ΓΚΟΛΑΝΤΙΕΣ Headline Animator
Σάββατο 17 Ιουλίου 2010
Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010
Για ριξτε μια ματιά στο Δ.Σ της Τράπεζας Πειραιως...
ΣΑΛΛΑΣ Γ ΜΙΧΑΗΛ (ΠΡΟΕΔΡΟΣ/ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ/ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ),ΜΑΝΟΣ Σ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ/ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ),
ΛΕΚΚΑΚΟΣ Μ ΣΤΑΥΡΟΣ (ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ/ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ Γ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ (ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ/ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΜΙΛΗΣ Δ ΗΛΙΑΣ (ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ/ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ Α ΣΠΥΡΙΔΩΝ (ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ/ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ Π ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ/ΜΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΣ Β ΙΩΑΝΝΗΣ (ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ/ΜΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗΣ Π ΓΕΩΡΓΙΟΣ (ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΜΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΑΠΑΛΑΓΑΚΗ Α ΧΑΡΙΚΛΕΙΑ (ΜΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ Θ ΕΥΤΥΧΙΟΣ (ΜΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΓΕΩΡΓΑΝΑΣ Γ ΙΑΚΩΒΟΣ (ΜΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΓΚΟΛΕΜΗΣ Δ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ (ΜΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ Α ΦΩΤΕΙΝΗ (ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΜΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΜΥΛΩΝΑΣ Π ΘΕΟΔΩΡΟΣ (ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΜΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ), ΦΟΥΡΛΗΣ Σ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ (ΜΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ)
Υugo k Ferrari
τρομακτική σύγκρουση από την οποία καταστρέφoνται ολοσχερώς και τα δύο αυτοκίνητα.
Οι οδηγοί τους όμως δεν έχουν ούτε μια γρατζουνιά. Βγαίνει από τις λαμαρίνες ο οδηγός της Ferrari και κατεβάζει όλα τα καντήλια στον παπά Φώτη:
-Μα καλά ρε βλ**α ποιός σου έδωσε το δίπλωμα γ**ω το #$%@#$%%#%#%@κτλ...
Ατάραχος ο παπάς Φώτης απεγκλωβίζεται κι αυτός από το Yugo του και πράος του λέει:
-Τέκνον μου ηρέμησε. Είναι αμαρτία να βρίζεις αυτή την στιγμή που έχει επιτελεστεί ένα πραγματικό θαύμα! Τα αυτοκίνητά μας καταστράφηκαν τελείως
όμως εμείς δεν πάθαμε απολύτως τίποτα! Αυτό δεν είναι θαύμα;
Ο τύπος συνειδητοποιεί πράγματι πως είναι σώος και αβλαβής και ότι επιπλέον μιλάει με έναν παπά και δαγκώνεται:
-Εεεεε.. παπά μου,ναι...ίσως έχεις κάποιο δίκιο..συγγνώμη...
-Κι όχι μόνο αυτό τέκνον μου συνεχίζει ακάθεκτος ο παπάς αλλά μας δίνεται ευκαιρία να δοξάσουμε τον Κύριο πίνοντας από αυτό το κρασί που προόριζα για την Θεία Κοινωνία και του δείχνει ένα μπουκάλι μαυροδάφνη που ήταν άθικτο από
τη σύγκρουση στη θέση του συνοδηγού.Το ανοίγει ο παπάς και του το προσφέρει.Ο τύπος με ύφος αποκάλυψης το παίρνει και κατεβάζει δυο-τρεις γουλιές για να στανιάρει:
-Πάτερ μου δεν ξέρω τι να πω..είναι πράγματι ένα θαύμα.Πιες κι εσύ για να δοξάσεις τον Κύριο..
-Α,όχι τέκνον μου, εγώ θα περιμένω την αστυνομία για το Αλκοτέστ...
"Ατυχή" ονόματα αυτοκινήτων
Είναι αλήθεια ότι οι επικεφαλής των τμημάτων μάρκετινγκ κάθε αυτοκινητοβιομηχανίας κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν,
ώστε να μας πείσουν να αγοράσουμε το προϊόν της εταιρείας, δηλαδή τα αυτοκίνητα που φτιάχνει.
Ωστόσο και αυτοί άνθρωποι είναι και κάποιες φορές τους διαφεύγουν κάποιες. λεπτομέρειες όσον αφορά το όνομα που
επιλέγουν για κάποιο νέο μοντέλο αυτοκινήτου.
