Πίνακες με τις νεες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις που ψηφίστηκαν χθες

Μισθοί και συντάξεις εκ νέου στο απόσπασμα

Ψηφίστηκε εχθές η επικαιροποίησης του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής Δείτε τους Πινακες Με τις “μισθολογικές παρεμβάσεις” και τους “εξ ορθολογισμούς” ...

Και τα αντίστοιχα στις συνταξεις 

Το λάθος του ΔΝΤ με αριθμούς!

του Νίκου Χατζηνικολάου

 

 

Λίγες μόνον ημέρες μετά την 

αποκαλυπτική έκθεση του επικεφαλής οικονομολόγου του ΔΝΤ κ. Ολιβιέ Μπλανσάρ, που παραδεχόταν ότι οι λανθασμένοι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές του ελληνικού μνημονίου οδήγησαν στη σημερινή τραγική κατάσταση της οικονομίας και συνεπακόλουθα της κοινωνίας μας, ο εκπρόσωπος του Ταμείου κ. Τζέρι Ράις, θορυβημένος προφανώς από τις πρώτες αντιδράσεις και φοβούμενος περαιτέρω κλιμάκωσή τους, έσπευσε να «μαζέψει» το θέμα, μιλώντας για «παρερμηνεία» και για «λανθασμένες εντυπώσεις». Ανάλογη ήταν και η στάση του επιτρόπου Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης κ. Ολι Ρεν. Ο κύριος «καλό κουράγκιο» μας συνέστησε να σταματήσουμε πάραυτα τη συζήτηση για διόρθωση του λάθους και να συνεχίσουμε να εφαρμόζουμε αδιαμαρτύρητα τη… λανθασμένη συνταγή, ώστε να μην κλονιστεί το… «κλίμα εμπιστοσύνης» που έχει δημιουργηθεί για την Ελλάδα στους κόλπους της Ευρώπης τους τελευταίους μήνες!

ΤΟ ΕΥΛΟΓΟ ΕΡΩΤΗΜΑ που προκύπτει είναι πώς μεταφράζεται αυτή η «εμπιστοσύνη» στην οποία αναφέρεται ο κ. Ρεν, προκειμένου να «κινητροδοτήσει» τη σιωπή μας; Τι θα κερδίσει η χώρα αν συνεχίσει στον ίδιο δρόμο; Γιατί να εξακολουθήσουμε να εμπιστευόμαστε τους δανειστές μας; Ποια επιτυχία και σε ποιον τομέα έχει να επιδείξει η τρόικα, με το εξοντωτικό για την ελληνική κοινωνία πρόγραμμα λιτότητας -το περιβόητο μνημόνιο- που κατάρτισε και μας επέβαλε πριν από τρία χρόνια; Ποιες από τις προβλέψεις της επαληθεύτηκαν; Ποιες από τις υποσχέσεις της τηρήθηκαν; Και ακόμη: ποιες σοβαρές ενδείξεις ανάκαμψης ή έστω μερικής ανάσχεσης της υφεσιακής πορείας υπάρχουν σήμερα ώστε να ελπίζει κανείς βάσιμα πως με αυτή τη συνταγή θα βγούμε τελικά από την κρίση; Για ποια εμπιστοσύνη ομιλεί ο άνθρωπος που μας ευχήθηκε «καλό κουράγιο», ζητώντας μας να σιωπήσουμε; Για την εμπιστοσύνη των δανειστών μας στη συνεχιζόμενη αδράνεια και ηττοπάθεια της ελληνικής πολιτικής σκηνής;

Η ΤΡΟΪΚΑ με το μνημόνιό της δεν έκανε λάθος μόνο στους πολλαπλασιαστές. Εκανε λάθος σε όλα! Ας τα πάρουμε με τη σειρά:

• ΜΕΤΡΑ: Στο πρώτο μνημόνιο, τον Μάιο του 2010, οι δανειστές προέβλεπαν ότι χρειάζονταν μέτρα ύψους 25,5 δισ. ευρώ μέχρι το τέλος του 2013. Μέχρι σήμερα, όμως, συμπεριλαμβανομένων και αυτών του τρέχοντος έτους, έχουν ληφθεί μέτρα -περικοπές μισθών, συντάξεων, επιδομάτων και αύξηση φόρων- ύψους 59 δισ. ευρώ. Και ακόμη δεν έχει κλείσει ο λογαριασμός. Η τελευταία επικαιροποίηση του μνημονίου αναφέρει ότι απαιτούνται επιπλέον μέτρα 2 έως 4 δισ. ευρώ για τη διετία 2015-2016, ενώ εάν υπάρξουν αποκλίσεις από τους στόχους θα ζητηθούν και επιπλέον μέτρα για τα έτη 2013-2014.

• ΥΦΕΣΗ: Στο κείμενο του πρώτου μνημονίου προβλεπόταν ότι τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής θα βύθιζαν στην ύφεση την ελληνική οικονομία για δύο μόνον χρόνια. Ειδικότερα, η τρόικα προέβλεπε ύφεση 4% και 2,5% το 2010 και το 2011 αντίστοιχα και επιστροφή της οικονομίας σε τροχιά ανάπτυξης το 2012, με 1,1% ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ. Εναν χρόνο μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, τον Ιούλιο του 2011, οι προβλέψεις αναθεωρήθηκαν επί τα χείρω. Στο μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό πλαίσιο για την περίοδο 2012-2015 που παρουσιάστηκε προβλεπόταν αρνητικός ρυθμός ανάπτυξης 1,2% το 2012 και επιστροφή σε τροχιά ανάπτυξης, με ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ 1,1% το 2013. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΛΣΤΑΤ πριν από μερικές ημέρες, το ελληνικό ΑΕΠ τελικά συρρικνώθηκε κατά 6,5% το 2012, ενώ προβλέπεται περαιτέρω συρρίκνωση κατά 4,5% το 2013 και επιστροφή σε αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης, 0,2%, το 2014.

• ΑΝΕΡΓΙΑ: Εκτός πραγματικότητας ήταν και οι προβλέψεις της Κομισιόν και του ΔΝΤ για την εξέλιξη της ανεργίας. Με βάση το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2012-2015 προβλεπόταν αύξηση των ανέργων μέχρι και το 2012 και στη συνέχεια αντιστροφή της τάσης και μείωση της ανεργίας. Ειδικότερα, για το 2011 προβλεπόταν ποσοστό ανεργίας 14,5%, το 2012 15% και το 2013 14,5%. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το ποσοστό της ανεργίας στο τέλος Νοεμβρίου 2012 ήταν 27%, με 1.350.181 ανέργους, ενώ το ΚΕΠΕ προβλέπει εκτίναξη της ανεργίας στο 30% το 2013.

• ΧΡΕΟΣ: Το πρώτο μνημόνιο προέβλεπε ότι το 2012 το χρέος θα διαμορφωνόταν στο 149% του ΑΕΠ. Βρίσκεται όμως ήδη, μετά από ένα «κούρεμα» και μια επαναγορά, στο 175%.

