ΓΚΟΛΑΝΤΙΕΣ Headline Animator
Κυριακή 7 Αυγούστου 2011
Σάββατο 6 Αυγούστου 2011
Χέρι - χέρι....
Σου δίνω το χέρι μου,
Πιάσε το όποτε το έχεις ανάγκη,
Δεν είσαι μόνος…
Κράτα το γερά όποτε θέλεις,
δεν θα πέσεις….
Μην με ρωτάς, απλά κράτα.
Η φιλία είναι συντροφιά…
Νιώσε την ζεστασιά, όταν κρυώνεις.
Άσε το μόνο, όταν θέλεις να πετάξεις,
Γιατί είσαι πάντα ελεύθερος.
Αυτό το χέρι σου δίνεται,
Όποτε το επιθυμείς εσύ,
αλλά δεν θα σε «κρατάει» ποτέ,
Γιατί αυτό το χέρι θέλει να βοηθήσει,
Δεν θέλει να εξουσιάσει…ΠΟΤΕ
Οι Ζακυνθινοί γιούχαραν τους Κιμούλη-Μαρκουλάκη στον Οθέλο, ...
Με τη χαρακτηριστική έκφραση «Στα μούτρα σας…» απάντησε ο Γιώργος Κιμούλης στα γιουχαΐσματα των Ζακυνθινών διακόπτοντας στη μέση την παράσταση. Η παράσταση του Κιμούλη « Οθέλλος» με τους Σμαράγδα Καρύδη και Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, δεν βρήκε για μια ακόμη φορά την ανάλογη ανταπόκριση από το κοινό. Η παράσταση ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς και με ένα γεμάτο θέατρο που ανυπομονούσε να δει και να απολαύσει τους εξαιρετικούς ηθοποιούς. Ωστόσο μεσούσης της θεατρικής παράστασης, ακούστηκαν έντονα κάποια αποδοκιμαστικά σχόλια (ουυυυυυ…τι είναι αυτά ρε!), γεγονός που ανάγκασε τον ηθοποιό να διακόψει το έργο. Στα επικριτικά αυτά σχόλια ο Γιώργος Κιμούλης απάντησε «Στα μούτρα σας..» φανερά εκνευρισμένος. Ζήτησε συγγνώμη που διέκοψε την παράσταση και είπε χαρακτηριστικά: « Μπορεί κάτι να μη σας αρέσει, είναι δικαίωμά σας , αλλά σας παρακαλώ πολύ, όπως όταν δεν μας αρέσει ένα βιβλίο δεν το καίμε, όπως όταν δεν μας αρέσει ένας πίνακας δεν τον σκίζουμε, έτσι και δεν διακόπτουμε μια παράσταση. Είναι ακριβώς το ίδιο» Το όλο θέαμα απλά δεν υπήρχε. Νεοτερισμοί και σύγχρονα στοιχεία που χτυπούσαν πολύ άσχημα στο μάτι. Κακή σκέψη το να το φέρουν κατά κάποιο τρόπο στο σήμερα βάζοντας μέσα στο παιχνίδι του πολέμου Κύπριους, Οθωμανούς και δεν συμμαζεύεται. Επίσης η ιδέα του ναυτικού σώματος έκανε το έργο να χάνει κάθε αίσθηση από Σαίξπηρ. Ευτυχώς κράτησαν και μερικές κουβέντες του συγγραφέα σχετικά με τη φύση του ανθρώπου και τα σχετικά. Όμως όταν στην ίδια παράσταση βλέπω τον Οθέλλο με το Mac στο γραφείο, μία τζαζ τραγουδίστρια να ψυχαγωγεί σε κοσμική βραδιά, μία χορεύτρια pole dancing να ερεθίζει τα πλήθη και άλλα τόσα άσχετα και βαφτισμένα ως σύγχρονα ευρήματα, μάλλον κάτι δεν πάει καλά με μένα ή με τους συντελεστές. Σκηνοθετικά κολπάκια όπως η κλεψύδρα ή το υπερυψωμένο κρυφό επίπεδο δεν ήταν αρκετά για να σώσουν την κατάσταση. Το βέβαιο ήταν ότι δεν έβλεπες Σαίξπηρ. Ήταν κάτι που ξεκινούσε σαν ένα οπτικό σοκ και έπειτα γίνονταν συνήθεια. Οι γρήγορες εναλλαγές χάριζαν μία συμπαθή ροή που παρόλα αυτά μας κούραζε χάρη στο άδειο σε ουσία περιεχόμενο. Δεν ήταν Σαίξπηρ αυτός… αλλά ένα πράγμα κενό που αποτελεί τον ορισμό της αποτυχημένης διασκευής. Εν ολίγοις μια μετριότατη παράσταση που άφησε κακές εντυπώσεις στο κοινό . Φάνηκε εξάλλου από τα γιουχαΐσματα και το κρύο χειροκρότημα.