Το νόημα μιας λέξης αλλάζει πολλές φορές από χώρα σε χώρα και αυτό έχει. εκθέσει ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν τις αυτοκινητοβιομηχανίες.
Mazda «LaPuta»: Στα ισπανικά σημαίνει «η πόρνη»
Mitsubishi «Pajero»: Στα ισπανικά σημαίνει μ@#*^&ς
Nissan «Moco»: Επίσης στα ισπανικά σημαίνει «μύξα»
Buick «LaCrosse»: Στα γαλλικά σημαίνει «έφηβοι που αυνανίζονται»
Opel «Ascona»: Στα ισπανικά και στα πορτογαλικά έχει την έννοια του «γυναικείου γεννητικού οργάνου»
Honda «Fitta»: Στα σουηδικά και τα νορβηγικά έχει επίσης την έννοια του «γυναικείου γεννητικού οργάνου», αλλά όπως το ακούμε συνήθως... στο δρόμο... σχεδόν καθημερινά! Μάλιστα, επειδή η Honda κατάλαβε εγκαίρως την γκάφα της, άλλαξε το όνομα του συγκεκριμένου μοντέλου σε «Jazz».
Citroen «Saxo»: Στα τουρκικά έχει την έννοια του «στοματικού έρωτα».
Hyundai «Getz»: Στα ουγγρικά σημαίνει «σπέρμα».
Eιμαι αυτός.....
"Είμαι αυτός που τελείωσα τις σπουδές μου στο προβλεπόμενο χρονικό διάστημα.Είμαι αυτός που βγαίνοντας από τη σχολή πήρα πρώτο μισθό 800 μεικτά.
Είμαι αυτός που ανέλαβα να προσέχω στρατιώτες παιδία στην ίδια...
ηλικία με μένα και μεγαλύτερους και όπως μου τους χρέωσαν έτσι τους παρέδωσα χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.
Είμαι αυτός που στα 22 έριχνα με πυροβόλο έκανα πτώση με αλεξίπτωτο ,έκανα κατάδυση, οδηγούσα άρμα ελικόπτερο φρεγάτα τζετ και πάλι ήμουν υπεύθυνος και για άλλους εκτός από εμένα.
Είμαι αυτός που κάθε 2-3-4-5-6 χρόνια όπου γης και πατρίς.
Είμαι αυτός που ΠΟΤΕ δε ζήτησε αύξηση.
Είμαι αυτός που ποτέ δεν σταμάτησε να δουλεύει.
Είμαι αυτός που όταν βγει σε πρόωρη σύνταξη μπας και προλάβω να ζήσω μερικά φυσιολογικά χρόνια πριν πεθάνω από καρκίνο καρδιά και ότι έχει δημιουργηθεί μετά από χρόνια επαφής με τοξικά υλικά ,με κατηγορείς.
Είμαι αυτός που ήμουνα μόνος μου σε μια βραχονησίδα με μόνη ασπίδα την πατρίδα και πάλι με έβριζες.
Είμαι αυτός που όταν έκανες πίσω γιατί δεν είχες το θάρρος πάλι εμένα έβριζες και πάλι σε εμένα έριξες το φταιξιμο,γιατι εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω καθώς δεν ήμουν πολιτικός.
Είμαι αυτός που τραβάει 8g και διαλύει μέση και αυχενα,που πέφτει από τα 1200 ποδιά και μετά από 800 άλματα δεν έχει γόνατα, που ανεβαίνει στα 12.000 ποδιά για να επισκευάσει το πεπαλαιωμένο ελικόπτερο που του έχουν πει να πετάει ,που έχει χάσει την ακοή του μετά από 500 βολές στο αρμα,που καταδύεται σε ένα κομμάτι σιδερό στα 800 πόδια, που ταξιδευει με φουρτουνα σε ολο το Αιγαιο.
Είμαι αυτός που δεν παίρνει υπερωρίες.
Είμαι αυτός που κατηγορείς για μισθοφόρο επειδή ζητάω να ΜΗΝ μου κόψουν από το μισθό και με κοροϊδεύεις ότι κάνω λειτούργημα αλλά με αντιμετωπίζεις σαν δημόσιο υπάλληλο για την ασφάλιση μου.
Είμαι αυτός που πλήρωνε τόσα χρόνια εισφορές για να του πουν ότι το ταμείο του δεν έχει λεφτά.