• ΜΙΣΘΟΙ: Στο πρώτο μνημόνιο του 2010 αναφερόταν ότι δεν ήταν απαραίτητη η μείωση των μισθών του ιδιωτικού τομέα και η τρόικα πρότεινε το πάγωμά τους για μία τριετία. Μέχρι σήμερα οι μισθοί έχουν μειωθεί 30% κατά μέσο όρο.

• ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ: Στο πρώτο μνημόνιο προβλεπόταν ότι με τις θυσίες του ελληνικού λαού, το νοικοκύρεμα του κράτους και τις μεταρρυθμίσεις ο προϋπολογισμός θα εμφάνιζε πρωτογενές πλεόνασμα το 2011. Μετά και την τελευταία αναθεώρηση του μνημονίου προβλέπεται οριακό πρωτογενές πλεόνασμα φέτος.

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΡΑΓΕ και άλλα επιχειρήματα για να αποδειχθεί ότι το λάθος δεν ήταν απλώς και μόνο οι… πολλαπλασιαστές, αλλά η ίδια η φιλοσοφία του μνημονίου; Χρειάζονται και άλλα στοιχεία για να αποδειχθεί ότι, ενώ οι άνθρωποι δυστυχούν, ούτε οι αριθμοί ευημερούν; Χρειάζεται πολλή σκέψη για να καταλάβουν οι δανειστές μας, αλλά και οι κυβερνήτες μας, ότι πρέπει τώρα επειγόντως να αλλάξει αυτή η αποτυχημένη συνταγή και στη θέση της να υιοθετηθεί και να εφαρμοστεί μια άλλη πολιτική, που δεν θα οδηγεί τη χώρα και την κοινωνία στην εξαθλίωση, αλλά στην ανάπτυξη και την ευημερία;

Ποια είναι αυτή η γυναίκα;

 

Πώς τη λένε; Την ξέρω; Κάτι μου λέει το πρόσωπό της. Πού την έχω δει; Στην τηλεόραση; Στο internet; Στο σινεμά; Κάπου στον δρόμο; Είναι διαφήμιση, είναι πραγματικότητα, τι είναι; Μοιάζουν τα πρόσωπα, μπορείς να μπερδευτείς. Μήπως είναι κάποιος δικός μου άνθρωπος; Κι αν είναι μια παλιά φωτογραφία της οικογένειάς μου, αν είναι συγγενής μου, αίμα μου; Μια άγνωστη ιστορία του προσφυγικού μας παρελθόντος; Τα ξέρω τα μάτια της…

Ποια είναι, άραγε, αυτή η γυναίκα; Μοιάζει φτωχή και κουρασμένη. Τι της έχει συμβεί;Από ποια δύσκολη εποχή έρχεται η εικόνα της; Από ποια χώρα; Σε ποιο σημείο της αέναης Αδικίας βρέθηκε να ζει;

Τι απέγινε εκείνη; Τι απέγιναν τα παιδιά της; Τι απέγιναν οι σκέψεις της; Χάθηκαν; Ή μήπως όχι; Είναι εδώ δίπλα μου; Μήπως ζει; Μήπως βρίσκεται στην Αθήνα, μήπως βλέπουμε τον ίδιο ήλιο τώρα που γράφω στο μικρό μου δωμάτιο; Ποια είναι; Μήπως δεν έχει σημασία; Μήπως χάνω (ξανά) τον χρόνο μου; Τι με νοιάζει; Τι θα αλλάξει στη δική μου τη ζωή αν ξέρω; Πότε θα αλλάξει η δική μου η ζωή αν, τελικά, μάθω;

Ποια είναι;

Επί 20 ολόκληρα μίλια, η φωτογράφος σκεφτόταν αν θα έπρεπε να είχε σταματήσει σ’ αυτό που είδε με την άκρη του ματιού της στη δεξιά πλευρά του δρόμου. Η δουλειά είχε γίνει, την αμοιβή της θα την έπαιρνε, μέχρι τελευταίο σεντ, έξω έβρεχε κι όμως μέσα της υπήρχε μια δύναμη- μη ελέγξιμη πια- που δεν άφηνε σε ησυχία το μυαλό της. Για 20 μίλια ήταν αναποφάσιστη (μικρή απόσταση, αν σκεφτεί κανείς πως υπάρχουν πολλοί που διανύουν αναποφάσιστοι κι αδρανείς ολόκληρη τη ζωή τους). Ξαφνικά σταμάτησε το αυτοκίνητο. Ο δρόμος ήταν άδειος. Επιτόπου στροφή. Ακολούθησε την αντίθετη πορεία – του δρόμου και της λογικής- και βρέθηκε ξανά στον καταυλισμό.

Εκεί ζούσαν προσωρινά, με τις οικογένειές τους σε παραπήγματα, περιφερόμενοι άστεγοι αγρότες. Πάμφθηνα εργατικά χέρια μεταναστών για τις καλλιέργειες της περιοχής. Θα μάζευαν αρακά και μπιζέλια, αλλά την προηγούμενη νύχτα ο παγετός είχε καταστρέψει τη σοδειά. Άλλο ένα κακό νέο ανάμεσα στα χιλιάδες δυσάρεστα μαντάτα της ζωής τους- πότε θα σταματούσε αυτό; Ίσως ποτέ.

Η ανησυχία ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Πολύ σύντομα, οι κάτοικοι της περιοχής και οι ιδιοκτήτες των καλλιεργειών, θα έρχονταν να τους διώξουν. Με βίαιο τρόπο, χωρίς έλεος. Οι ίδιοι καθωσπρέπει άνθρωποι, με τα παιδιά, τα σπίτια και τη γη τους- οι οποίοι θα τους έδιναν δουλειά στα χωράφια τους- οι ίδιοι την επόμενη μέρα θα χρησιμοποιούσαν κάθε τρόπο για να τους διώξουν, αφού πια η παρουσία τους δε θα απέφερε πια κανένα απολύτως κέρδος. Η πραότητα του χαρακτήρα και ο ανθρωπισμός τους βασίζονταν στον αστάθμητο παράγοντα του κατάλληλου απτού ανταλλάγματος. Η υπόγεια αποδοχή της ένοχης χρησιμότητας ενός εγκλήματος γεννά τον πιο ορκισμένο στρατό φανατικών, εκείνων που εθίζονται στη δικαιολογία κάθε επόμενου εγκλήματος.

Μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα της απόλυτης φτώχιας, της αγωνίας και του πόνου, η φωτογράφος εστίασε στη μητέρα με τα τέσσερα πεινασμένα παιδιά (υπήρχε κι ένα πέμπτο στην κοιλιά της μάνας, που θα γεννιόταν σε λίγους μήνες, σε καιρούς απόγνωσης). Η δικιά τους ήταν η πιο πρόχειρα φτιαγμένη τέντα απ’ όλες. Τράβηξε δυο πρώτες φωτογραφίες. Δυο γενικά πλάνα.

