επεσήμαινε ότι πρέπει να δείξουν ευγενική συμπεριφορά προς τους Έλληνες, γιατί η Ελλάδα είναι το λίκνο του πολιτισμού.

Μετά τη μάχη του Μάντζικερτ, το 1071, είχε αρχίσει η σταδιακή εξάπλωση των Τούρκων στα εδάφη της Μ. Ασίας και του Πόντου. Ενώ με την κατάληψη της αυτοκρατορίας από τους Φράγκους, το 1204, η αυτοκρατορία είχε περιοριστεί στη μισή σχεδόν Πελοπόννησο και τα εδάφη της Αυτοκρατορίας της Νικαίας. Πριν μάλιστα από την Άλωση, την κατ’ όνομα πλέον αυτοκρατορία αποτελούσαν λίγα χιλιόμετρα γύρω από την Κωνσταντινούπολη και το Δεσποτάτο του Μυστρά, φόρου υποτελή στο σουλτάνο και σπαρασσόμενη από τις εσωτερικές έριδες «ενωτικών» και «ανθενωτικών». Τότε οι άρχοντες έκαναν στροφή προς τον ελληνικό πληθυσμό, που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούσαν ότι τον αποτελούσαν πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Η αρχή έγινε με τον αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Βατάτζη, που έγραψε στον πάπα Γρηγόριο Θ΄: «Οι γενάρχαι της βασιλείας μου, οι από του γένους των Δουκών και Κομνηνών, ίνα μη τους άλλους λέγω, τους από γενών Ελληνικών άρξαντας (1) επί πολλάς εκατοστύας ετών την αρχήν κατέσχον της Κωνσταντινουπόλεως , ούς και η της Ρώμης εκκλησία και οι ιεράρχαι προσηγόρευον Ρωμαίων αυτοκράτορας». Ο τελευταίος αυτοκράτορας, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ονόμασε, κατά τον ιστορικό Φραντζή, την Κωνσταντινούπολη «χαρά των Ελλήνων». Παρά την αντίδραση της εκκλησίας (δεν πρέπει να ξεχνάμε το κάψιμο των «Νόμων» του Πλήθωνα από τον Σχολάριο και την παραίνεσή του προς τον Ραούλ του Οισή, διοικητού της Λακωνίας, να θανατώνει τους ελληνίζοντες), οι  αυτοκράτορες επέτρεψαν στον Πλήθωνα να ιδρύσει τη σχολή του στον Μυστρά, την δεύτερη διοικητική έδρα, και να ασκεί ελεύθερα την λατρεία του προς τον Δία και τους άλλους αρχαίους θεούς με τους μαθητές του.

Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης και την παράδοση του Μυστρά στον Μωάμεθ από τον Θωμά Παλαιολόγο, οι διαφυγόντες στην Δύση λόγιοι, ανάμεσά τους και οι μαθητές του Πλήθωνα, συνετέλεσαν στην ανάπτυξη ενός φιλελληνικού κινήματος που προέβλεπε τη δημιουργία ελεύθερου ελληνικού κράτους στα όρια του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Όλες οι προσπάθειες για την οργάνωση μιας νέας σταυροφορίας δεν κατέτειναν στην απελευθέρωση της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αλλά στη δημιουργία ελληνικού κράτους. Για τον λόγο αυτόν ο πάπας Κλήμης Ζ΄ έστειλε τον Ιανό Λάσκαρη στην αυλή του Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας, για να τον πείσει να ηγηθεί της σταυροφορίας. Στον λόγο του προς τον αυτοκράτορα ο Λάσκαρης παραλείπει το Βυζάντιο (δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού στην Δύση το ακολουθούσε η κατηγορία του αιρετικού, όπως η ίδια κατηγορία συνόδευε την Δύση από τους Βυζαντινούς) και συνδέει την αρχαία Ελλάδα με τον χριστιανισμό, ανακατεύοντας τα ονόματα των αρχαίων ηρώων με αυτά των πατέρων της εκκλησίας. Από μία άποψη αυτή είναι η πρώτη επίσημη προσπάθεια καθιέρωσης του ελληνοχριστιανικού μορφώματος.

Η εθνική συνείδηση κατά την Τουρκοκρατία

Τους χρόνους της Αναγέννησης σημάδευσε η ανακάλυψη από τον Γουτεμβέργιο των κινητών τυπογραφικών στοιχείων, που έδωσε μεγάλη ώθηση στην διάδοση της γνώσης. Τα βιβλία πλέον δεν είχαν υψηλό κόστος παραγωγής κι έγιναν προσιτά σε πολλούς περισσότερους αναγνώστες. Αμέσως οι Έλληνες της Δύσης άδραξαν την ευκαιρία και άρχισαν τις εκδόσεις έργων των αρχαίων Ελλήνων σοφών. Επίκεντρο ήταν το ευρισκόμενο στη Βενετία τυπογραφείο του φιλέλληνα Άλδου Μανούτιου. Με την εδραίωση της οθωμανικής εξουσίας στην Ελλάδα, πολλοί από τους λόγιους εγκατέλειψαν τη Δύση, γύρισαν στον τόπο καταγωγής τους και ίδρυσαν σχολεία. Τότε άρχισαν να αποστέλλονται σωρηδόν στα σχολεία αυτά τα αντίτυπα των έργων των Ελλήνων σοφών. Ο μύθος του «Κρυφού Σχολειού» πρέπει κάποτε να σταματήσει. Στην κυριολεξία κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα είχαμε έναν εκπαιδευτικό οργασμό, που απέναντί του στάθηκε το Πατριαρχείο. Είναι φρικιαστική η περιγραφή που κάνει ο μεγάλος δάσκαλος του γένους Μεθόδιος Ανθρακίτης του καψίματος των βιβλίων του στην αυλή του Πατριαρχείου. Κύρια αντίδραση της Εκκλησίας απέναντι στην αναβίωση της εθνικής συνείδησης ήταν η επιμονή να αποκαλούν τους Έλληνες "Ρωμιούς" (δηλαδή Ρωμαίους). Ο φωτισμένος δάσκαλος Ευγένιος Βούλγαρης, στα μέσα του 18^ου αιώνα, έλεγε ότι το σωστό είναι να ονομαζόμαστε Έλληνες ή το πολύ Γραικοί, γιατί αυτή ήταν η πρώτη ονομασία της χώρας, κατ’ ουδένα όμως λόγο πρέπει να ονομαζόμαστε Ρωμιοί. Είναι σημαντικό να λάβουμε  υπ’ όψη ότι ο αρχιμανδρίτης Βούλγαρης κυνηγήθηκε βιαίως από την Αθωνιάδα Σχολή, γιατί τόλμησε να διδάξει Λογική, και κατέφυγε στη Ρωσία, όπου και πέθανε. Έχουμε το 1819 την εγκύκλιο του πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄, που συνιστούσε στους ιερείς να μην βαπτίζουν τα παιδιά με ονόματα αρχαίων Ελλήνων, αλλά με ονόματα που περιέχονται στην Αγία Γραφή. Το σιγίλιο αυτό δημοσιεύτηκε αυτούσιο στο περιοδικό της Βιέννης «Καλλιόπη». Όμως, ο ιερομόναχος Χριστόφορος, νωρίτερα, παρακινούσε τους πιστούς να δίνουν στα παιδιά τους ονόματα αρχαίων ηρώων, «γιατί έτσι θέλουν ομοιάσει προς αυτούς». Οι Έλληνες επαναστάτες είχαν πλήρη συνείδηση της ελληνικής καταγωγής τους και για την απελευθέρωση της Ελλάδας αγωνίστηκαν.

Γλώσσα και DNA διαψεύδουν την ιέρεια της εθνικής ασυνέχειας

Σε ένα γράμμα του προς τον Μανουήλ Παλαιολόγο ο Πλήθων του γράφει: «Εσμέν γαρ ουν ων ηγείσθε τε και βασιλεύετε Έλληνες το γένος, ως ήτε η φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί. Έλλησι δε ουκ έστιν ευρείν ήτις άλλη οικειοτέρα χώρα ουδέν μάλλον προσήκουσα η Πελοπόννησος τε και όση δη ταύτη της Ευρώπης προσεχής των τε αυ νήσων επικείμεναι. Ταύτην γαρ δη φαίνονται την χώραν Έλληνες αεί οικούντες…». Ο «εθνικιστής» και «ρατσιστής», κατά την Δραγώνα και τους συν αυτή, ούτε λίγο ούτε πολύ, γράφει στον αυτοκράτορα ότι βασιλεύει σε κατοίκους ελληνικού γένους, όμως, η μητρική τους γλώσσα και η παιδεία μαρτυρεί. Κατά κύριο λόγο οι Έλληνες κατοικούν στην Πελοπόννησο και στην προέκταση της ευρωπαϊκής ξηράς, καθώς και τα νησιά που βρίσκονται κοντά της. Και υποδηλώνει ότι στη χώρα αυτή ανέκαθεν κατοικούσαν Έλληνες. Είναι φανερό ότι ο Πλήθων αναφέρεται στο Ελλαδικό βυζαντινό θέμα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι παραγνωρίζει τις υπόλοιπες εστίες του ελληνισμού. Απλά, είναι υποχρεωμένος ν’ ακολουθήσει τη διοικητική διαίρεση της εξουσίας.

Ωστόσο, η ίδια διαπίστωση του Πλήθωνος για τη γλώσσα ισχύει ακόμα και σήμερα, όχι μόνον για την ελληνική αλλά και πολλές ξένες (δες άρθρο μας στο 1^ο τεύχος του περιοδικού με τίτλο «Γλώσσα, πανάρχαια, ελληνική και συνδετικός κρίκος των λαών). Λέμε σήμερα λωποδύτης. Ελάχιστοι, όμως, γνωρίζουν ότι η λέξη «λώπος» είναι ομηρική και σημαίνει το θυλάκιο των ρούχων, όπου βάζουμε τα λεφτά μας ή άλλα πολύτιμα αντικείμενα. Άρα, ο λωποδύτης είναι αυτός που καταδύεται στο θυλάκιό μας και κλέβει αυτά που θέλουμε να διαφυλάξουμε. Πολύ κοινή είναι και η λέξη «απηύδησα». Οι δάσκαλοι, όμως, δεν μας έχουν εξηγήσει ότι «αυδή» στον Όμηρο σημαίνει φωνή και το απηύδησα σημαίνει βγήκα από τη φωνή μου, έμεινα χωρίς φωνή, έμεινα άναυδος. Αλλά δεν είναι μόνον η γλώσσα και το πολιτισμικό στοιχείο των θρησκευτικών τελετών που αποδεικνύει τη γενετική συνέχειά μας. Ήλθε η επιστήμη της Βιολογίας να επιβεβαιώσει κατά τον πιο αδιάψευστο τρόπο, με την ανάγνωση του γενετικού κώδικα (DNA), ότι κατά 95,5% είμαστε καυκάσιο (όπως θέλουν να το λένε) φύλο, στέλνοντας έτσι στο καλάθι των αχρήστων τον Φαλμεράυερ και τους σύγχρονους αρνητές της εθνολογικής συνέχειας των Ελλήνων (αναλυτικά στοιχεία υπάρχουν στο 2^ο τεύχος του περιοδικού στο άρθρο με τον τίτλο «Είμαστε πάντα Έλληνες). Με βάση την έρευνα που έκαναν ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια (συμμετείχε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) αποδείχθηκε ότι ο σύγχρονος Έλληνας κληρονόμησε το 70% του μιτοχονδριακού γονιδίου των προγόνων του, που έζησαν στη χώρα μας από το 36000 π.Χ. Αν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψη ότι η πατρότητα αναγνωρίζεται μόνον με το 12%, καταλαβαίνουμε το μέγεθος της κληρονομικότητας.

Οι «Δραγώνοι» του εθνομηδενισμού ξεσπαθώνουν

Βέβαια, αυτά δεν μπορεί να είναι άγνωστα στον Ευάγγελο Κωφό, σύμβουλο επί βαλκανικών θεμάτων στο Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής, που γράφει: «Το νεοελληνικό έθνος είναι προϊόν μια ιστορικής μετάλλαξης. Δεν θα υπήρχαμε ως έθνος, αν δεν είχε γίνει μέσα στο 19^οαιώνα με υβριδική αναγέννηση. Πρώτος ο Κοραής και μετά ο Παπαρρηγόπουλος διαμόρφωσαν τη νεοελληνική ταυτότητα ως αδιάσπαστη πολιτισμική ενότητα από τα αρχαία χρόνια και τα βυζαντινά ως σήμερα» (στο πάντα φιλόξενο σε τέτοιες απόψεις «Βήμα» - «Βήμα Ιδεών», στις 7/12/2007). Όπως είδαμε, ο Κοραής δεν είναι ο πρώτος που μίλησε για την πολιτισμική συνέχεια των Ελλήνων, αλλά είναι γέννημα αυτού του ιδεολογικού κινήματος. Απλά και μόνον θα πρέπει να συμπεριλάβουμε στη χορεία των «Δραγώνων» του εθνομηδενισμού και αυτούς που αποφάσισαν να αλλοιώσουν το πιο κύριο πολιτιστικό εθνικό χαρακτηριστικό, την γλώσσα. Στο προηγούμενο τεύχος παρουσιάσαμε κάποιους από τους σύγχρονους εθνομηδενιστές και κάποια από τα κέντρα που χρηματοδοτούν τέτοιες προσπάθειες. Όμως, δεν τελειώνουμε εδώ. Έχουμε ακόμα πολλά να πούμε για το βιβλίο «Τι είναι η πατρίδα μας;». Η μάχη μόλις τώρα αρχίζει.