Είμαι αυτός που δεν έχει ωράριο.
Είμαι αυτός που βρίζεις και λες καραβάνα, που μου χρεώνεις ακόμα τη χούντα μετά από 43 χρόνια, που δεν με θες αλλά θα είμαι εκεί όταν με χρειαστείς. Σε αεροδιακομιδη ,φωτιά ,θεομηνία η πόλεμο.
Είμαι αυτός που μου ζητάς να κάτσω 40 χρόνια σε μια δουλεία που δεν υπάρχει όμοια της.
Είμαι αυτός που πάντα έκοβες και δεν με ρώταγες.
Είμαι αυτός που έχω σκοτωθεί εν ώρα υπηρεσίας κυνηγώντας τον "φίλο" προσπαθώντας να εφαρμόσω αυτά που εσύ έχεις διατάξει αλλά δεν εφαρμόζεις.
Είμαι αυτός που εδώ και χρόνια κοσμείς με επίθετα όπως "καραβάνας" "βολεψακιας" "κηφήνας" και εγώ δεν σου απαντώ.
Είμαι αυτός που όταν κάνει λάθος δεν διορθώνεται αλλά σκοτώνεται κόσμος άρα δεν έχω περιθώρια για λάθη.
Είμαι αυτός που στην πλάτη του ξοδεύονται δις για εξοπλισμούς αλλά εγώ δουλεύω σε άθλιες συνθήκες και με απαρχαιωμένο εξοπλισμό.
Είμαι αυτός που πασχίζει τα παιδία του και η γυναίκα του να έχουν φυσιολογική ζωή με κάθε τρεις και λίγο μετακινήσεων.
Είμαι αυτός που φοράει τη σημαία του με περηφάνια στο μπράτσο και τη σηκώνει σε μέρη μακρινά για να μπορείς εσύ να πας για μπάνιο και διακοπές ,και εσύ της βάζεις φωτιά και την πατάς.
Είμαι αυτός που εσύ πληρώνεις και γι'αυτο σου δίνω τα καλύτερα μου χρόνια και τη ζωή μου ακόμα.
Είμαι μανά, πατέρας, γιος, κόρη, αδερφός, αδερφή σου.
Αυτός είμαι.
ΟΥ ΚΑΤΑΙΣΧΥΝΩ ΟΠΛΑ ΤΑ ΙΕΡΑ
Ότι και αν λες εσύ.....
Για αυτούς που χάθηκαν και αυτούς που φυλάνε τις Θερμοπύλες."
Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010
Το πάρτι τελείωσε. τα κεφάλια μέσα
αετία του `70 τη θυμάμαι σαν χθες. Κυκλοφορούσαν παντού τα Fiat 127, τα Zastava, και οι μηχανές Floretta. Οι σπορτίφ τύποι είχαν Autobianchi Abarth (με 53 άλογα παρακαλώ), και οι σώφρονες. Austin Morris Allegro! Το σάντουιτς με γύρο κόστιζε 3 δραχμές, με σουτζουκάκι 2, και το λεωφορείο μία δραχμή (με πάσο 50 λεπτά). Αν έδινες εικοσάρικο, ο εισπράκτορας ή ο σουβλατζής σε μάλωνε, διότι δεν είχε. να στο χαλάσει. Τόσο καλά. Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80. Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου. Το δημόσιο άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε «ανεξάρτητη» διεθνή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε απ` το πουθενά, και οι ρεμούλες έγιναν κανόνας. Η χαρά του αφισοκολλητή. Το βασίλειο της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας. Όπως και της φτηνής ρητορικής. «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ζήτω η Λιβύη», μελετήστε το «πράσινο βιβλίο» του Καντάφι, και άλλα πολλά παρόμοια. Ώσπου ήρθε το τέλος. Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες, και στο «Τσοβόλα δώστα όλα», και από κει πάνε κι`άλλοι.
Και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη και τον Σωκρατάκια που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κίτσος και μπρρρ..