Και μετά πλησίασε. Όλο και πλησίαζε. Η μητέρα δεν κοίταξε ποτέ προς το φακό ή προς τον άνθρωπο που ακάλεστος είχε εισβάλει στην ελάχιστη ιδιωτικότητά τους.

Συνολικά τράβηξε έξι φωτογραφίες. Δεν ρώτησε το όνομα της μητέρας, ζήτησε μόνο να μάθει την ηλικία της.

«32 χρόνων».

Κι όμως… Αυτό ήταν το ταλαιπωρημένο πρόσωπο μιας 32χρονης γυναίκας, που είχε βιώσει τόσα, όσα αρκούσαν για πολλές ζωές. Ζούσαν τρώγοντας παγωμένα λαχανικά – ήταν βαρυχειμωνιά- και όσα μικρά πουλιά μπορούσαν να σκοτώσουν τα ίδια τα παιδιά.

Η φωτογράφος υποσχέθηκε προφορικά – αν και δεν της ζητήθηκε- να μην δημοσιεύσει το υλικό.

Είπε ψέματα.

Αυτό το ψέμα ,όμως, ευεργέτησε αμέσως πολλούς κατατρεγμένους. Τρεις μέρες μετά τη δημοσίευση της φωτογραφίας στην εφημερίδα, εκείνος ο καταυλισμός στη μέση του τίποτα (US Highway 101, 2.500χλμ, κατά μήκος της δυτικής ακτής) γέμισε με τρόφιμα, ρούχα και προσφορές ανθρώπων που είχαν συγκινηθεί από τη φωτογραφία της μητέρας. Κάποιοι απ’ τους άστεγους εργάτες είχαν ήδη φύγει (για πού άραγε; Για ένα επόμενο πουθενά…), ανάμεσά τους, όμως, και η μητέρα με τα παιδιά. Εκείνοι δεν ήξεραν τι είχε συμβεί.

Η δημοσίευση μιας δεύτερης φωτογραφίας- διαφορετικής από αυτή που είχε μπει στην εφημερίδα- έκανε τον γύρο της χώρας μέσα σε λίγες μέρες. Η μητέρα είχε γίνει σύμβολο καρτερικότητας κι αξιοπρέπειας σε καιρούς δυστυχίας κι εξαθλίωσης. Όλοι μιλούσαν για εκείνη και τα μικρά της.

Ένα αποφασισμένο βλέμμα, σ’ ένα κουρασμένο πρόσωπο. Και δυο παιδιά ν ακουμπούν φοβισμένα πάνω της. Ήταν ο φόβος του φακού, αλλά έμοιαζε με το φόβο του παρόντος και του μέλλοντος. Ήταν τα δύσκολα χρόνια. Κι εκείνη ήταν η Μόνα Λίζα μιας σκονισμένης απ’ τις αντιξοότητες εποχής.

[ H Dorothea Lange (Ντοροθέα Λανγκ) τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες το 1936, στις Ηνωμένες Πολιτείες (Nipomo, California). Το στιγμιότυπο της μητέρας με τα δυο παιδιά γυρισμένα στο φακό, αποτέλεσε την πιο χαρακτηριστική φωτογραφία της Παγκόσμιας Οικονομικής Ύφεσης πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. (Great Depression).  Η ταυτότητα της εμβληματικής “Migrant Mother” έγινε γνωστή πολλές δεκαετίες αργότερα, όταν η ηλικιωμένη πλέον γυναίκα εκείνης της φωτογραφίας έδινε μάχη με τον καρκίνο και δεν είχε τα χρήματα για να νοσηλευτεί σε δημόσιο νοσοκομείο. Τότε δημοσιεύτηκε τ’ όνομά της και μαζεύτηκε ένα ποσό (κάποιες χιλιάδες δολάρια) που της επέτρεψε να ‘χει ένα αξιοπρεπές τέλος. Την έλεγαν Φλόρενς (Florence Owens Thomson 1903 -1983), ήταν μια Τσερόκι. Διωγμένη από την Οκλαχόμα – όπως χιλιάδες της φυλής της-  παντρεύτηκε σε μικρή ηλικία, όμως η οικογένεια του συζύγου δεν ήθελε μια ινδιάνα για νύφη. Έκαναν παιδιά, εκείνος πέθανε ξαφνικά. Πώς θα ζήσουν; Τι θα κάνουν; Οικονομική ύφεση, ανεργία, διώξεις. Ανατροπές, μόνο ανατροπές. Ένας άβολος σκληρός άδικος κόσμος. Κάθε βήμα της ζωής της- από την αρχή- έμοιαζε δύσκολο, έως ακατόρθωτο. Κάθε βήμα κι ένας πόνος. Κι όλα να μοιάζουν κάθε φορά με το τέλος του κόσμου.

Η Φλόρενς δεν κέρδισε ποτέ χρήματα από τη φωτογραφία (μόνο το ποσό εκείνο στα γεράματα, πριν πεθάνει). Ούτε η Λανγκ. Τα δικαιώματα ανήκαν στην αμερικανική κυβέρνηση ( με κρατικό χρήμα-Farm Security Administration- είχαν πληρωθεί τα ντοκουμέντα της ομάδας φωτογράφων που ταξίδευαν στις φτωχές αγροτικές περιοχές της Αμερικής). Η Λανγκ, όμως, κέρδισε αναγνωρισιμότητα κι επαγγελματική καταξίωση.]

(Dorothea Lange 1895-1965)

Aυτή είναι η Φλόρενς το 1979, μαζί με τις κόρες της. Μπροστά της γονατιστή η Νόρμα (το μωρό που κρατούσε τότε στα χέρια της). Πίσω της η Κάθριν και η Ρούμπυ (τα δυο παιδιά με τη γυρισμένη πλάτη στη φωτογραφία του ’36. H Ρούμπυ εμφανιζόταν στο πλευρό της μητέρας της και σε δυο ακόμα από εκείνες τις φωτογραφίες)

H “Migrant Mother” είναι η χαρακτηριστικότερη φωτογραφία της Μεγάλης Ύφεσης. Γρήγορα, όμως, ήρθε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος κι απέκτησε τους δικούς του ήρωες, τις δικές του εμβληματικές μορφές. Και μετά ήρθε η εποχή της ευημερίας. Κι εκείνη είχε τα σύμβολά της, παντοδύναμα. Ζήτω το χρήμα! Η φτωχή μητέρα έμοιαζε πολύ μακρινή. Τόσο μακρινή, που αρκούσε για να γίνει γραμματόσημο.

(Γραμματόσημο του 1998).

Έτσι γίνεται συνήθως. Οι άνθρωποι τιμούν, φροντίζουν, επιβραβεύουν κι αγαπούν οτιδήποτε υπάρχει σε απόσταση ασφαλείας. Το ΤΩΡΑ παραμένει πάντοτε η εποχή της βαρβαρότητας.

ΥΓ. Σήμερα στο Nipomo (πληθυσμός 16.000 κάτοικοι), πολύ κοντά στο σημείο της τυχαίας ιστορικής φωτογράφισης υπάρχει ένα σχολείο, που φέρει ένα όνομα. Το όνομα της φωτογράφου Ντοροθέα Λανγκ. Όχι της Φλόρενς. Ίσως καλύτερα.

Καλύτερα να μην ήξερα καν το όνομά της, όπως όταν πρωτοείδα τη φωτογραφία κι αναρωτιόμουν αν ήταν ένας δικός μου άνθρωπος. Γιατί όταν ξέρεις όλες αυτές τις λεπτομέρειες, η γυναίκα γίνεται το ενδιαφέρον ντεκόρ μιας ακόμα ιστορίας, ανάμεσα σε αμέτρητες άλλες- που θα μάθεις ή δε θα μάθεις- και νομίζεις πως δεν έχουν καμία σύνδεση με το δικό σου σύντομο πέρασμα απ’ αυτόν τον κόσμο.

Ενώ στην πραγματικότητα εκείνο το βλέμμα, εκείνη η μάνα και τα παιδιά είναι η δική σου ιστορία.

«Ένας οικονομικά εξαθλιωμένος στρατιωτικός είναι άχρηστος και επικίνδυνος»

Καταγωγή από την Ξυλαγανή έχει ο κ. Ιατρίδης ο οποίος βρέθηκε χθες στην Κομοτηνή, λίγες μέρες μετά τη συνάντηση που είχε με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, σχολιάζοντας στο «Χ» τα αποτελέσματα αυτής

Καταγωγή από την Ξυλαγανή, όπου διατηρεί ακόμα το πατρικό του σπίτι, έχει ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Αποστράτων Πολεμικής Αεροπορίας αντιπτέραρχος ιπτάμενος Κωνσταντίνος Ιατρίδης, ο οποίος βρέθηκε χθες στην Κομοτηνή με αφορμή την πρόσκληση που έλαβε από το παράρτημα Ν. Ροδόπης της Ένωση Αποστράτων Πολεμικής Αεροπορίας να παραβρεθεί στην ετήσια εκδήλωσή τους. Η επίσκεψή του αυτή στην πόλη μας έγινε μόλις μερικές μέρες μετά τη συνάντηση που είχε με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, μαζί με τους προέδρους των αντίστοιχων Ενώσεων Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού και Ναυτικού. Για πρώτη φορά ο πρωθυπουργός, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Πάνου Παναγιωτόπουλου, συναντήθηκε με στελέχη της Ένωσης Απόστρατων Αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων. Σε αυτή βασικό ζήτημα που έθεσαν οι απόστρατοι ήταν αυτό της διπλής περικοπής των συντάξεων, της προσαρμογής, δηλαδή, στους μισθούς των εν ενεργεία και στη συνέχεια της δεύτερης περικοπής του 5% έως 20%. Αυτή η ακριβώς η συνάντηση αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης με τον κ. Ιατρίδη, ο οποίος μίλησε έξω από τα δόντια στο «Χ» κάνοντας ακόμα λόγο «για οικονομικά εξαθλιωμένους στρατιωτικούς που είναι άχρηστοι και επικίνδυνοι», ενώ προέβλεψε πολιτική στροφή αποστράτων και εν ενεργεία στην αριστερά ή στην άκρα δεξιά. Υπηρετήσατε την αεροπορία σε καλές εποχές σε σχέση με σήμερα; -Πάντοτε υπήρχε έργο, άγχος, στρες και η πατρίδα. Σήμερα όμως υπάρχει οικονομική κρίση που μας επηρέασε όλους και προσωπικά και πολύ περισσότερο το δικό μας χώρο των ενόπλων δυνάμεων. Οι συνεχιζόμενες περικοπές επηρεάζουν την αποτρεπτική ικανότητα και την άμυνα της χώρας και εκεί πρέπει να δώσουμε προσοχή. Η ηγεσία της χώρας μας, πολιτικοί και στρατιωτικοί, ο πρωθυπουργός πρέπει να ενσκήψουν για να επιλύσουν τα προβλήματα. Ο κίνδυνος εξ’ ανατολών υπάρχει η στρατιωτική απειλή υπάρχει και ξέρουμε κάθε μέρα τι κάνουν και προκαλούν οι Τούρκοι. Άλλωστε έχουμε πρόσφατα γεγονότα, όπως τα Ίμια. Πρέπει να έχουμε διαθεσιμότητα πολεμικών μέσων, είτε αεροσκαφών, είτε πλοίων, γιατί δεν ξέρουμε τι επιδιώκουν και τι θέλουν να κάνουν, ειδικά στη σημερινή κατάσταση που υπάρχει οικονομική κρίση και εξαθλίωση του λαού. Είναι απαίτηση και επιτακτική ανάγκη να έχουμε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις και ένα προσωπικό με υψηλό ηθικό. Αυτή ήταν η ατζέντα αιτημάτων με την οποία έγινε η συζήτηση με τον πρωθυπουργό; Στη συνάντηση που έγινε με τον κ. πρωθυπουργό συζητήσαμε τα δικά μας προβλήματα. Η οικονομική κρίση επηρεάζει όλο τον ελληνικό λαό, εμάς όμως πολύ περισσότερο γιατί οι απόστρατοι και οι ενεργεία και ειδικά οι απόστρατοι έχουμε υποστεί εννέα περικοπές, ενώ όλοι έχουν υποστεί πέντε ή έξι. Οι ειδικές περικοπές φτάνουν μέχρι και το 57% από 200 ευρώ μέχρι 600 ευρώ στους ανώτερους βαθμούς. Πήγαμε στον πρωθυπουργό με ένα αίτημα να μην υποστούμε διπλές περικοπές. Δε ζητήσαμε να μην συνεισφέρουμε στην όλη προσπάθεια, αλλά ζητήσαμε να αρθεί αυτή η αδικία και να υποστούμε μία μόνο περικοπή, γιατί παραβιάζει κάθε αρχή της ισότητας και είναι αντισυνταγματικό. Μας υποσχέθηκε ότι θα επιχειρήσει για το 2014 να μη γίνει περικοπές, αλλά δεν είμαστε ικανοποιημένοι και γι’ αυτό θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας. Το αξιόμαχο των ενόπλων δυνάμεων επηρεάζεται από την οικονομική κρίση; -Αντίθετα με όσα λέει ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, θα είναι κανείς αφελής να μην πιστεύει ότι όλη αυτή η κατάσταση δεν έχει επηρεάσει το αξιόμαχο, ακριβώς επειδή υπάρχει ο ανθρώπινος παράγοντας. Όταν κάποιος έχει να πληρώσει τα χαράτσια και τους φόρους, δεν έχει να σπουδάσει τα παιδιά του, πως ο πιλότος με καθαρό μυαλό να εκτελέσει την αποστολή του; Γι’ αυτό ζητούμε ακόμα και τώρα να άρει την αδικία και να υποστούμε διπλή περικοπή και το 2014 να μην κάνει καμία άλλη περικοπή. Ένας οικονομικά εξαθλιωμένος στρατιωτικός είναι άχρηστος και επικίνδυνος. Σήμερα οι ενεργεία και οι απόστρατοι βρίσκονται στα κάγκελα, υπάρχει οργή και θυμός και θέλουν να τιμωρήσουν. Εμείς δεν έχουμε τη δυνατότητα ούτε να κατεβάσουμε διακόπτες της ΔΕΗ, ούτε να σταματήσουμε τα τρένα, λεωφορεία, μετρό, έχουμε μία δύναμη της ψυχής μας για την πατρίδα και τη δύναμη της ψήφου μας και αυτή δεν είναι δεδομένη. Αν συνεχίσουν φοβάμαι ότι ο κόσμος μας θα φύγει ή στα αριστερά ή στα άκρα δεξιά».  Ο Κωνσταντίνος Ιατρίδης γεννήθηκε το 1954 στην Ξυλαγανή. Εισήλθε στη σχολή Ικάρων το 1973 και μετά από 4 χρόνια αποφοίτησε ως ανθυποσμηναγός και τοποθετήθηκε στην Ανδραβίδα στα φάντομ, όπου υπηρέτησε για 12 συνεχή χρόνια ως χειριστής πιλότος. Συνέχισε στο γενικό επιτελείο αεροπορίας ως επιτελής, στην Αμερική ως ακόλουθος αεροπορικός, στη μονάδα  στη Σαντορίνη ως διοικητής και υποδιοικητής, στη σχολή Εθνικής Άμυνας ως εκπαιδευτής, στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας ως διευθυντής δημοσίων και διεθνών σχέσεων του ΓΕΕΘΑ, διοικητής στην 113 πτέρυγα μάχης στη Θεσσαλονίκη, διευθυντής σπουδών στην ανωτάτη διακλαδική σχολή πολέμου αεροπορίας, γενικός επιθεωρητής της πολεμικής αεροπορίας, διοικητής της σχολής Ικάρων, διευθυντής α’ κλάδου στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας και διοικητής της Διοίκησης Αεροπορικής Υποστήριξης από όπου και αποστρατεύτηκε με το βαθμό του αντιπτεράρχου.

Τα καλά να λεγονται....

Υπάλληλος του ΙΚΑ αποκάλυψε απάτη-μαμούθ 12 εκατ. ευρώ και βραβεύεται από την κυβέρνηση

Η Μαρία Γαυγιωτάκη, υπεύθυνη Ολοκληρωμένων Πληροφοριακών Συστημάτων του ΙΚΑ αποκάλυψε απάτη στο ΙΚΑ και βραβεύεται με έπαινο από την κυβέρνηση, όπως ανακοίνωσε ο γενικός γραμματέας Παναγιώτης Μπαλτάκος.
Η Μαρία Γαυγιωτάκη με δική της πρωτοβουλία και ευθύνη, όπως ανακοίνωσε ο κ. Μπαλτάκος αποκάλυψε απάτη-μαμούθ εις βάρος του ΙΚΑ Καλλιθέας ύψους 12 εκατ. ευρώ και θα πάρει έπαινο, σύμφωνα με το άρθρο 61 του νόμου 3528/2007.

Tρίζει συθέμελα ο νόμος για τα αυθαίρετα

Ένα αυθαίρετο κτίσμα στην Ηγουμενίτσα θα κρίνει τη συνταγματικότητα του τελευταίου νόμου για τα αυθαίρετα (4014/2011), που η κυβέρνηση συμπτωματικά (;) βρίσκεται ένα βήμα πριν την αναθεώρησή του. Την Παρασκευή εκδικάστηκε στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας με το χαρακτήρα της «πρότυπης δίκης», η προσφυγή κατά της τακτοποίησης αυθαιρέτου στην Ηγουμενίτσα, που λόγω της σημασίας και του ευρύτερου ενδιαφέροντός της, έδωσε το έναυσμα για να συνεκδικαστούν μία αντίστοιχη υπόθεση στο Δερβένι Κορινθίας και δύο παρόμοιες προσφυγές σε Μαρούσι και Λαμία.

Όλες έριξαν στην… πυρά το νόμο για την αυθαίρετη δόμηση, που χαρακτήρισαν άλλο ένα νομοθέτημα πελατειακής διευθέτησης, που ακυρώνει το κράτος δικαίου και τις αρχές του συντάγματος για το χωροταξικό σχεδιασμό. Αμφιβολίες εκφράστηκαν και για την εισπρακτική λογική του, αφού όπως ειπώθηκε τα έσοδα είναι πολύ περιορισμένα για να λύσουν το οικονομικό πρόβλημα της χώρας.  

Στην στρεβλή πορεία του νόμου και στην συρρίκνωση των πόρων του Πράσινου Ταμείου υπέρ του δημοσιονομικού συμφέροντος, αναφέρθηκε και η εισηγήτρια της υπόθεσης κ. Αικατερίνη Σακελλαροπούλου (Σύμβουλος Επικρατείας). Πρόκειται για το βασικό δίλημμα που θα απασχολήσει το Ανώτατο Δικαστήριο μέχρι το καλοκαίρι και θα κρίνει την τύχη του νόμου. Εάν δηλαδή ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός μπορεί να δικαιολογήσει μία ρύθμιση που αποκλίνει από τις συνταγματικές επιταγές, σε βάρος μάλιστα των πολιτών που ήταν νομοταγείς.

 

ΥΠΕΚΑ: Ήταν άλλες οι προθέσεις του νόμου…

 

Αίσθηση προκάλεσε η νομική εκπρόσωπος του υπουργείου Περιβάλλοντος, η οποία παραδέχτηκε «ότι άλλες ήταν οι αρχικές προθέσεις του νόμου που σχεδιάστηκε για να πηγαίνουν όλα τα έσοδα στο περιβάλλον». Υποστήριξε ότι κάτι τέτοιο δεν συνέβη, καθώς «ένα σεβαστό κομμάτι (σ.σ. το 97,5% των προστίμων) προορίζεται για τη δημοσιονομική εξυπηρέτηση» και ζήτησε από το ΣτΕ να αλλάξει την αυστηρή νομολογία του από την στιγμή που ο τελευταίος νόμος «φέρνει μια νέα αντίληψη και μια καινοτομία» με το περιβαλλοντικό ισοζύγιο  (δημιουργία ελεύθερων χώρων, αναπλάσεων κ.ά).

Πρόκειται για μια προσχηματική πρόβλεψη, υπογράμμισαν οι νομικοί που υπερασπίστηκαν την αντισυνταγματικότητα του νόμου, καθώς τα έσοδα που διατίθενται πλέον για το περιβάλλον είναι μόνο το 2,5% των προστίμων. «Η ταμειακή διευκόλυνση δεν συνιστά λόγο δημοσίου συμφέροντος» υποστήριξε ο νομικός κ. Ανδρέας Παπαπετρόπουλος, μνημονεύοντας σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Επικρατείας, και επισήμανε ότι «ο νόμος Τρίτση και όλες οι μετέπειτα πελατειακές ρυθμίσεις της πολιτείας απέτυχαν παταγωδώς, αλλά χωρίς ο νομοθέτης να παραδειγματιστεί από τα λάθη του».

 

Οι νόμοι καλλιεργούν νέα αυθαίρετα 

 

Ο κ. Παπαπετρόπουλος χειρίζεται την προσφυγή, η οποία κατατέθηκε στο Διοικητικό Εφετείο Ιωαννίνων τον Απρίλιο του 2012, αλλά λόγω της σημασίας της συζητήθηκε στο ΣτΕ με το χαρακτήρα της «πρότυπης δίκης». Αφορά σε αυθαίρετο κτίσμα στην Ηγουμενίτσα (υπόθεση Θεοδωρίδη), με στόχο την προσβολή της απόφασης για συνέχιση παράνομης οικοδομής, η άδεια της οποίας είχε ανακληθεί. Το κτίσμα έχει ενταχθεί στο νόμο 4014 με αποτέλεσμα να συνεχίζει να χτίζεται.

«Φτάσαμε σε ένα σημείο που δεν γίνεται διάκριση μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας, που είναι στοιχειώδης διάταξη για το κράτος δικαίου. Στην Ελλάδα χτίζει κανείς αυθαίρετο με την προσδοκία ότι κάποια στιγμή ο νομοθέτης θα έρθει και θα του νομιμοποιήσει» τόνισε ο νομικός-συνταγματολόγος κ. Απόστολος Παπακωσταντίνου, που έκανε παρέμβαση στην «πρότυπη δίκη» για την υπόθεση της κ. Αγγελικής Ζωιδάκη. Η τελευταία έχει ζητήσει με προσφυγή της στο Διοικητικό Εφετείο Τριπόλεως την ακύρωση απόφασης ένταξης στο νόμο για τα αυθαίρετα, κτίσματος στο Δερβένι Κορινθίας.

Κατά της τακτοποίησης αυθαιρέτων τάχθηκαν με την σειρά τους άλλες δύο ξεχωριστές περιπτώσεις στο Μαρούσι (υπόθεση Θεοδωρόπουλου) και τη Λαμία (υπόθεση Νάσσου Μιχελή). «Ταλαιπωρούμαστε δέκα χρόνια, χωρίς να μπορούμε να γκρεμίσουμε ένα αυθαίρετο δίπλα στο σπίτι μας με διάφορες προφάσεις και προσκόμματα της διοίκησης» δήλωσε με αγανάκτηση ο κ. Νάσος Μιχελής, δικηγόρος, αλλά και «θύμα» του νόμου 4014 στη Λαμία.

 

Το καλοκαίρι η τύχη του νόμου

 

Η απόφαση της Ολομέλειας αναμένεται να γίνει γνωστή στις αρχές του καλοκαιριού, μολονότι το ΥΠΕΚΑ βρίσκεται σε διαδικασία αντικατάστασης του νόμου 4014, που αναμένεται να ανακοινώσει μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Έχει μάλιστα δηλώσει ότι η παράταση της ρύθμισης του υφιστάμενου πλαισίου μέχρι τα τέλη Μαΐου, θα είναι η τελευταία.

Νομικοί κύκλοι υποστηρίζουν ότι ο νόμος αντιμετωπίζει πολλά κενά, βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με την πάγια νομολογία του ΣτΕ για τα αυθαίρετα νέας γενιάς, τη στιγμή μάλιστα που ο θεσμός του περιβαλλοντικού ισοζυγίου που αποτελούσε το άλλοθι του νόμου έχει καταρρεύσει. Με τις νεότερες νομοθετικές ρυθμίσεις, στο «Πράσινο Ταμείο» για χρηματοδότηση περιβαλλοντικών δράσεων έχουν απομείνει μόνο ψίχουλα.

Αν ο νόμος καταπέσει, τότε μεγάλο ερώτημα είναι τι θα συμβεί με τους 500.000 πολίτες που έχουν ενταχθεί μέχρι σήμερα στη ρύθμιση. Θα τους επιστραφούν τα ποσά που έχουν πληρωθεί ή θα βρεθεί άλλης μορφής κίνητρο για να καρπωθεί το κράτος τους πόρους; Ουδείς μπορεί να κάνει με ασφάλεια τέτοιες προβλέψεις αν και γίνεται αντιληπτό πόσο δύσκολος θα είναι ο ρόλος του ΣτΕ σε αυτή την απόφαση από το πολιτικό και κοινωνικό βάρος που σηκώνει η υπόθεση των αυθαιρέτων.  

 

Το ΣτΕ έχει μπλοκάρει και τα δικαιολογητικά του νόμου

 

Αξίζει να σημειωθεί ότι την περασμένη Άνοιξη η Επιτροπή Αναστολών του ΣτΕ είχε μπλοκάρει τη «χαλαρή» διαδικασία αποδεικτικών σχετικά με το χρόνο ανέγερσης ενός κτίσματος μέχρις ότου κριθεί συνολικά η συνταγματικότητα του νόμου από την Ολομέλεια. Αιτία ήταν η προσφυγή που είχε γίνει από πολίτες του Αμαρουσίου ενάντια στη συνταγματικότητα του νόμου για τα αυθαίρετα και κατά των υπουργικών αποφάσεων που αφορούσαν την υποβολή δικαιολογητικών για το χρόνο ανέγερσης μιας οικοδομής αλλά και την ηλεκτρονική υποβολή των δηλώσεων. 

Το Ανώτατο Δικαστήριο είχε ζητήσει τότε να σταματήσει η χρήση ιδιωτικών εγγράφων (υπεύθυνες δηλώσεις, βεβαιώσεις μηχανικών) κατά την υποβολή των αιτήσεων, δίνοντας την κατεύθυνση να αξιοποιούνται αεροφωτογραφίες και δημόσια έγγραφα. Τότε η κυβέρνηση είχε εξαναγκαστεί σε βίαιη αναδίπλωση, καθώς με τη διαδικασία που είχε επιλεγεί γινόταν προσπάθεια να μεγιστοποιηθούν τα έσοδα των κρατικών ταμείων από τις εισπράξεις των προστίμων. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί μια νέα γενιά αυθαιρέτων, με στόχο να εκμεταλλευτεί τις ευνοϊκές ρυθμίσεις του νόμου.

Η κρίση, οι θυσίες του κόσμου και τα προνόμια των βουλευτών!

Φαήλος Κρανιδίωτης

Το προνόμιο που έχεις όταν ανήκεις στον αληθινό κόσμο της εργασίας και δεν έχεις υποκύψει στον «βάκιλλο» του ιδρυματισμού της εξουσίας, είναι ότι έχεις την πρέπουσα απόσταση για να βλέπεις καθαρά τα πράγματα.
Ακόμη και πολίτες που δεν ταυτίζονται ιδεολογικά με τον πρωθυπουργό ή διαφωνούν με συγκεκριμένες επιλογές του, αναγνωρίζουν την προσπάθεια που κάνει. Παραδέχονται ότι αν κάποιος δουλεύει σκληρά, αυτός σίγουρα είναι πρωτίστως ο ίδιος.
Ποτέ δεν τον βλέπουν σε κοσμικές συνάξεις, ζει μια λιτή ζωή από πεποίθηση, χωρίς προκλήσεις. Πηγαίνει πρώτος στη δουλειά και συχνά φεύγει τελευταίος.

Τι είναι όμως αυτό που κυρίως λείπει, για να νομιμοποιηθεί στη λαϊκή συνείδηση η προσπάθεια που γίνεται, με όσα λάθη κι αν έχει; Το παράδειγμα.

Ακούραστα θα το επαναλαμβάνουμε: Το παράδειγμα δεν είναι απλώς άλλος ένας τρόπος διοίκησης, είναι ο μόνος τρόπος διοίκησης. Κι αυτό το παράδειγμα δεν αρκεί να το δίνει μόνο ο πρωθυπουργός, αλλά το σύνολο των ταγών, όπου κι αν βρίσκονται.

Φαντάζεστε τον Αλέξανδρο να έπινε αχόρταγα το νερό του, που είχε μέσα στο κράνος ο στρατιώτης, στο πέρασμα της Γεδρωσίας ερήμου, αντί να το έχυνε λέγοντας το αθάνατο «αφού δεν πίνει ο στρατός, δεν πίνει κι ο Αλέξανδρος»; Φαντάζεστε γονείς να ντερλικώνουν τον άμπακο και τα παιδιά τους να τους κοιτούν πεινασμένα; Φαντάζεστε δειλούς αξιωματικούς με δυο πήχεις ξύγκι να ζητούν γενναιότητα και καρτερία από τους υποσιτισμένους στρατιώτες τους;

Σήμερα απαιτούμε από τους απλούς ανθρώπους εγκαρτέρηση και πίστη, νομιμοφροσύνη και θυσίες. Τους ζητάμε να ζουν με 700 ή και σκάρτα 500 ευρώ. Με παιδιά, ευθύνες, δάνεια. Από πλήθη πολιτών ζητάμε ν' αντέξουν την ανεργία, την έκπτωση εργασιακών κατακτήσεων δεκαετιών, υποσχόμενοι ότι σε μια επόμενη στροφή θα φανεί ένα καλύτερο μέλλον. Τους ζητάμε να υπομείνουν αγόγγυστα, να πιστέψουν, να μην επιτρέψουν να ξεχαρβαλωθεί η κοινωνία και να κλείσουν τ' αυτιά τους στους τυχοδιώκτες, που τους χαϊδεύουν τα χαμηλότερα ένστικτα και προσπαθούν να εξωθήσουν ολόκληρες κατηγορίες Ελλήνων στο χάος της ανομίας.

Πόση νομιμοφροσύνη μπορείς να ζητήσεις από τον άνεργο ή τον κουτσουρεμένο μισθωτό, όταν παντελονιάζεις επτά ολοστρόγγυλα χιλιάρικα τον μήνα; Πόση καρτερία μπορείς να περιμένεις απ' τον απλό άνθρωπο, όταν δικαιούσαι έξι μετακλητούς κι αποσπασμένους κι εκεί στοιβάζεις τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου, τα μπατζανάκια, τα βαφτιστήρια και τους κολλητούς σου ή ανταλλάσσεις τέτοιες «εξυπηρετήσεις» με άλλους συναδέλφους σου; Π.χ., εγώ προσλαμβάνω την γκόμενά σου κι εσύ προσλαμβάνεις τον γιο μου κι όλα ωραία. Πόσο συνεγείρει νομιμοποιητικά τον κόσμο να εξακολουθούμε με 10.000.000 πληθυσμό να έχουμε πενταπλάσιους υπαλλήλους στη Βουλή, απ' όσους έχει η Γερμανία με δεκαπλάσιο πληθυσμό; Οσο και οι 25 κηπουροί που είχαν προσληφθεί σε κεντρικό κρατικό νοσοκομείο, που δεν έχει. κήπο!

Από το ΠΑΣΟΚ δεν έχω απαιτήσεις. Πρώτοι διδάξαντες στο φαρδύ, ασύδοτο, ξέχειλο και μπατιρημένο κράτος, με τα επιδόματα... έγκαιρης προσέλευσης και τις στρατιές από παχιούς παχιούς κι αχαΐρευτους συμβούλους. Ούτε από τη ΔΗΜ.ΑΡ., που όλο ανησυχεί για την «προοδευτική» παρθενία της, έχω απαιτήσεις. Απαιτήσεις έχω από την παράταξη που θέλει να εκφράσει τη νοικοκυροσύνη, τον πατριωτισμό των Ελλήνων. Μπορεί να υπέπεσε κι αυτή κάποιες φορές στις πασοκικές μικροπολιτικάντηκες ευκολίες, αλλά στο DNA της Κεντροδεξιάς δεν αρμόζει η έλλειψη συλλογικού παραδείγματος της εξουσίας.

Στις φαμίλιες που μεγαλώνουν οι Ελληνες οι γονείς δίνουν στα παιδιά τους το παράδειγμα. Στερούνται για να προσφέρουν σε αυτά και στους ανήμπορους παππούδες τους. Δεν τιμωρούν τα καλά παιδιά κι ανταμείβουν τα κακά. Κι είναι γνωστό ότι μεγαλώνοντας κάνεις, συνήθως, αυτό που έβλεπες μικρός. Αν έβλεπες εργατικότητα και Δικαιοσύνη, γίνεσαι εργατικός και δίκαιος. Οποιος έχει κουμαντάρει τη φαμίλια του έχει διοικήσει έστω διμοιρία ή μια τόση δα επιχείρηση, ξέρει τη θεμελιακή αξία του παραδείγματος.

Μερτικό σε αυτή την κατάσταση έχει όλο το πολιτικό φάσμα. Ολοι λίγο πολύ βολέψανε τους δικούς τους κι 7.000 τον μήνα κονομάνε κι οι συριζαίοι «αντιεξουσιαστές» βουλευτές κι οι ημετέροι, που δεν τους φτάνουν, γιατί πρέπει να παίρνουνε φοντάν δώρο στους ψηφοφόρους. Ως απλό μέλος της παράταξης κι εργαζόμενος, βλέπω το βλέμμα των ανθρώπων όταν κουνάνε απαξιωτικά πάνω κάτω το κεφάλι τους. Τώρα, λοιπόν, όχι αύριο, πρέπει να πετσοκοπούν άγρια οι βουλευτικοί και κυβερνητικοί μισθοί, να μείνουν με δυο συνεργάτες έκαστος, όχι έξι, και να 'ρθει ο αριθμός των υπαλλήλων της Βουλής στα μέτρα που φτάνει το πάπλωμά μας. Θα 'ναι πολύ νοικοκυραίικο, κεντροδεξιό και πατριωτικό. Ετσι θα μπορούμε όλοι να κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια.

κυριακάτικη δημοκρατία

Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2013/02/blog-post_6805.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#.USHa3tnrhkg

Το Δημόσιο είναι το πρόβλημα και όχι το... «λάθος»

Αν μεγαλώσουμε ακόμα περισσότερο τον ήδη μεγάλο, σπάταλο και δυσλειτουργικό δημόσιο τομέα, μπορεί ο λανθασμένος πολλαπλασιαστής να μας οδηγήσει παροδικά σε κάποια υψηλότερα επίπεδα οικονομικής δραστηριότητας, όμως τα επίπεδα αυτά θα τα πληρώσουμε αργότερα

«Λάθος» ανέκραξε το ΔΝΤ ή «Λάθως» (όπως λένε και οι τοίχοι στην Αθήνα). Ο ίδιος ο αμαρτωλός εξηγεί το Λάθως του σε ερευνητικό δοκίμιο (Growthforecasterrorsandfiscalmultipliers, IMF working paper 13/1). Η εισαγωγή του κειμένου αυτού διαβάζεται ανεξάρτητα από τους 13 πίνακες και είναι προσιτή σε οποιονδήποτε που έχει περάσει «Μάκρο» 3ου έτους. Γι' αυτόν τον λόγο ας μου επιτραπεί ένας σχολιασμός επί των σχολίων.
Πολλοί από αυτούς που κατακεραυνώνουν το ΔΝΤ φθάνουν πολύ κοντά στο να υιοθετούν τα λεγόμενα «bootstrap economics». Αν κάποιος τραβήξει με δύναμη τα κορδόνια των παπουτσιών του προς τα πάνω, γιατί να μην μπορεί να υπερνικήσει τη δύναμη της βαρύτητας και να απογειωθεί σαν μπαλόνι στον αέρα; Αν ο πολλαπλασιαστής είναι 1,5 (και βάλε) για πάντα, και το δούμε ανάποδα (δηλαδή τι γίνεται με την τόνωση της ζήτησης), τότε βάζοντας 10 ευρώ στην οικονομία καταλήγεις με 15, βάζοντας 100 με 150 κ.ο.κ. Αυτά μπορεί να μετρούν τη βραχυπρόθεσμη κατάσταση και την ταχύτητα προσαρμογής, αλλά δεν μπορεί να παραμένουν για να χαρακτηρίσουν τη μόνιμη κατάσταση επ' άπειρον.
Και για να μην ξεχνιόμαστε: το μόνιμο πρόβλημα της Ελλάδας παραμένει ο μεγάλος, σπάταλος και δυσλειτουργικός δημόσιος τομέας. Αν τον μεγαλώσουμε περισσότερο, μπορεί ο λανθασμένος πολλαπλασιαστής να μας οδηγήσει παροδικά σε κάποια υψηλότερα επίπεδα οικονομικής δραστηριότητας, όμως τα επίπεδα αυτά θα τα πληρώσουμε αργότερα όταν χρειαστεί να αποκαταστήσουμε τις διαρθρωτικές ισορροπίες. Και μάλιστα θα τα πληρώσουμε με ανώμαλη προσγείωση, επειδή ο πολλαπλασιαστής στην ύφεση είναι ακόμα πιο δηλητηριώδης σε σύγκριση με «κανονικές εποχές». Μακροχρόνια και σαν θέμα διαρθρωτικό, όσο μεγαλώνεις το ελληνικό κράτος ο «πολλαπλασιαστής» είναι, ήταν και θα παραμένει διαιρέτης.
Το μέγεθος του πολλαπλασιαστή έχει να κάνει με το πόσο γρήγορα προσαρμόζεται μια οικονομία μετά από ένα μακροοικονομικό σοκ - δηλαδή συμπίεση της ζήτησης που προκαλείται από περιστολή δαπανών ή/και αύξηση φόρων.
Ολοι οι οικονομολόγοι γνωρίζουμε ότι αυτό δεν είναι μια παράμετρος που παραδόθηκε από τον Θεό, αλλά διαφέρει μεταξύ «κανονικών εποχών» και εποχών ύφεσης: Αυτό συμβαίνει επειδή στην ύφεση κάποιος που του περιορίζουν το εισόδημα δεν μπορεί να δανειστεί για να συνεχίσει να ξοδεύει αυτά που ξόδευε.
Επίσης γνωρίζουμε ότι ο πολλαπλασιαστής διαφέρει από χώρα σε χώρα: αν οι παραγωγικές σχέσεις είναι παγιωμένες και δεν υπάρχει ευελιξία, τότε δεν μπορεί να προσαρμοστεί η πραγματική οικονομία και θα έχεις μεγαλύτερη αρνητική επίπτωση.
Πιο τεχνικά, όταν οι πραγματικές σχέσεις είναι καμπύλες και εσύ υπολογίζεις μια γραμμική προσέγγιση, όσο πιο μακριά βρίσκεσαι από το «κανονικό» - όσο πιο βαθιά η ύφεση, τόσο πιθανότερο είναι να πέσεις έξω.
Τέλος, και σημαντικότερο, όσο μεγαλύτερη η επίπτωση στο κλίμα της αγοράς -στα «ζωικά πνεύματα» κατά τον Keynes-, τόσο χειρότερο το αποτέλεσμα στην πραγματική οικονομία.
Γι' αυτά τα γνωστά μας έδωσαν και δύο χρόνια παράταση (μόλις πριν από 2 μήνες) σε μια εποχή που το λάθος ήταν κρυμμένο στο World Economic Outlook του 2012.
Το πρόβλημά μας δεν είναι το «λάθως» του ΔΝΤ. Το πρόβλημά μας είναι η έλλειψη ρευστότητας, η απουσία ευελιξίας, η καθυστέρηση στις συνοδευτικές μεταρρυθμίσεις, η καταστροφολογία και ο μηδενισμός. Είναι αυτά που οδήγησαν (και διατήρησαν) τον δικό μας πολλαπλασιαστή στο χειρότερο άκρο της στατιστικής κατανομής.
Ενας καλός συνήγορος υπεράσπισης υπογραμμίζει τα θετικά και αποσιωπά τα αρνητικά του πελάτη του. Αν τραβήξει την προσοχή στο αδιόρθωτο του χαρακτήρα του, τότε ίσως να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα. Ο καλός συνήγορος ξέρει πότε να σιωπά. Ιδίως αν ο άσος της διαπραγμάτευσης κινδυνεύει να αποδειχθεί μουντζούρης.

Οι τροποποιήσεις πρέπει να αφορούν μέτρα που επέφεραν αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη είναι καθηγήτρια Οικονομικών στο Πάντειo Πανεπιστήμιο και αντιπρόεδρος της «Δράσης»