Παρθενώνας και Σαντορίνη στους καλύτερους προορισμούς του κόσμου!
Παρθενώνας και Σαντορίνη συγκαταλέγονται στη λίστα με τις 43 καλύτερες ταξιδιωτικές προτάσεις, που δημοσίευσε το αμερικανικό περιοδικό Smithsonian. Σύμφωνα με το άρθρο, που φέρει τον τίτλο «43 τόποι που πρέπει να δεις πριν πεθάνεις», οι...λάτρεις των ταξιδιών και της περιπέτειας δεν θα πρέπει να χάσουν προορισμούς, όπως οι Πυραμίδες της Γκίζας, η Έφεσος, η Κόστα Ρίκα, τα Νησιά Γκαλαμπάγκος, το Μάτσου Πίτσου, αλλά και ο Παρθενώνας και η Σαντορίνη.
Για τον Παρθενώνα, το Ναό της Αθηνάς, το περιοδικό δημοσιεύει αρκετές πληροφορίες, όπως ότι το κτίριο, που αρχικά έφερε ζωντανά χρώματα του κόκκινου, του πράσινου και του μπλε, παρέμενε σχεδόν ανέπαφο έως την πολιορκία του Μοροζίνι το 1687, όταν ανατινάχθηκε από βόμβα των Ενετών, καταστρέφοντας μεγάλο μέρος του.
Το άρθρο αναφέρει, επίσης, την τεράστια προσπάθεια αναστήλωσης, στην οποία έχει προχωρήσει η ελληνική κυβέρνηση, που περιλαμβάνει ακόμα και τη χρήση μαρμάρων από το λατομείο εξόρυξης του αρχαίου υλικού. Φυσικά, δεν παραλείπετι την αναφορά στα Μάρμαρα του Παρθενώνα, αυτά που αφαίρεσε ο Άγγλος Λόρδος Έλγιν από το μνημείο μεταξύ 1801 και 1803, πουλώντας τα στο Βρετανικό Μουσείο, όπου παραμένουν έως σήμερα.
Μιλάει για τον αρχιτέκτονα Μπερνάρ Τσουμί, έναν από τους σχεδιαστές του Νέου Μουσείου Ακρόπολης και της αίθουσας του Παρθενώνα, όπου βρίσκονται όλα τα γλυπτά του μνημείου, που σώζονται στην Αθήνα. Αναφέρει μάλιστα και δήλωση, που έκανε πρόσφατα ο ίδιος, σύμφωνα την οποία ελπίδα του είναι η επανένωση των Μαρμάρων σε ένα ενιαίο μέρος, ώστε ο κόσμος να μπορεί να μάθει όλη την ιστορία.
«Σαν να βρισκόμουν σκαρφαλωμένος στην άκρη του κόσμου», γράφει ο συντάκτης του άρθρου για την αίσθηση, που απολάμβανε στη Σαντορίνη, όταν επισκέφτηκε το νοτιότερο νησί των Κυκλάδων κι ένα από τα εντυπωσιακότερα του κόσμου. Η μοναδική γεωγραφία και η άγρια ομορφιά του είναι ικανά στοιχεία για να ξεσηκώσουν ακόμα και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη, ενώ η θέα στον βαθύ κόλπο της, που σχηματίστηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου πριν από περίπου 3.600 χρόνια, «σου κόβει την ανάσα», γράφει χαρακτηριστικά.
Το άρθρο κάνει λόγο και για την καταπληκτική κουζίνα του νησιού, μνημονεύοντας τα τοματίνια, τη φάβα, τις καρυδόπιτες, το γιαούρτι με μέλι και -κυρίως- το μοναδικό κρασί που παράγουν τα ηφαιστειογενή εδάφη του. Όσο για τις παρθένες παραλίες της Σαντορίνης, μόνο καλά λόγια έχει να πει. Δίνει, ωστόσο, δύο συμβουλές για τις μαύρες αμμουδιές, που απορροφούν τη θερμότητα του ήλιου: χοντρές πετσέτες και, φυσικά, σανδάλια.
Ο συγγραφέας του άρθρου δεν λησμονεί βέβαια τη Οία, με την τέλεια ασβεστωμένη αρχιτεκτονική της, τις βίλες των εμπόρων του 19ου αιώνα, τις γραφικές εκκλησίες με τους μπλε θόλους, τις γκαλερί και τα μικρά μαγαζιά, όπου μπορεί κανείς να βρει χειροποίητα ρούχα, ασημένια βραχιόλια και αποξηραμένα βότανα, μαζεμένα από την περιοχή.
Μεγάλη προσέλευση τουριστών στην χώρα μας
Σε ό, τι αφορά την τουριστική κίνηση, τα τελευταία στοιχεία δείχνουν αύξηση διεθνών αφίξεων στα 13 κυριότερα αεροδρόμια της χώρας κατά 9.,4%, με μεγάλη αύξηση στη Ρόδο και την Κω, μικρότερη στην Κρήτη και ακόμα μικρότερη στο Ιόνιο και άλλους δημοφιλείς ελληνικούς προορισμούς για τους ξένους τουρίστες. Ωστόσο, όπως δημοσιεύει ο Ελεύθερος Τύπος, εκτιμάται ότι ο εσωτερικός τουρισμός έχει μειωθεί σε ποσοστό που ξεπερνά το 20% και ίσως φτάνει στο 30%. Σημαντικοί για τους Έλληνες προορισμοί όπως στην Πελοπόννησο ή στη Θεσσαλία και τη Χαλκιδική, αντιμετωπίζουν πρόβλημα λόγω της υστέρησης στα έσοδα από Έλληνες πελάτες. Η μεγάλη πτώση στον εισερχόμενο τουρισμό οφείλεται προφανώς στην οικονομική κρίση, τη μεγάλη ανεργία, τις περικοπές εισοδημάτων αλλά και στις αυξήσεις των τιμών στα ξενοδοχεία.
Τέλος, σε ό, τι αφορά στις τουριστικές εισπράξεις, στο πρώτο πεντάμηνο του τρέχοντος έτους καταγράφεται αύξηση της τάξης του 5,5%. Δεν αποκλείεται, έτσι, στο τέλος της χρονιάς να έχει «επιστρέψει» το 1 δις. ευρώ που είχε χαθεί πέρσι από τις εισροές τουριστικού συναλλάγματος.
Ελλάδα και Κύπρος μπροστά στην απειλή ενός νέου ‘87
Τόσο το αντικείμενο όσο και η στιγμή στην οποία εκτοξεύονται αυτές οι απειλές, τις καθιστούν εντελώς διαφορετικής τάξεως από τις συνηθισμένες. Γι' αυτό και τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος πρέπει να τις λάβουν πάρα πολύ σοβαρά υπόψη τους και, αν προχωρήσουν, να είναι έτοιμες για όλα τα ενδεχόμενα.
Αυτό, σε καμία περίπτωση δε σημαίνει ότι η Αθήνα και η Λευκωσία πρέπει να κάνουν πίσω. Σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει να κάνουν το βήμα μπροστά αν δεν έχουν προετοιμαστεί με αποφασιστικότητα για το ενδεχόμενο η Τουρκία να προκαλέσει όχι απλώς ένα επεισόδιο, αλλά μείζονα κρίση. Γιατί, αυτή τη στιγμή, έχει πολύ σημαντικούς λόγους να πιστεύει ότι μπορεί να το πράξει.
Ο πρώτος και κύριος λόγος είναι ότι θέλει πάση θυσία να αποτρέψει το ενδεχόμενο αξιοποίησης των όποιων ενεργειακών πόρων κρύβουν αυτές οι θαλάσσιες περιοχές από την Ελλάδα και την Κύπρο: για την Αγκυρα, κάτι τέτοιο αποτελεί πραγματικό κι όχι απλώς λεκτικό casus belli.
Το 1987, η Τουρκία ανάγκασε την Ελλάδα να αποποιηθεί και τις έρευνες και τα 12 μίλια: αυτή είναι η πραγματικότητα, όσο κι αν θέλουμε να την ωραιοποιούμε. Και μάλιστα, με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Παπανδρέου που η ρητορική του ήταν πολύ διαφορετική από εκείνη του σημερινού πρωθυπουργού και υιού του, Γιώργου Παπανδρέου…
Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η συγκυρία «σπρώχνει» την Τουρκία στα άκρα, καθώς, προφανώς αξιολογεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση σοβαρής αδυναμίας. Ασχετα αν τελικά απηχεί την πραγματικότητα, που είναι πολύ πιο σύνθετη και απρόβλεπτη στο αμυντικό επίπεδο, ο συνειρμός δεν είναι καθόλου παράλογος, όταν τα πραγματικά δεδομένα της κρίσης είναι αυτά που είναι αλλά και όταν κάθε δέκα μέρες ένας Γερμανός ή άλλος ευρωπαίος κορυφαίος παράγοντας υπενθυμίζει στην Ελλάδα ότι έχει απολέσει την εθνική κυριαρχία της…
Ο τρίτος λόγος είναι ότι η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή είναι σήμερα πιο ρευστή από ποτέ, ειδικά από την ώρα που εκ των πραγμάτων μετά τη Λιβύη φαίνεται να ανοίγει πλέον και θέμα Συρίας. Αυτό το σκηνικό της αστάθειας είναι περίπου ιδανικό για την έμπρακτη εκδήλωση της τουρκικής επιθετικότητας.
Ο τέταρτος λόγος είναι ότι μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στη σύγκρουση ισχύος στο εσωτερικό της Τουρκίας, η κυβέρνηση Ερντογάν θα εμπεδώσει πλέον πλήρως και οριστικά τη νίκη της επί των στρατιωτικών αν αφομοιώσει και χρησιμοποιήσει τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας στην πολιτική της: όχι μόνον θα έχει καταστρέψει το κεμαλικό κατεστημένο δεκαετιών, αλλά θα έχει αξιοποιήσει και την πολιτική του και κάτι τέτοιο θα αποδεκατίσει κάθε είδους αντίδραση που μπορεί να γεννηθεί στο μέλλον από τις δικαστικές διώξεις που βρίσκονται σε εξέλιξη εις βάρος πολλών ανώτατων και ανώτερων στελεχών των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, που θα βρουν πλέον ένα πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά σε πλήρη πλέον αφομοίωση από την πολιτική ηγεσία, που θα έχει κάνει ό,τι η στρατιωτική μέχρι σήμερα δεν έκανε.
Ο πέμπτος λόγος είναι ότι η Αγκυρα φαίνεται να θεωρεί ότι η ισορροπία σκληρής ισχύος με την Ελλάδα είναι αυτή τη στιγμή βελτιωμένη για την τουρκική πλευρά σε σύγκριση με ό,τι ήταν λίγα χρόνια πριν. Οι Τούρκοι είναι απολύτως βέβαιο ότι έχουν επαρκή εικόνα των όποιων ελληνικών αμυντικών αδυναμιών που είναι άλλωστε γνωστές σε κάθε ενδιαφερόμενο σοβαρό αναλυτή σε διεθνές επίπεδο, όπως, αντίστοιχα, και η ελληνική πλευρά γνωρίζει πολύ καλά ποια είναι τα δυνατά και ποια τα αδύναμα σημεία της τουρκικής στρατιωτικής μηχανής.
Ο έκτος λόγος, και ίσως ο πιο καθοριστικός από όλους τους άλλους μαζί, είναι το πώς θα αξιολογήσει η Τουρκία την αποφασιστικότητα της ελληνικής και της κυπριακής κυβέρνησης να αντιδράσουν δυναμικά σε περίπτωση κλιμάκωσης: αν έχουν διαμορφώσει την πεποίθηση ότι αυτή η απόφαση δεν είναι απόλυτα δεδομένη, θα ενθαρρυνθούν αποφασιστικά στην έμπρακτη εκδήλωση της επιθετικότητάς τους.
Αν η Αθήνα και η Λευκωσία μπουν σε αυτή τη διαδικασία χωρίς να είναι απόλυτα έτοιμες να απαντήσουν στο ενδεχόμενο εκδήλωσης τουρκικών στρατιωτικών ενεργειών, η ημέρα των Υμίων θα επαναληφθεί υπό ασύγκριτα δυσμενέστερους όρους και με συνέπειες που μπορεί να είναι τραγικές για τις δύο χώρες.
Κρισιμότατες παράμετροι αυτής της διάστασης είναι δύο: η έγκαιρη και απόλυτα καθαρή πολιτική εντολή που θα πρέπει να δοθεί στις ένοπλες δυνάμεις να ενεργήσουν αν έρθει η στιγμή να πρέπει να ενεργήσουν και, εξίσου σημαντική, η διπλωματική και στρατιωτική προετοιμασία σε συμμαχικό επίπεδο: η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να είναι εκ προοιμίου απόλυτα βέβαιες ότι θα έχουν ενεργά στο πλευρό τους κάποιες χώρες που μπορούν να τις έχουν στο πλευρό τους με διάφορους πρακτικούς τρόπους, όπως λ.χ. το Ισραήλ που άλλωστε συνεργάζεται πολύ στενά ενεργειακά με την Κύπρο και αμυντικά με την Ελλάδα και το θέμα το αφορά άμεσα και πολλαπλά και, τουλάχιστον διπλωματικά, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, κάτι που μπορεί να συμβεί με την κατάλληλη προετοιμασία.
Αν όλα αυτά δεν υπάρχουν, η Ελλάδα και η Κύπρος δεν είναι έτοιμες και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να προχωρήσουν.
Και όσοι καλούν τις δύο χώρες να το πράξουν χωρίς να είναι βέβαιο ότι έχουν εκπληρωθεί αυτές οι προϋποθέσεις, είναι τουλάχιστον ανεύθυνοι και εθνικά τραγικά επικίνδυνοι.
Αν όμως οι προϋποθέσεις έχουν συντελεστεί, που πρέπει και γίνεται, εφόσον βεβαίως έχουμε την αναγκαία σοβαρότητα και τη γνήσια βούληση γι αυτό, τότε, Ελλάδα και Κύπρος, μπορούν.
Αλλά μόνο τότε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)