Τη δεκαετία του `90 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν τα πραγματικά λαμόγια. Τα σκυλάδικα γνώρισαν πιένες. Η Λιάνη ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων ασύδοτων. Με το χαμόγελο της Κολυνός. «Σοσιαλιστικά» βαμπίρ. Μαζεύοντας όμως γύρω τους και τη πλέμπα. Και έτσι είδαμε το μοναδικό φαινόμενο, η κάθε γειτονιά να έχει και από μια ΕΛΔΕ, όπως κάποτε είχε από μια ντισκοτέκ. Χαμός στο ίσιωμα. Κόσμος και κοσμάκης καταχρεώθηκε για να μπορεί να γίνει «παίκτης». Χα και πάλι χα. Κάποιοι όμως ανησυχούσαν από τότε. Είχαν υπόψη τους τη λευκή βίβλο της ΕΟΚ, που ελάχιστη της δόθηκε δημοσιότητα.
Και μετά ήρθε το ευρώ. Στην αρχή χαρήκαμε, καθότι αισθανθήκαμε Ευρωπαίοι. Το χρόνιο όνειρο της ψωροκώσταινας. Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως το ευρώ, που είχε κλειδώσει στις 340 δραχμές, ισοδυναμούσε με το παλιό κατοστάρικο. Κάποτε αγοράζαμε το φραπέ 140 δραχμές και σκοτωνόμασταν με τον σερβιτόρο για τα ρέστα από τις 150. Τώρα έφτασε το φραπέ στα 5 ευρώ και αισθανόμαστε γύφτοι αν δεν αφήσουμε 1 Ε πουρμπουάρ (340 δραχμές παρακαλώ).
Παρόλα αυτά, λίγο τα ευρωπαϊκά πακέτα, λίγο η Ολυμπιάδα, λίγο η τραπεζική απελευθέρωση της δανειοδότησης, λίγο η στρεβλή ανάπτυξη, λίγο η καρακατσουλίστικη τιβί μας, και γίναμε όλοι μπρούκληδες. Πήξαμε να βλέπουμε BMW και Μερτσέντες αγορασμένες με 136 άτοκες(!) δόσεις. Γεμίσαμε από χάϊδες τυπάδες και αισθησιακές μοντέλες (όλες ξανθιές) γκλαμουράτες. Εκεί που κάποτε βλέπαμε μόνο μουσάτους αγωνιστές, και αξύριστες κνίτισες, γεμίσαμε από τεκνά και σεξοβόμβες. 50 τηλεοπτικά κανάλια η Νέα Υόρκη; 150 εμείς. Home Cinemas, Pentium, Playstation, lap tops, flat screen 42 inch HD TV's, και πάει λέγοντας. Όχι παίζουμε. Και νάσου Ολυμπιάδα σούπερ φαντεζί, και νάσου ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και πίσω και σας φάγαμε κουφάλες λιγούρηδες Ευρωπαίοι. Ελλάδα ρε..
Ναι, αλλά ήρθε πλέον και η ώρα του λογαριασμού. Με π..ς αυγά δεν βάφονται. Η αιώνια σοφία του απλού λαού επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ. Τεράστιο το έλλειμμα, τεράστιο το δημόσιο χρέος, και πάπαλα οι ντεμέκ σωτήρες πολιτικοί μας. Ανθρωπάκια και αυτοί, που ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με καμιά γρηγοράδα. Και μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Πάντα φταίνε οι προηγούμενοι. Και νάμαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι μέσοι Έλληνες δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω του ΔΝΤ και του κάθε Τρισέ. Της σκληρής πραγματικότητας. Και ξαφνικά έντρομοι συνειδητοποιούμε, πως τελικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν μας πολυσυμπαθούν. Ήταν όλα μια αυταπάτη. Τους αρέσουν τα τζατζίκια και οι παραλίες μας, αλλά πέραν τούτων .. τίποτα. Μας απεχθάνονται και μας θεωρούν τσαμπατζήδες και απατεώνες. Και ο κύκλος κλείνει.
Μας βλέπω ξανά με λαχανί Zastava και πειραγμένα Lada (με 6 προβολείς ομίχλης) να κάνουμε κόντρες στις παραλιακές. Αν φυσικά υπάρχουν χρήματα για βενζίνη. Αλλιώς υπάρχουν και τα παπάκια (με φωσφοριζέ ζάντες) για τα τρελά γούστα.
Το ride είναι over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί μας. Το ελληνικό λούνα παρκ τελείωσε. Εκτροχιάστηκε, όπως στις ταινίες με το δαιμονισμένο τρενάκι του τρόμου. Ήταν όμως εντυπωσιακό όσο κράτησε. Και όσοι το πρόλαβαν το απόλαυσαν. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν. Γεννήθηκαν αργά.
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΑΣ